Wczoraj, po przeczytaniu posta Natalii Hatalskiej o najlepszej kampanii zintegrowanej roku z ogromną przyjemnością wszedłem na Facebook i dołączyłem do grona ponad 3 mln sympatyków, których Barack Obama znalazł właśnie w tym portalu.

Wiem, że już jest po wyborach. Wiem, że nie mogę głosować. Wiem, że bardzo możliwe, że profil Baracka Obamy mocno się zdezaktualizuje zaraz po tym jak zacznie być prezydentem. Mimo to wszedłem tam i kliknąłem „Support Obama” manifestując poparcie dla słusznej sprawy.

Budowania komunikacji bezpośredniej z ludźmi w social media.

Ryzykuję tezę, że Obama nie wygrał wyborów dzięki półgodzinnym spotom emitowanym w największych mediach parę dni przed wyborami (za które zapłacił zresztą prawie 5 mln USD). Wygrał je dzięki temu, że był bliżej ludzi niż McCain. Jeśli chodzi o liczbę wieców, to było ich mniej więcej tyle samo. Ale różnica między Obamą a McCainem była taka, że McCain mógł być na raz tylko w 1 miejscu, a Obama był wszędzie i to zawsze:

Podczas gdy sztab Obamy i on sam szalał po Facebooku, MySpace, Youtube, Flickr i LinkedIn, McCain otwarcie mówił, że dopiero uczy się obsługiwać komputer.

Dzięki sieci i serwisom społecznościowym dowiedziałem się, że Obama lubi słuchać Miles’a Davies’a i Boba Dylana. Jego ulubione filmy to Casablanca, Ojciec Chrzestny, Lot nad kukułczym gniazdem i Lawrence z Arabii.

Mogłem dać Barackowi znać, że go popieram na Facebook’u i dodać go do znajomych na LinkedIn i MySpace. Wiem o Obamie więcej niż o niektórych znajomych z naszej-klasy czy Goldenline.pl. Dlaczego miałbym na kogoś takiego nie zagłosować?

Tak się wygrywa wybory w USA. Ciekawe czy za parę lat będę mógł sobie dodać premiera Tuska do znajomych na LinkedIn?:)

Wybory w USA od czasów debaty Nixon-Kennedy były zawsze lekcją marketingu i PRu dla firm. Miejmy nadzieję, że teraz też tak będzie. Kampania mojego kumpla z MySpace, Baracka Obamy:), raz na zawsze rozwiała wątpliwości pt. „czy opłaca się inwestować w komunikację w nowych mediach?”.