O Chinach ostatnio było pozytywnie na blogu. Jednak ciężko było w dniach wokół obchodów 4 czerwca nie zauważyć, że Chińczycy choćby chcieli uczcić pamięć demonstrujących 20 lat temu studentów i robotników, do których wojsko otworzyło ogień na placu Tiananmen, nie mogli tego zrobić. I chociaż dla młodszych pokoleń nie jest to może tak drastyczne jak zablokowanie dostępu do Twitter’a (co nie przypadkiem stało się na dwa dni przed rocznicą masakry) to jednak budzi to pewną smutną refleksję nad tym jak obchody rocznicy obalenia komunizmu przebiegały w Polsce i co to mówi o jakości komunikacji wokół wydarzeń, które rzekomo mają nas jednoczyć.

U nas? Paaanie, u nas kłocili się na wszystkich możliwych frontach: gdzie obchodzić, z kim, jak i tak naprawdę dlaczego. W Berlinie, nad Unter Den Linden, w samym sercu miasta – gigantyczna plansza „Zaczęło się w Gdańsku”, a w całym mieście porozwieszane kopie plakatu „Solidarności” inspirowanego filmem „High Noon” („W samo południe”) z Garym Cooper’em.

Podobny plakat zawisł na Pałacu Kultury… tylko bez napisu „Solidarność” (malutki znaczek na klapie jest prawie nie dostrzegalny) i jakoś tak nie wiadomo o co chodzi z tym kowbojem… Picnic Country w Warszawie? Niby kultowy plakat, wąs Wałęsy itd. Ale czy przeciętny przechodzeń aby na pewno to wie? No ale jakby napisali „Solidarność” to przecież ktoś by się obraził… chociaż i tak pojawiły się spekulacje co do ukrytego przekazu plakatu.

W rezultacie obawy co do ostatecznego przebiegu samego d-day wzięły górę nad dumą i rozpamiętywaniem, a największym newsem było to kto nie przyjdzie i kto się najbardziej obrazi. Chociaż nie pamiętam kilkudziesięciometrowych kolejek po papier toaletowy, to jednak wpojono mi, że teraz jest o wiele lepiej, że kiedyś było dużo gorzej i wiem, że dzięki temu, że to się skończyło, mogę dziś legalnie, za pieniądze i nad ziemią pracować w czymś takim jak PR.

Szkoda tylko, że jako obywatelka jakoś tak nie poczułam tej jedności…a najmilej mi się zrobiło dopiero jak zobaczyłam fragmenty cyklu Autumn of Change – The New Poland na CNN, jak to w amerykańskim filmie – trochę plastikowe, a trochę wzruszające.