Na co dzień dużo uwagi poświęca się relacjom pracownik – pracodawca – Facebook, co nie dziwi wobec takich komunikatów: „Szefa nie ma, pracownicy surfują” . Ostatnio wpadły mi w oko artykuły poświęcone relacjom zgoła innym, na linii rodzic – dziecko – Facebook. Pani  Liz Perle uważa, że rolą rodzica jest m.in. przypominanie, że każdy wpis w internecie jest jak „odcisk palca” i pozostanie w sieci na zawsze. Rozsądny rodzic może dać do zrozumienie, że są granice, których się nie przekracza – a i może być zabawnie:

(a o tym, jak być rodzicem „poprawnym politycznie” przeczytacie na blogu Vicki Courtney)

I choć może wielu z nas dziś uczy własnych rodziców internetu, to za jakiś czas role się zmienią. Może dziś warto pomyśleć, co sobie później pomyślą nasze dzieci? I czy argument „ja w Twoim wieku” będzie wiarygodny .

Wobec rosnącej popularności Facebooka w Polsce zastanawiam się, kiedy nasze społeczeństwo dotkną Facebookowe przygody. A obserwując, jak niektórzy próbują ogarnąć zarządzanie prywatnością, które często skutkuje pozbawianiem zaakceptowanych znajomych dostępu do informacji wcześniej publicznych  , myślę sobie, że na początek warto postawić  na uczciwość i bycie w zgodzie z samym sobą. Jeśli będziemy się czuć komfortowo z naszą aktywnością Facebookową, to zarządzanie prywatnością nie będzie potrzebne; także później.