Pierwsze z serii cyklicznych spotkań miało zgrabny claim „Sport polem marketingu”. Mówiło się sporo o kondycji branży, o regulacjach prawnych, o roli internetu w komunikacji z kibicami, kto jest HOT w sportowych serwisach – a mówili znani i lubiani m.in. prof. Andrzej Sznajder.

Pojawiło się również (mojego autorstwa, a jakże!) wystąpienie o public relations w sporcie. O zmianach jakie zachodzą, o jej postępującej specjalizacji. O tym, że specjaliści od komunikacji w sporcie muszą poszukiwać coraz to nowych kontekstów dla prowadzonych działań – sam sport to za mało!

Nie zabrakło rzecz jasna dyskusji. Burzliwych rzecz jasna: bo się zagotowało, gdy jeden z prelegentów uznał, że sporty motorowe to… nie sporty. Gorąco również było gdy sympatycy Legii Warszawa pytali kibica… Arki Gdynia o rekomendacje komunikacyjne dla stołecznej drużyny. Suma sumarum było ciekawie.

Aha, i ważna sprawa na koniec. Strasznie dobitnie podkreślałem (bo święcie w to wierzę!), że specjalista od komunikacji w sporcie musi być kibicem! Musi i basta!

p.s Ciekawą sprawą jest, że cały projekt został wymyślony w dużej mierze podczas dyskusji w sieci – a dokładniej w serwisie goldenline.pl Rozmowy praktyków marketingu sportowego na forum zaowocowały w końcu pomysłem na eksport z wirtualnego w realny świat. Aktualnie trwa głosowanie nad tematami kolejnych spotkań.

p.s Jeszcze ciekawszą sprawą było to, że nie było rozmów o kampanii piwa Tyskie z flagami. Wreszcie! Do tej pory każda dyskusja o marketingu sportowym musiała zawierać wątek o flagach. To już prawie jak mityczny mecz na Wembley, gdzie kilkadziesiąt lat temu zatrzymaliśmy Anglię. Dla tych co nie słyszeli: był to zaledwie remis

Od kilku lat dwie dyscypliny szczególnie intensywnie zabiegają o włączenie (powrót) do olimpijskiej rodziny: golf i rugby. Szczególnie rugby sięga po cały wachlarz środków komunikacji by zdobyć upragnioną nominację.

Wzbudzenie społecznej dyskusji, edukacja, programy CSR, epatowanie liczbami, wyjątkowo sprawna komunikacja z mediami, jasne kryteria rozwoju na najbliższe lata. Jednym słowem: komunikacja „od dołu”. To kiedyś musi przynieść efekt. Chyba ?

Inną drogę wybrało polo, które jeszcze przed II wojną było w programie olimpijskim. Szybko postawili na ekskluzywne eventy, a przy ich okazji lobbing kierowany do działaczy, polityków, celebrities i przedstawicieli biznesu. Jaki efekt ? W krótkiej sondzie wśród decydentów MKOL, polo jest… faworytem w wyścigu o pięć kolorowych kółeczek.

Ładne, ale jak to się ma do prawdziwego sportu i rywalizacji ?

Mój chłodny stosunek do sportów motorowych wynikał zawsze ze zbyt dużej roli jaką odgrywał wyścig budżetów – im większy tym szybszy bolid, a finalnie szanse na zwycięstwo. Umiejętności kierowcy, technika, refleks nie zawsze były w stanie niwelować brak kilku czy kilkunastu milionów zainwestowanych w silniki. Pogoń za osiągami sprawiła, że wyścigi Formuły 1 nazywano „najdroższym cyrkiem świata”. Na skutek kryzysu, sponsorzy i organizatorzy wyścigów F1 uważniej przyjrzeli się kwestiom finansowym. Dobre strony tej sytuacji widzą nawet sami kierowcy – wicemistrz świata Eddie Irvine stwierdził, że „kryzys finansowy może spowodować wyrównanie stawki. Duże pieniądze nie sprawiły, że sport ten stał się lepszy, wręcz przeciwnie, stał się gorszy.”

Pierwsze decyzje jakie podjęła Międzynarodowa Federacja Samochodowa (FIA) we współpracy z zespołami Formuły 1 dotyczą m.in. przyblokowania budżetów i systematycznego wprowadzenia standaryzacji w bolidach. Docelowo (choć to odległa przyszłość) każdy zespół ścigać ma się takim samym modelem. Rywalizacja przeniesienie się więc z księgowości na tor, a wygrywać będą lepsi kierowcy. Może nawet zostanę fanem?

Refleksje jakie pojawiają się przed historycznym notowaniem są natomiast nie tyle finansowej natury, co filozoficznej. Czy dla przykładu wypada kibicowi Arki Gdynia kupić akcje (traktując jako inwestycje) np. Wisły Kraków?  A co z wrogimi przejęciami ? Czy wspólne wykupienie kontrolnego pakietu akcji konkurencyjnej drużyny to alternatywna droga do tytułu Mistrza Polski? Będzie gorąco, a tymczasem index giełdowy zyskał nowego obserwatora.

* Zdjęcie nie jest związane z tematem. Ja po prostu lubię Tippi Hedren to raz.  A dwa hm… kibicuję innej drużynie niż Ruch Chorzów.

Taką mądrą myśl wygłosił kiedyś niejaki Pele. Dlatego ani słowa na temat tygodniowego spektaklu jaki toczył się wokół polskiej piłki nożnej. Zostawmy bieżące potyczki i biegnijmy tam gdzie piłka będzie za chwilę…

W kontekście naszych przyszłych piłkarskich sukcesów dużo ważniejsze jest powodzenie programu Moje Boisko – Orlik 2012. To tam, na setkach lokalnych boisk mamy szansę dogonić uciekający świat. Na nieco przaśnej stronie, praktycznie tydzień w tydzień można przeczytać o tym, że otwierane są kolejne kompleksy (to ważne słowo) boisk gdzie rozpoczynają regularne treningi tysiące dzieci. Czy o tym się mówi, pisze ? Nie. Bo smutne czasy gdy bad news is good news. I ja to zmienię, bo będę pisał o pozytywach. Mało widowiskowych, żmudnych, takich pozytywistycznych. Ale to one pomogą wygrać w wyścigu.

A piłkarski świat ucieka co widać choćby w finale światowych rozgrywek dla dzieci Danone Nations Cup.

A co zrobić by być najlepszym gdy już powstaną Orliki? To proste – wysłuchać kilku rad.

Jest oto szansa by utrzeć nosa niedowiarkom, pokazać że Polak potrafi, że „polska myśl szkoleniowa” to nie anegdotka. A na dodatek wskazać jaka siła drzemie w społecznościach sieciowych.

Pomysł wygląda tak: grupka angielskich kibiców postanowiła kupić klub. Kibice raczej niezamożni więc jest właścicieli jest aż 30 tys. I rządzą, robią transfery, trenują, awansują… A wszystko kolegialnie i przez sieć.

Pozazdrościli rodzimi kibice i oto mamy: www.kupimyklub.pl

Zarejestruję się z kilku powodów. Oczywiście jednym z nich jest fakt, żę podczas towarzyskich spotkań od niechcenia rzucone „A, tak jestem współwłaścicielem klubu piłkarskiego. Ot, taki trend: Berlusconi, Abramowicz i ja…”. Robi wrażenie ?

Drugi równie ważny powód to dowód. To otwieranie oczu niedowiarkom, że sieć nie ogranicza się do wirtualnej rzeczywistości. To dowód, że sieć potrafi (zbiorowym wysiłkiem!) wygenerować pomysł w realnym świecie.

Jest jeszcze jedna przyczyna. Chcę się przekonać jak będą wyglądały przedmeczowe odprawy z udziałem 50 tysięcy polskich trenerów… Może tak jak analizy Jacka Gmocha ?