BlogERS oczywiście nie mogą pozostać obojętni i swoje maile już wysłali:)

Czy społeczność internetowa skruszy PZPNowski żelbet? Poczekamy (do poniedziałku) [...]]]> Rozpoczyna się wielka akcja lobbyingowa skierowana do FIFA i UEFA. Kibice postanowili zapchać skrzynki mailowe FIFA i UEFA apelami o odwołanie władz PZPN i o zrozumienie dla PKOl i Ministra Sportu. Tu można przeczytać więcej o akcji.

BlogERS oczywiście nie mogą pozostać obojętni i swoje maile już wysłali:)

Czy społeczność internetowa skruszy PZPNowski żelbet? Poczekamy (do poniedziałku) zobaczymy.

Rugby oglądają m i l i a r d y widzów – tak było podczas ubiegłorocznych mistrzostw świata rozgrywanych we Francji, gdzie transmisje z imprezy oglądało ponad 4,5 mld kibiców). [...]]]> Nie tylko Bruksela ma problemy z komunikacją prawd oczywistych i celów słusznych, o czym pisał Piotr Biernacki kilka postów temu.

Rugby oglądają m i l i a r d y widzów – tak było podczas ubiegłorocznych mistrzostw świata rozgrywanych we Francji, gdzie transmisje z imprezy oglądało ponad 4,5 mld kibiców). Największe marki wykorzystują rugby w swojej komunikacji jak np. Adidas w tej zgrabnej reklamie.

czy Nike

Mimo powyższych oczywistych oczywistości rugby nadal nie wróciło do programu olimpijskiego – wróciło, podkreślam bo już kilka razy było. Owalnej piłki nie będzie w Pekinie, ale i w 2012 w Londynie, gdzie miejsce dla triumfalnego powrotu światowej dyscypliny dwa byłoby odpowiednie.

Medale nadal zdobywać więc będą zawodnicy z tak widowiskowych dyscyplin jak siedemnaście odmian strzelectwa (w tym tak emocjonujące jak karabinek małokalibrowy czy strzelba śrutowa), pływanie synchroniczne, piłka wodna czy uprawiany w dwóch krajach świata baseball. Kto to ogląda oprócz rodzin zawodników ?

Ja rozumiem, że trend metroseksualności, że trzeba być wrażliwym, tolerancyjnym, mieć uczucia, być empatycznym etc. Dlatego nie chcę oficjalnego zakazu pływania synchronicznego, piłki nożnej czy innych „twardych” dyscyplin. Mimo takich np. kwiatków:

I mimo  że nie rozumiem, że kobiety (podobno) wolą mężczyzn piłkarzy:

Niż mężczyzn rugbistów:

Dlaczego więc rugby nie ma na olimpiadzie skoro pasjonuje się nim trzy czwarte świata? Dlaczego Anglicy, Francuzi, Australijczycy itd. nie lobbują, nie tłumaczą, nie walczą, nie gryzą trawy jak na boisku ? Bo nie muszą i nie chcą…

Mają najlepszych zawodników na świecie, najlepsze ligi, najlepsze (i najstarsze!) rozgrywki pucharowe. Czy wybredny znawca/kibic z Londynu, zyska coś, że obejrzy na olimpiadzie pojedynek Kenia – Polska ? Węgry – Peru ? Nie…

Brief to musi więc przyjść chyba z Warszawy…

Po tej fali gorzkiej krytyki przyszedł [...]]]> Wyniki referendum w Irlandii wzbudziły falę oburzenia w Europie. Liczni politycy i eksperci, zarówno z poszczególnych krajów, jak i z Brukseli, powiedzieli mnóstwo gorzkich słów pod adresem Irlandczyków i szerzej, pod adresem wszystkich obywateli Unii, którzy nie są euroentuzjastami. Mówiono o niewdzięczności, o ograniczonych horyzontach, nawet o zdradzie idei europejskiej.

Po tej fali gorzkiej krytyki przyszedł czas na formułowanie pomysłów na wyjście z impasu, w którym znalazł się traktat lizboński. Nie zdziwiło mnie wcale, że już po kilku dniach dominującym w mediach pomysłem jest zmuszenie rządu Irlandii do ponownego przeprowadzenia referendum za kilka miesięcy. Co oczywiście skończy się jeszcze większą porażką, jeśli wcześniej nie będzie miała miejsca rzeczowa refleksja nad przyczynami decyzji Irlandczyków.

Wśród różnych diagnoz przyczyn porażki traktatu zabrakło jednej, moim zdaniem tłumaczącej taki, a nie inny wynik referendum. Przyczyną odrzucenia traktatu był brak komunikacji. W cytowanych wypowiedziach obywateli Irlandii, którzy głosowali na “nie”, powtarzał się jeden motyw: “Nie zamierzam popierać czegoś, czego nie rozumiem.”

Irlandczycy nie rozumieli, czego dotyczy traktat lizboński, jak jest istotny dla dalszego sprawnego funkcjonowania Unii, ponieważ nikt ich o tym nie poinformował. Nikt nie próbował wytłumaczyć im zawiłości prawnych traktatu, nikt nie przedstawił im podstawowych celów tej umowy międzynarodowej. Nikt nie spróbował nawet zastosować kilku podstawowych zasad public relations, żeby przekazać im w przystępny sposób wiedzę o traktacie.

W przypadku referendum nie trzeba było nikogo przekonywać do głosowania na “tak”. Jestem głęboko przekonany, że gdyby w Irlandii przeprowadzono nawet niewielką, ale systematyczną i dobrze zaplanowaną kampanię informacyjną (uwaga: informacyjną, a nie agitacyjną), to co najmniej kilka lub kilkanaście procent więcej jej mieszkańców zagłosowałoby za traktatem.

Urzędnicy w Brukseli mają jednak za nic komunikację i public relations. Uważając się za pępek świata ustawiają się na pozycji demiurgów kreujących rzeczywistość kilkuset milionów mieszkańców kontynentu. Demiurgów osadzonych tak wysoko, że zupełnie zatracili umiejętność patrzenia z perspektywy zwykłego obywatela Irlandii, Francji czy Polski.

Doświadczyłem tego oderwania urzędników z Brukseli na własnej skórze, gdy kilka lat temu kandydowałem na stanowisko w Komisji Europejskiej. Rozmowy z komisją przebiegały w bardzo przyjaznej i profesjonalnej atmosferze do momentu, gdy zapytano mnie, czy w polityce informacyjnej prowadzonej przez Komisję można coś poprawić. Niestety (tak wtedy na to patrzyłem, ale z dłuższej perspektywy to było raczej “stety”) pozwoliłem sobie na kilka słów konstruktywnej krytyki. W tym momencie po drugiej stronie napotkałem mur milczenia i niezrozumienia, a rozmowa została szybko sprowadzona na inne tory.

Jestem zadeklarowanym zwolennikiem silnej i sprawnej Unii Europejskiej i zależy mi na jej rozwoju. Dlatego bardzo mnie boli, gdy oderwani od rzeczywistości urzędnicy w Brukseli zochydzają obywatelom Unii ideę europejską tworząc takie koszmarki prawne jak Traktat Konstytucyjny lub próbując wmuszać Europejczykom rozwiązania z traktatu lizbońskiego bez chociażby próby ich wytłumaczenia.

Mam nadzieję, że nasi wspaniali administratorzy bloga zadbają o jego dobre pozycjonowanie w wyszukiwarkach. Że ktoś z DG Press w Komisji Europejskiej, niech nawet w odruchu rozpaczy, wrzuci w google pytanie “Jak uratować traktat lizboński?” i trafi na ten wpis. My w ERS wiemy jak go uratować.

Drogie koleżanki i koledzy w Brukseli – czekamy na brief…

Pozdrawiam,

Piotr Biernacki