BlogERS - blog agencji PR Euro RSCG Sensors » Trendy

Media społecznościowe, czy ludzie?

kprzewuska — Sun, 07 Mar 2010 18:35:54 +0000

Niektórzy zdają się uważać, że media społecznościowe to jedno, a tworząca je społeczność to drugie. Takie postrzeganie dzisiejszego świata komunikacji prowadzi do dość interesujących dyskusji i decyzji. Z zainteresowaniem śledziłam wpisy na Twitterze podczas finału Super Bowl, kiedy pasjonaci reklamy, pozbawieni przez Pepsi dodatkowych emocji, ironicznie pytali: A Pepsi to zniknęło z rynku? Decyzja o przesunięciu budżetu z Super Bowl na działania w social media dla wielu była niezrozumiała. Czy tegoroczny Super Bowl (z resztą nie po raz pierwszy) nie żył swoim życiem właśnie w mediach społecznościowych? Z jakiej obecności w social media marketer zrezygnował, deklarując przyszłe inwestycje dokładnie w tych samych kanałach komunikacji?

Parę dni temu wsłuchiwałam się w argumentację osoby, która twierdziła, że obecność marki w mediach społecznościowych (konkretnie Facebook i Twitter) oznacza jej deprecjację. Oczywiście, że nie każda marka musi i powinna angażować się w komunikację w mediach społecznościowych, ale czy sensowna obecność zagraża wizerunkowi? Odbiorców jakich usług i produktów nie znajdziemy dziś w mediach społecznościowych?

To pytanie można zadać też inaczej – czy są produkty i usługi, dla których warto zakładać dziś nowe serwisy społecznościowe? Czy znajdą się chętni na blogowanie i dyskutowanie na wkrótce uruchamianym serwisie partii politycznej, która w zamian obiecuje “spotkania w realu”? Czy rozmowa w mediach społecznościowych nie jest prawdziwa (czyt. realna)?

“Dwa światy”, mediów tradycyjnych i mediów społecznościowych, dla wielu spotkały się po raz pierwszy w zeszłym tygodniu. Całostronicowy artykuł w Gazecie Wyborczej, prezentujący sylwetkę i działanie Macieja Budzicha, nie jedną osobę zastanowił. Oby ta chwila refleksji nad zmianami społecznymi i komunikacyjnymi była trwała i pozwoliła zobaczyć tego samego człowieka i przed telewizorem, i przed monitorem, i w rozmowie twarzą w twarz.

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Test gotowości na media społecznościowe – dla Ciebie i Twoich przełożonych:)

mmakuszewski — Wed, 06 Jan 2010 10:36:46 +0000

Mamy Nowy Rok. Tym razem nie jest to rok konia, psa ani świni:) Rok 2010 okrzyknięto “rokiem Facebook’a” (to cytat z artykułu “Marketing społecznościowy – kto rozdaje karty?”, który pojawił się na interaktywnie.com). Podobno oznacza to, że kampanie w innych serwisach społecznościowych stracą już sens.

Niech i tak będzie. Widać, że marketerzy interesują się Facebookiem – to prawda. Widać, że koniecznie i na gwałtu rety chcą coś tam zrobić. To w sumie dobrze. Tylko czy zachwytowi nad tym narzędziem towarzyszy jakakolwiek refleksja? Z tym może być już problem.

Na moje oko, wejście w przestrzeń komunikacyjną jaką jest Facebook oznacza rozpoczęcie wdrażania modelu Enterprise 2.0 (a przynajmniej powinno to oznaczać). Facebook to komunikacja dwustronna i na dodatek real-time. Czyli możemy się bardzo szybko spodziewać feedbacku na temat naszej marki (brak zainteresowania to niestety też feedback). A to z kolei wiąże się dla wielu firm z wysłuchiwaniem cierpkich słów. Słów, które widzi nie tylko marka, ale i jej “fani”… A TO marki (a przede wszystkim marketerzy) znoszą baaaardzo ciężko.

Właśnie dlatego z okazji Nowego Roku postanowiłem wrócić do tematu zmiany, która musi zajść w kulturze całej firmy po to, aby korzystanie z Social Media miało jakikolwiek sens i przynosiło korzyści. Pisałem już nawet o tym rok temu przy okazji refleksji nad firmowym blogowaniem. Temat braku gotowości na social media poruszony został nawet ostatnio na blogu Harvard Business Review i to właśnie on zainspirował mnie do napisania tego posta.

Zaczynamy od testu:

Pytanie 1.

Jesteś odpowiedzialny za komunikację w dużej firmie. Jeden z pracowników Twojego działu zauważył, że na opiniotwórczym forum branżowym pojawiają się negatywne opinie na temat pracy obsługi klienta w oddziale firmy. Opinie bardzo wysoko wyskakują w Google. Co robisz?

a) Nic nie robisz. To tylko kilku oszołomów na forum. Ważne jest to co o marce powiedzą w telewizji.

b) Akceptujesz fakt, że feedback nie musi być koniecznie pozytywny. Kontaktujesz się z przełożonym obsługi klienta w oddziale i polecasz mu lekturę postów, a następnie zgłębienie problemu. Jednocześnie jako osoba odpowiedzialna za komunikację, przepraszasz użytkowników forum i na bieżąco ich informujesz o tym jakie zmiany zajdą w oddziale.

c) Mówisz swojej agencji interaktywnej żeby zdepozycjonowała posty w wyszukiwarce. Zastanawiasz się nad zatrudnieniem “agencji marketingu szeptanego”, która spacyfikuje narzekających użytkowników pisząc jaka wspaniała jest Twoja marka.

d) Robisz wszystko to co w punkcie b), ale dodatkowo zaczynasz prowadzić monitoring mediów społecznościowych, tworzysz miejsca do dyskusji z użytkownikami, a napotykając na powtarzające się problemy wpływasz na TOP management, aby zaczął zmieniać sposób w jaki firma funkcjonuje.

Pytanie 2. (za HBR)

Prezes Twojej firmy postanowił rozpocząć blogowanie. Napisał pierwszego posta i… okazało się, że zdecydowana większość komentarzy jest negatywna. Co więcej – prezes podejrzewa, że większość autorów komentarzy to pracownicy firmy. Co w takiej sytuacji zrobiłby Twój prezes?

a) Kazałby usunąć wszystkie negatywne komentarze z bloga i zablokować możliwość komentowania postów.

b) Nic by nie zrobił. Nie ma się czym przejmować – nie wszystkie opinie muszą być pozytywne.

c) Kazałby wyśledzić po numerach IP ludzi, którzy zamieszczali negatywne komentarze i jeśli byli to pracownicy, wyciągnąłby wobec nich konsekwencje.

d) Prowadziłby kulturalną dyskusję z użytkownikami oddzielając złośliwości od faktów. Przecież każdy ma prawo wypowiedzieć swoje zdanie!

Pytanie 3. (za HBR)

Wdrażasz wewnętrzny intranet, gdzie wszyscy mogą tworzyć swoje profile, blogi. Mogą prowadzić dyskusje, komentować, tagować itd. Jednym słowem wewnętrzny Facebook. Okazuje się, że na łamach wewnętrznego forum pracownicy narzekają, że muszą zbyt długo pracować i krytykują politykę działu HR. Co zrobiłby dział HR w Twojej firmie?

a) Kazałby Ci skasować kontrowersyjne posty z forum.

b) Zwróciłby się do Ciebie z prośbą o monitoring dyskusji i propozycję co można pracownikom powiedzieć.

c) Kazałby Ci wyłączyć możliwość blogowania i komentowania w całym serwisie i pozostać przy czystym intranecie. Ludzie w pracy mają pracować, a nie bawić się w blogowanie.

d) Zrobiłby to co w punkcie b) a dodatkowo przeprowadziłby badanie nastrojów pracowników firmy. Następnie poinformowałby o wynikach badania i rozpoczął z pracownikami dyskusję o tym jak można poprawić ich “los”:)

Pytanie 4.

Agencja przychodzi do Ciebie z propozycją przetestowania Twojego nowego produktu na blogerach przed oficjalnym launchem. Co robisz?

a) Mówisz: “Ale przecież takiego bloga to czyta ze 100 osób, a miesięcznik branżowy ma nakład 10 tysięcy. Po co?”

b) Zgadzasz się bo skoro ktoś pisze z własnej, nieprzymuszonej woli o produktach z Twojej branży to należy to wykorzystać, chociażby po to aby dostać pierwszy feedback.

c) Zgadzasz się i mówisz: “OK, ale ma to mi dać więcej userów czytających post na blogu niż klikających w mój banner na onecie”.

d) Zgadzasz się i dodatkowo proponujesz wciągnięcie blogerów w końcową fazę rozwoju produktu.

To wszystko. Jeżeli większość odpowiedzi dot. Ciebie i Twojej firmy to a) i/lub c) to daj sobie na razie spokój z social media. Albo przynajmniej nie inwestuj w nie zbyt wiele pieniędzy – zrób coś małego i po prostu uwierz w siłę mediów społecznościowych.

Jeśli wszystkie Twoje odpowiedzi to b) lub d) to gratulacje! Rozpoczynaj swoje własne Enterprise 2.0. Choćby poprzez wejście na Facebook:)

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Show me the case study

kprzewuska — Mon, 14 Dec 2009 20:15:29 +0000

Odnoszę wrażenie, że dziś bardziej OK jest być nastawionym sceptycznie, aniżeli entuzjastycznie do social media (może po lekturze ostatniego numeru Twojego Stylu gdzie posiadanie kilku kont w serwisach społecznościowych jedna z pań wskazuje jako snobizm – wstydźmy się!). Entuzjazmu jak na lekarstwo. Zainteresowanie i statystyki mówią jedno, ale magiczne ROI jak widmo nie odstępuje i straszy. I może dlatego co raz ktoś rzuca wyzwanie “SHOW ME THE CASE (STUDY)”. Maciek Budzich zapowiedział dziś, że kolejny mediafunLAB poświęcony będzie przykładom zrealizowanych kampanii, a Jacek Gadzinowski zadeklarował udostępnienie swego bloga dla projektów konkurencji (m.in. podczas debaty Briefu). Tylko skąd wziąć spektakularne case studies? Ostatnio znalazłam w sieci taki o to ciekawy zbiór zrealizowanych projektów w social media w USA i nie tylko. Większość z nich nie jest jakkolwiek przełomowa, co więcej, pewnie nie jest nawet skuteczna (jak podsumował w rozmowie na Blipie Bartek Brzoskowski, ostatnio piszący na swoim blogu o sukcesie Della w social media).

Co zatem? Czy warto walczyć o case studies? Motywacja w postaci opisania projektu i zaprezentowania szerokiemu gronu nie powinna być wystarczająca… Social media to narzędzia. Oczywiście przykłady Whoppera czy ww. Della pokazują, że można z użyciem tych narzędzi realizować świetne projekty, ale prawdziwy sukces w komunikacji pomysłem, nie narzędziami stoi. Czym byłaby kampania The Best Job in the Word w mediach społecznościowych, gdyby nie jest pomysł? – ok, efektywność kosztowa też zasługuje na wszystkie nagrody! Czy użycie w procesie integracji dwóch banków mikrobloga czyni tę integrację wyjątkową? A może mikroblog był tym dodatkowym kanałem komunikacji, który pozwolił zadowolić paru extra klientów? Czy jesteśmy w stanie ocenić siłę buzzu niezadowolonego klienta, który nie dowiedział się o przerwie w działaniu systemów, ponieważ jego bank nie prowadził komunikacji w social media? Czy udany projekt to ten, o którym wszyscy słyszeli? A może wystarczy, że wszyscy z grupy docelowej? (tu odnoszę się do komentarza w trakcie spotkanie RTC).

Sytuacja z social media przypomina mi zachłyśniecie się internetem i dot.comami u progu XXI wieku. Z fascynacji internetem powstało wiele nowych narzędzi (w tym odchodzące (?) dziś w niepamięć biura prasowe online…), ile jednak firm, z tzw. dot.comów przetrwało? Pamiętam liczne konferencje prasowe launchujące kolejne firmy online, które poza nowym kanałem komunikacji niewiele miały do zaoferowania. Z perspektywy czasu można się dziwić, dlaczego sprzedaż zwykłego produktu w internecie, miała zasługiwać na miano wydarzenia? Czy na obecności w internecie bardziej wygrały firmy, budujące na tym swój biznes, czy bardziej przegrały te, które internetu nie umiały wpleść w strategię działania? Ile z agencji ePR dziś liczy się w branży? A może sukces odniosły te, które umiały wykorzystać komunikację w internecie do codziennych działań. Jak będzie z social media?

Wg mnie będzie podobnie. Powstające dziś agencje social media staną się ciekawym targetem zakupowym dla tradycyjnych agencji reklamowych, PR czy interaktywnych, lub przekształcą się w nie same. W tym samym czasie “tradycyjnym” podmiotom uda się zrealizować jeden, czy dwa spektakularne projekty (oby nie non-profit), które zdobędą wiele nagród. A jeszcze równolegle rzesze konsultantów od komunikacji będą prowadzić, dzień w dzień, działania na Facebooku, Blipie, Twitterze, czy Naszej-Klasie, które pozwolą dotrzeć z informacją do konsumentów po prostu tylko tam obecnych.

Promujmy case studies, transparentność działań social media, nowości w komunikacji public relations, ale nie zapomnijmy, że zaistnienie w social media nie powinno być celem samym w sobie.

Każdy dzień pokazuje, że entuzjaści social media, będący też entuzjastami swych codziennych zajęć, zyskują – polecam ciekawy (choć napisany z nieukrywanym przekąsem) opis przypadku Marka Minakowskiego, któremu obecność w mediach społecznościowych utorowała drogę do mediów tradycyjnych i nowych fanów. Wskazuję na zastanawiającą decyzję Davida Armano, dla wielu guru social media, który ogłosił wczoraj przejście do Edelman Digital. Czasami codzienność ważniejsza jest od fajerwerków. A może prawie zawsze? Życzę i nam i wszystkim jak najwięcej okazji do wykazania się strategicznym i kreatywnym myśleniem – w imię rozwoju marek, a nie case`ów.

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

tcktcktck… Nadszedł czas!

mandersz — Mon, 07 Dec 2009 09:29:08 +0000

Dziś w Kopenhadze odbywa się szczyt klimatyczny COP 15. Liderzy państw będących stronami Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), spotykają się dziś by podpisać protokół, który ma pomóc w ochronie klimatu.

Konferencja COP 15 oznacza koniec odliczania zorganizowanego w ramach akcji tcktcktck. Od samego początku zaangażowane były w nią firmy z całego świata, w tym również Euro RSCG Worldwide.

Jeśli wejdziecie dzisiaj na stronę akcji zobaczycie taki banner:

Przez kilka ostatnich miesięcy tcktcktck była głosem ludzi na całym świecie, którzy nie mogą pozostać obojętni wobec zmian klimatycznych i zagrożenia jakie na nas czeka. Dziś na stronie tcktcktck możecie na żywo oglądać relację z Kopenhagi. Informacje o akcji znajdziecie na twitterze i facebooku. Kampania obecna jest również na youtube oraz flickr. Tylko na swojej oficjalnej stronie tcktcktck zyskała popracie 10 503 974 osób. A porwała o wiele więcej;););) Zobaczcie jak 10 milionów ludzi tańczyło w obronie klimatu.

tcktcktck to naprawdę porywająca akcja. Na dowód tego zostawiam was z dźwiękami, które promowały kampanię w sieci. Jestem przekonana, że “Beds are burning” będziemy nucić jeszcze długo po zakończeniu szczytu kopenhaskiego;)

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Zamiast straszyć, odważ się

kprzewuska — Sun, 23 Aug 2009 08:10:14 +0000

“@zappos: If you don’t trust your employees to tweet freely, it’s an employee or leadership issue, not an Twitter Policy issue”

Zaczynam od cytatu Tony Hsieha, CEO firmy Zappos, bo jego słowa są najlepszą puentą dla ostatnich dyskusji na temat pracowników, pracodawców i sieci społecznościowych. Piszę na ten temat głównie z powodu raportu firmy Deloitte zatytułowanego „Czy pracownik „po godzinach” może zniszczyć reputację firmy?”. W prezentacji autorzy piszą „W większości przypadków dobra reputacja jest czynnikiem decydującym o sukcesie rynkowym danej firmy. Jej podkopanie może więc przełożyć się bezpośrednio na straty finansowe”. To „podkopanie” nazwane jest „ryzykiem reputacyjnym sieci społecznościowych”. To, co najbardziej mnie zastanowiło, czy wręcz wzburzyło w samym raporcie, to wskazywanie na rozwiązania technologiczne, w tym metody inwigilacji technicznej, które mogą ograniczyć „ryzyko reputacyjne”. Jak można mówić o ochronie reputacji za pomocą inwigilacji pracowników?

W dobie popularności mediów społecznościowych to pracownicy są grupą w coraz większym stopniu kształtującą wizerunek ich firmy na zewnątrz. O potrzebie budowania marki pracodawcy dużo mówiło się w okresie prosperity, kiedy „rynkiem pracy rządził pracownik”. Czasy spowolnienia gospodarczego nie powinny hamować tych aktywności, bo w komunikacji z pracownikami już nie chodzi tylko o pozyskanie i utrzymanie najlepszych, ale także budowanie odpowiednich postaw, wdrażanie wartości korporacyjnych, krzewienie właściwej kultury pracy, budowanie dumy z faktu pracy w tym, a nie innym miejscu. Czy potrzebne są wytyczne dotyczące zachowań pracowników w mediach społecznościowych? Jeśli Twoja firma ma politykę komunikacyjną, to media społecznościowe powinni być w niej uwzględnione. Przede wszystkim jednak, trzeba rekrutować właściwych ludzi i angażować ich w dialog na temat firmy – rozumiejąc cele, interesy i zagrożenia, jedynie osoba nieodpowiedzialna (patrz Domino`s Pizza) będzie działać na szkodę firmy.

Ograniczanie dostępu i inwigilacja pracowników mogą być jedynie dowodem na to, że sama firma nie umie określić własnego miejsca w mediach społecznościowych oraz że nie ufa swoim pracownikom. A zaufanie to w moim przekonaniu podstawa wszelkich relacji także pracownik – pracodawca.

W ostatnim tygodniu pojawiły się jeszcze dwa inne badania, żywo dyskutowane w mediach społecznościowych,

CareerBuilder.com zaprezentowała wyniki swojego badania o tym, że aż 45% pracodawców korzysta z serwisów społecznościowych do sprawdzania kandydatów do pracy, co stanowi o 22% więcej niż rok temu. Co więcej okazało się, że to nie serwisy zawodowe jak LinkedIn, ale Facebook stanowi w USA główne źródło informacji na temat potencjalnego pracownika. Hmm, czy każdy wie, że poufnością informacji na Facebooku można swobodnie zarządzać? Jeśli tak, to nikt nie powinien się obawiać, że nie zostanie zaproszony na rozmowę rekrutacyjną z powodu prowokacyjnego zdjęcia, „treści wskazujących na konsumpcję alkoholu lub spożywanie narkotyków” lub negatywnych wypowiedzi na temat byłego pracownika. Z drugiej strony trzeba sobie powiedzieć, że w internecie trudno o 100% prywatność. Każdy z nas, czy tego chcemy, czy nie, czy sobie z tego zdajemy sprawę, czy nie, buduje własną markę osobistą. O której trzeba myśleć, i o którą trzeba dbać (nawet, jeśli nie dysponujemy milionami jak najpotężniejsze marki świata). Upowszechnianie się mediów społecznościowych sprawi, że pracodawcy będą tam szukać swoich pracowników, co dla zdecydowanej większości oznacza dobrą wiadomość. Co więcej, coraz częściej umiejętności korzystania z social media są jednymi z kluczowych, poszukiwanych przez pracodawców.

Jeszcze inną dyskusję wywołało badanie Office Team – „pomyśl, zanim się zaprzyjaźnisz” krzyczały 140-znakowe wpisy na profilach tweetujących, albowiem zgodnie z wynikami połowa zarządzających nie życzy sobie Facebookowej przyjaźni z pracownikami (48%) i swoimi szefami (47%). I znów trudno tu znaleźć temat do straszenia. Wystarczy właściwie zdefiniować swoje miejsca w mediach społecznościowych i akceptować zaproszenia tylko od tych znajomych, których się chce. Nie sądzę, aby ktokolwiek się obraził z powodu „odtrącenia”. Z drugiej strony niektórzy z ankietowanych szefów powinni się zastanowić, czy aby nie powinni być bardziej otwarci na kontakty ze swoimi pracownikami? w końcu bycie szefem zobowiązuje.

Temat wizerunku firmy kreowanego przez jej pracowników w mediach społecznościowych pewnie jeszcze nie raz zagości na naszym blogu. Zatem na koniec tego wpisu: media społecznościowe to esencja komunikacji i dialogu, zatem tylko komunikacją i dialogiem można rozwiązywać problemy, nie tylko wizerunkowe.

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

R U ready 4 wrkn w/ twttr?

kprzewuska — Tue, 04 Aug 2009 08:40:40 +0000

Ben Schott na łamach The New York Times („Twittergraphy”) zastanawia się, czy Twitter doczeka się oficjalnego kodu językowego podobnie jak kiedyś telegraf (poniżej fragment tabeli z 1891):

Znak “RT” (retweet) nie jest jedynym skrótem “masowo” używanym przez tweetujacych, którym często pomaga funkcja “shrink tweet” w dedykowanych aplikacjach. O to efekty:

twtt – twitter
w/ – with
srt – start
cn – can
wrkn – working
abt – about
ppl – people
yr – your
phn – phone
apps – applications
hre – here
wht – what
abt – about

Przykład: key msg 4 2day – all pr ppl shld know twtt !

Po takim skracaniu właściwie można pisać pełnymi zdaniami (zakładając, że i ewentualny adres www zostanie skrócony np. dzięki www.bit.ly) – tylko co na to językoznawca? A może bardziej szyfrant jest potrzebny?

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Recepta na mikroblog? Niekoniecznie

kprzewuska — Thu, 30 Jul 2009 20:01:32 +0000

To będzie wpis z przymrużeniem oka.

Nie mogę się powstrzymać od sarkastycznej analizy tweetowania niektórych gurus. O to przepis na mikroblog w ich wykonaniu:

1) (punkt obowiązkowy) musisz pisać bloga = publikujesz wpis / post
2) informujesz wszystkich o nowym wpisie
3) ponownie informujesz wszystkich o nowym wpisie, bo w końcu nikt nie czyta wszystkich Twoich tweetów, czyż nie
4) zachęcasz do przeczytania komentarzy pod wpisem
5) ponownie zachęcasz do przeczytania komentarzy, albowiem dyskusja się rozwija
6) informujesz o wpisie na innym blogu, który nawiązuje do Twojego wpisu…

mija kilka miesięcy

7) zbierasz wpisy na blogu i … informujesz, że bedziesz pisał książkę
8) powiadamiasz o kolejnych rozdziałach (w przerwach pomiędzy aktualizacjami 2-6)
9) wydajesz książkę
10) kierujesz wszystkich na każdą jedną jej recenzję online
11) a także (moje ulubione) kopiujesz i publikujesz każdy tweet osoby, która książkę zakupiła, właśnie czyta lub inaczej się z nią (pozytywnie) identyfikuje (uwaga! najlepiej wskazać geo-lokalizację danej osoby)

I co? I Ty Drogi Obserwujący też kupisz książkę a potem, albo się znudzisz obserwowaniem, albo podejdziesz do tematu z humorem zakładając się z samym sobą o to jak długo tak można ) lub jak długo Ty wytrzymasz. Warto dać z siebie trochę więcej

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Dzień dobry, wita Popularna Marka, do widzenia, żegna Jan Kowalski !

kprzewuska — Wed, 08 Jul 2009 11:01:47 +0000

Media społecznościowe sprzyjają budowaniu własnej marki. Marki osobistej. Powstało na ten temat wiele prezentacji (np. You, the online brand). Coraz więcej słyszy się o rekrutacji za pośrednictwem social media (potwierdzamy, działa). Wczoraj znalazłam taki apel cenionego specjalisty – daje do myślenia. Ogólnie wszyscy sobie w miarę radzą z mikroblogami, mniej lub bardziej angażując się w tematy zawodowe. Jak powiedział Thomas Baekdal, aby prowadzić mikroblog trzeba mieć i pisać o pasji. Proste.

Mikroblogi znajdują się też w centrum zainteresowania firm. Konta zakładane są dla marek, dla firm, dla projektów specjalnych. I prowadzą je ludzie (niby oczywiste, ale zdarza się, że newsy zapodaje rss – czasem, jak ostatnio redaktorzy Wired, trzeba się z tego tłumaczyć i udowadniać, że jest się człowiekiem). Zazwyczaj pracownicy. I tu zaczynają się problemy. Nie tak dawno firma Habitat starała się promocyjnie zaistnieć na Twitterze, budując popularność swego serwisu na skojarzeniach (a dokładnie tagach) nawiązujących do sytuacji w Iranie. Advertisng Age wytknął niektórym grupom komunikacji marketingowej, że nie korzystają z Twittera jako kanału komunikacji (przy okazji bardzo przykry spinning można było obserwować też na Twitterze…). Osoba odpowiedzialna za komunikację w Euro RSCG Worldwide (tak, nas ten artykuł też dotknął), tłumacząc sytuację, powiedziała, że sieć zastanawia się nad strategią dla mikrobloga prowadzonego pod globalną marką korporacyjną. Ta wypowiedź wzbudziła kolejne dyskusje, a według mnie ta odpowiedź ma wielki sens. AdRants napisał, że aby myśleć o strategii, trzeba znać medium. OK, ale kto powiedział, że medium trzeba poznawać prowadząc kanał korporacyjny?

Zastosowań dla mikroblogowania, nazwijmy go, firmowego może być wiele:
- proste informowanie (z elementami zaangażowania w dialog – aby móc mówić o mikroblogowaniu)
- informowanie o promocjach (z elementami zaangażowania w dialog … j.w.)
- komunikacja rekrutacyjna (w tym zmiana wizerunku i promocja marki pracodawcy)
- komunikacja z inwestorami, etc etc etc

Czy zatem decydowanie o strategii wykorzystania tego kanału komunikacji naprawdę jest stwierdzeniem abstrakcyjnym? Nie.

Planowanie strategiczne mikroblogowania firmowego musi odpowiedzieć na pytanie / wyzwanie p.t. “kto ma mikroblog prowadzić”? I na jakich zasadach. Chcąc śledzić daną markę interesuje przecież nas ona, a niekoniecznie reprezentujący ją pracownicy (czytaj życie prywatne pracowników).

Dziś sytuacji, w których pod marką korporacyjną, a nie własnym nazwiskiem, komunikują się osoby, które wychodzą z roli i są po prostu sobą jest bardzo dużo. Czy to dobrze? Czasem tak, czasem nie – częściej nie. Dość dziwnie to wygląda, jeśli mikroblog ma np. promować weekendy w hotelu SPA, a prowadząca go osoba planuje online zdobywanie Himalajów (abstrakcyjny przykład, ale nie chcę być zbyt dosłowna). Są też i dobre przykłady. Podoba mi się mikroblog Coca-Coli Twitterze (Pepsi mniej aktywna, choć zaproszenie od Coca-Coli przyjęła).

Całkiem całkiem radzi sobie Pati Trzyskarpetki (pomijając fascynację żeglarstwem, ale może tylko ja nie widze związku ), szczególnie wchodząc w bezpośrednią interakcję z konsumentem .

(obawiam się screenshots z mediów społecznościowych, w tym przypadku dotyczy to mojego konta na Facebook`u i dyskusji z marką, więc sobie na to pozwalam)

Prowadzenie kanału komercyjnego wymaga spójności, spójności i jeszcze raz spójności, poza zaangażowaniem w interakcję i kreatywnością tam, gdzie na kreatywność możemy sobie pozwolić.

Standardy mikroblogowania na pewno dziś się kształtują. Skróty, tagi, oznaczenia dla języka wypowiedzi (na Twitterze bardzo popularne) – warto to obserwować, brać przykład i wdrażać zmiany. Serwisy społecznościowe dynamicznie się zmieniają, za tymi zmianami trzeba podążać, adaptować w działaniach komunikacyjnych. I o nich komunikować tym, co nas czytają – dla nich są przecież mikroblogi!

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Mikrobloging, Polo Cockta i rozmowy o PR (nie tylko nocą)

kprzewuska — Wed, 08 Jul 2009 07:17:55 +0000

Czy zainteresowanie social media może być hobby? wtedy może nikogo nie będą dziwiły godziny, dni, ani terminy (w sensie urlop) publikacji postów (też na mikroblogu). Oczywiście iPhone czy Blackberry pozwala na śledzenie aktywności w mediach społecznościowych w przeróżnych miejscach, w korku, czy w oczekiwaniu na spotkanie - ale takie argumenty nie zawsze mają zastosowanie i nie do wszystkich trafiają. W każdym razie jak się obserwuje intensywnie, to zauważa się wiele ciekawych sytuacji…

Czy wiecie, że niektóre platformy blogowe pokazują (w telefonie Blackberry przynajmniej ) posty w trybie edycji zmian? Często zaskakujących. Zanim ktoś napisze o tym case study, sprawdźcie, jak jest u Was na blogu. A czytając wypowiedzi na Twitterze w ostatnią niedzielę (pamiętajcie o akapicie nr 1 ) „zasłyszałam”, że Blip to Polo Cockta.

Co to Polo Cockta? Skojarzenia, dzięki „Kingsajz”, mam ogólnie pozytywne, ale jak podaje Wikipedia, “Polo Cockta to (…) namiastka pierwowzoru”. Zastanowiło mnie to stwierdzenie.

Czy jakakolwiek społeczność może być namiastką innej?

Niedługo się przeprowadzam i aktualnie żyje problemami obecnego i przyszłego osiedla tzn. wspólnoty, czy jak kto woli społeczności. Problemy są dyskutowane na serwisach społecznościowych, o różnych funkcjonalnościach, nigdy jednak nie porównywałam specjalnie ich samych, bo wybrali je wcześniej moi sąsiedzi i jak długo mamy powody do rozmów, tak długo bedziemy rozmawiać. Oczywiście rozwiązania mają ogromne znaczenie w wyborze jednego, czy drugiego miejsca, ale każdy serwis społecznosciowy definiuje jego społeczność, a ta nie może być „namiastką”. Dobry serwis intryguje i przyciąga, fakt. Facebook oczarował mnie rozwiązaniami komunikacyjnymi zanim pojawili się na nim ludzie, z którymi chętnie spędzam tam czas, ale…

Serwisów społecznościowych są tysiące.

Powstają strony, które pozwalają na “hurtowe” sprawdzenie dostępności naszej nazwy (np. KnowEm), serwisy integrujące inne serwisy (FriendFeed), czy ułatwiające dystrybucję informacje w wiele miejsc (HelloTxt). Punktem wyjścia, czy celem wejścia są osoby, z którymi tam się spotykamy, rozmawiamy, z którymi chcemy być.

Każdą społeczność tworzą ludzie, ich zainteresowania, pasje, problemy czy praca.

A sam konkretny serwis?

Z perspektywy wykonywanego zawodu uważam, że dobry pomysł potrzebuje rzetelnego public relations, aby zainteresować. Później o wizerunku, a może nawet “być albo nie być” danego rozwiązania, decydują jego użytkownicy (=konsumenci) oraz pasja twórców, dbających o jego stały rozwój.

Blip to nie Polo Cockta. To miejsce ważne dla wielu, które już zmieniło standardy komunikacji. Kibicuję polskiemu serwisowi mikroblogowemu. Cieszy mnie, że powstało miejsce, w którym można ciekawie rozmawiać o public relations i nie tylko. Z pewnością jest to miejsce ważne dla wielu. A Twitter? Zaspakaja inne potrzeby. Tak po prostu.

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Bo tutaj nie o case studies chodzi…

kprzewuska — Sat, 27 Jun 2009 14:07:07 +0000

Światowy rozgłos i prestiż telewizja CNN zdobyła dzięki relacjom z I wojny w Zatoce Perskiej. Dzięki sieci dziennikarzy w Iraku i korespondentom towarzyszącym amerykańskim żołnierzom CNN jako jedyna telewizja miała unikalne zdjęcia z pola walki w Zatoce Perskiej. Większość stacji telewizyjnych na świecie w swoich serwisach informacyjnych korzystała wówczas ze zdjęć CNN, w tym także Telewizja Polska /źródło/. 11 września 2001 de facto stworzył TVN24, która jako pierwsza polska stacja podała informacje o zamachach w Nowym Jorku i Waszyngtonie i rozpoczęła relacjonowanie na żywo wydarzeń w USA. Wydarzenia w Iranie spowodowały, ze wiele ludzi po raz pierwszy usłyszało nazwy Facebook czy Twitter. W ubiegły piątek, w dniu śmierci Michaela Jacksona odniosłam wrażenie, że faktyczną „kreację nowego medium” wyprzedziło oczekiwanie to zdarzenie. Tak wiele osób mnożyło nazwy, liczby i procenty związane ze wzrastającym zaangażowaniem ludzi w media społecznościowe, wszystko aby móc stwierdzić „dziś to one rządza światem informacji i emocji”. I co? I udało się: Michael Jackson’s Massive Impact (On Google, Facebook, and Yahoo), czy Michael Jackson Tribute Song Exceeds 100,000 Plays, to dwa z wielu artykułów, pokazujących proces.

Czy jednak o te case studies chodzi?

Czy nie jest zastanawiające, że oczekiwania wyprzedziły zdarzenia?

O czym to świadczy?

Nadszedł czas, aby zamiast udowadniać skuteczność i potrzebę bycia w mediach społecznościowych, po prostu w nich być, tam gdzie są konsumenci, klienci i wszyscy inni, na których nam zależy. Bo czym są case studies wobec codziennego życia?

Let`s act.

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!