W takiej sytuacji warto pomóc odbiorcom prezentując wielkość rynku i udziały w nim w postaci wykresu. Z danych, które prezentujemy, najważniejsze są proporcje poszczególnych regionów, zwłaszcza jeśli w komentarzu wskazujemy, w których kierunkach eksportujemy nasz produkt. Globalna wartość rynku daje jednocześnie pojęcie o naszym potencjalnym rozwoju, a wnikliwym czytelnikom pozwoli obliczyć wartość rynku poszczególnych regionów.

Pozdrawiam,

Piotr Biernacki

1. Zapisuję sobie cel prezentacji
Ok, cel jest jasny: sprzedać. Każda prezentacja ma coś sprzedawać. Staram się doprecyzować co (nowy produkt? akcje spółki? strategię rozwoju? plan restrukturyzacji?) i komu (inwestorom? pracownikom? klientom? społeczności lokalnej?).

2. Czytam wszystko co mogę na temat, o którym ma być prezentacja
Nie robię notatek – to mnie rozprasza; zresztą na tym etapie nie są ważne dla mnie konkretne fakty i liczby, tylko zrozumienie całości zjawiska/przedmiotu/tematu. Nie czytam do momentu, gdy zrozumiem, tylko do chwili, gdy mam poczucie, że przestaję rozumieć. Wtedy jestem dopiero gotowy do trzeciego etapu.

3. Rozmawiam z osobą, która rozumie.
Zwykle jest to mój klient. Czasami menedżer produktu, prawnik, dyrektor finansowy. Proszę tę osobę o to, by opowiedziała mi prostymi słowami o zjawisku/przedmiocie/temacie. Słuchając zadaję dużo pytań – bardzo szczegółowych i konkretnych dzięki temu, czego dowiedziałem się czytając. Często zadaję też banalne, „dziecinne” pytania, które (jak pisze Jan Schultink) pozwalają na uchwycenie świeżego spojrzenia z zewnątrz.

4. Piszę historię, którą chcę opowiedzieć.
Na czystej kartce papieru (jednej – opowieść ma być krótka, w kilku zdaniach), na tablicy, gdziekolwiek. Czytam na głos. Poprawiam. Czytam. Poprawiam. Aż do momentu, gdy czuję, że chcę tę historię komuś opowiedzieć, gdy wierzę, że jest przekonująca. Wtedy opowiadam ją osobie, która nie miała styczności z tym zjawiskiem/przedmiotem/tematem. Jeśli opowieść „nie chwyta”, to poprawiam ją do skutku. Jeśli „chwyta”, to…

5. Szkicuję slajdy, uruchamiam Keynote’a lub PowerPoint’a i zaczynam je tworzyć.

Większość czasu poświęcona na ten pierwszy etap prac nad prezentacją wymaga spokoju, skupienia i bycia samemu. Interakcje z innymi są ważne, ale staram się od nich nie zaczynać, bo będą one owocne tylko wtedy, gdy będę do nich przygotowany.

Pozdrawiam,

Piotr Biernacki

Wczoraj weszło w życie Zarządzenie Prezesa Rady Ministrów wprowadzające nowy statut Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego. Zlikwidowane zostały piony, a poszczególne departamenty będą podlegały bezpośrednio przewodniczącemu komisji i jego dwóm zastępcom. Opiekę nad wszystkimi departamentami odpowiedzialnymi za nadzór nad rynkiem kapitałowym będzie sprawował bezpośrednio Andrzej Jakubiak, przewodniczący KNF.

To rozwiązanie ma doprowadzić do lepszego nadzoru nie tylko nad firmami inwestycyjnymi i towarzystwami funduszy inwestycyjnych, ale też nad spółkami publicznymi. Wydaje się, że to dobre rozwiązanie. Twórcy polskiego rynku kapitałowego ponad 20 lat temu zdecydowali się postawić na jakość, a nie ilość. Stopniowy rozwój naszej giełdy w ramach dość sztywnych rozwiązań prawnych i przy aktywnym nadzorze nad obowiązkami informacyjnymi doprowadził do sytuacji, w której GPW jest postrzegana jako solidny rynek także przez inwestorów zagranicznych. Liczba nieprawidłowości i skandali na naszym młodym rynku nie jest większa niż na rozwiniętych, dojrzałych rynkach kapitałowych.

Z początkiem nowego roku życzę wszystkim polskim inwestorom, żeby śladem Andrzeja Jakubiaka poszedł też Ludwik Sobolewski, prezes GPW, ma on przecież analogiczną rolę w stosunku do swojego „dziecka” – alternatywnego systemu obrotu NewConnect. NC został stworzony dla mniejszych i młodszych spółek, a w trosce o obniżenie kosztów pozyskania kapitału obniżono na nim poziom obowiązków informacyjnych oraz stosowano bardzo liberalny nadzór nad ich wykonywaniem.

Dziś NewConnect jest sukcesem ilościowym, ale na pewno nie jakościowym. Spośród ponad 350 spółek notowanych dziś na NC większość to podmioty rozsądnie prowadzące działalność gospodarczą i przynoszące zysk akcjonariuszom. Jednak trudno powiedzieć, by większość z nich prowadziła w modelowy sposób relacje inwestorskie i komunikowała się z rynkiem. Przy tworzeniu rynku i zorganizowanego wokół niego systemu doradców zabrakło moim zdaniem odpowiedniej edukacji uczestników (zwłaszcza spółek, które ubiegają się o dopuszczenie do notowań) oraz ścisłego nadzoru, który nie dopuściłby do takich sytuacji, jak ze spółkami Perfect Line, Infinity, czy ostatnio Avtech.

Wierzę, że ostatnie decyzje GPW, takie jak wprowadzenie certyfikatów dla doradców oraz wykluczenie z obrotu Avtech oraz odebranie statusu autoryzowanemu doradcy tej spółki, to sygnał, że zarząd giełdy  zaczął doceniać swoją rolę nadzorcy. Dokładniejsze dbanie o przestrzeganie obowiązków informacyjnych spowoduje może trochę wolniejszy, ale o wiele mocniejszy jakościowo wzrost rynku NewConnect.

Pozdrawiam,

Piotr Biernacki

Polski pacjent łatwo nie ma. Kolejki do specjalistów, absurdalne terminy zabiegów, a do tego jeszcze teraz zamieszanie związane z nową ustawą. Jak to mówią, trzeba mieć końskie zdrowie, żeby w tym kraju chorować…

Nic więc dziwnego, że w badaniach Prosumer Snapshot przeprowadzonych przez Euro RSCG Worldwide, o których częściowo pisaliśmy jakiś czas temu (Czy technologie zmieniają nasze życie na lepsze?) Polacy wskazują zły stan służby zdrowia jako jeden z głównych powodów wpływających na ich złe samopoczucie. W zdecydowanej większości (93% badanych) respondenci są zaniepokojeni systemem opieki zdrowotnej i, w związku z tym, martwią się o własne zdrowie. Istotne jest także to, że niepokój związany z opieką zdrowotną przewyższa poziom lęku związanego z terroryzmem oraz przestępstwami.

Poza obawami o służbę zdrowia biorący udział w badaniu Polacy w większości (91%) boją się chorób oraz związanego z nimi bólu. Powodem do niepokoju są także kwestie finansowe. Aż 90% badanych obawia się braku środków finansowych i tego, że nie będzie w stanie zapewnić sobie opieki medycznej.

Kobiety zdecydowanie częściej niż mężczyźni martwią się kwestią utraty niezależności, zmniejszeniem sprawności intelektualnej oraz fizycznej, a co za tym idzie, byciem ciężarem dla innych.

W badaniu Prosumer Snapshot pytano także o kondycję zdrowotną oraz o to, co wpływa na dobre lub złe samopoczucie respondentów. Wyniki pokazują, że Polacy są raczej zadowoleni ze swojego stanu zdrowia. Zdecydowana większość ankietowanych dobrze (4) ocenia swoją kondycję zdrowotną. Biorący udział w badaniu trochę lepiej (4+) oceniają swoje zdrowie psychiczne, a nieco gorzej zdrowie fizyczne (4). W ocenie respondentów najsłabiej wypada kontrola wagi (4-).

Badanie wykazało także dwa podstawowe rodzaje broni, jakimi Polacy walczą o zdrowie: żywność oraz umysł. Blisko 7 na 10 respondentów uważa, że pozytywnym myśleniem można pokonać chorobę oraz, że to, co jemy wpływa na stan naszego zdrowia. Taka postawa zwiększa się wraz z wiekiem: średnio 16% więcej ankietowanych w wieku 46-65 lat niż tych w wieku 18-30 lat zdaje sobie sprawę zarówno z pozytywnego, jak i negatywnego wpływu jedzenia na zdrowie.

Polacy w zdecydowanej większości (¾ ankietowanych) uważają, że nasze zachowanie oraz prowadzony styl życia może przyczyniać się do powstania takich chorób jak otyłość czy choroby przenoszone drogą płciową, a ponad połowa wymienia dodatkowo choroby serca, depresję oraz cukrzycę jako efekt niezdrowego stylu życia. Ponad połowa ankietowanych (66%) w wieku 18-30 oraz większość (86%) w wieku 46-65 uważa, że swoim zachowaniem i stylem życia można doprowadzić do otyłości.

Za choroby niezależne od zachowania i prowadzonego stylu życia uważane są choroby zwyrodnieniowe mózgu (np. Alzhaimer), a także onkologiczne (białaczka, chłoniak). Jednak, co ciekawe, nadal pokutują stereotypy w podejściu do chorób przenoszonych drogą płciową. Zdecydowana większość kobiet (79%) i mężczyzn (68%) uważa, że styl życia może wpływać na zarażenie się tymi chorobami.

A przy okazji zapowiadamy, iż przez cały przyszły rok nasza sekcja Research & Development będzie specjalnie dla Was publikować najświeższe analizy ze świata dotyczące trendów
w komunikacji.

Jak wynika z naszego najnowszego badania, prawie połowa z nas uważa, że technologie cyfrowe zmienią życie na lepsze, jednak 4 osoby na 10 twierdzą, że jest jeszcze za wcześnie aby odpowiedzieć na to pytanie. Kto więc jest optymistą i wierzy w pozytywny wpływ technologii? Okazało się, że najbardziej entuzjastycznie nastawieni są mężczyźni (51,5%) oraz osoby w wieku 31-45 (56%).

Co nas martwi, co nas zasmuca? Naszymi największymi zmartwieniami, ściśle powiązanymi
z technologią i social media jest zanik bezpośrednich kontaktów międzyludzkich (83%), a także kradzież tożsamości cyfrowej (78%). Warto zauważyć, że w USA, gdzie rynek technologii cyfrowych jest zdecydowanie bardziej rozwinięty, lęki o to, że kontakty interpersonalne ucierpią poprzez częste używanie social media, są zdecydowanie mniejsze (63%).

Co ciekawe, większa liczba respondentów w USA niż w Polsce twierdzi, że technologia okrada nas z prywatności – w Polsce uważa tak mniej niż połowa z nas (46%) , a w USA aż 63%. Podobnie, 69% w Polsce, a ¾ ankietowanych w USA twierdzi, że młodzi ludzi nie posiadają potrzeby ochrony prywatności i przesadnie dzielą się swoim życiem w sieci.

Z drugiej strony, Polacy wymieniają szereg zalet nowoczesnych technologii oraz obecności
w social media. 62% ankietowanych twierdzi, że obecność w sieci umożliwia im kontakt
i poczucie bliskości z rodziną i przyjaciółmi, którzy mieszkają daleko. Ponadto, uważamy że aktywność online daje możliwość nieskrępowanego wyrażania siebie oraz swojej opinii, a także dostęp do najświeższych informacji.

Widzimy więc ogromny potencjał w mediach społecznościowych, lecz podchodzimy do nich
z pewną rezerwą. 61% mężczyzn deklaruje, że częściej będą korzystać z social media, aby ułatwić sobie życie, natomiast 43% kobiet, intensywniej będzie ich używać, aby dzielić się informacjami o ważnych wydarzeniach.

Powinniśmy być większymi optymistami czy pesymistami? Czy ufać nowym technologiom
i czerpać z doświadczenia bardziej doświadczonych rynków? Co się stanie z kontaktami
w cztery oczy, jeśli skupimy się na podążaniu za trendami? Kto ma rację, Polacy czy Amerykanie? Na te pytania nie ma jednoznacznych odpowiedzi, wszystko zależy od nas samych.

A wy, jak myślicie?

- No wreszcie wyszłam! X pędzi nas do roboty, bo musimy się wyrobić ze sprawozdaniami na przyszły tydzień. Bo jest publikacja raportu.

- A czemu tak szybko?

- No wiesz, jak weszliśmy na giełdę, wysyłamy co kwartał raporty, zawsze jest ustalona data. Ale my się nie wyrobimy na 4 listopada, przecież długi weekend jest. Z połowy spółek nie mamy jeszcze nic poza przychodami, nie wiem, kiedy doślą resztę i kiedy my to skonsolidujemy.

- No to macie do liczenia…

- Tak, ale do tego on chce wszystko wcześniej, bo musimy wyjść na wynik. Jak widzę nasze dane i to, co spływa ze spółek, to nie ma szans, żebyśmy zrobili prognozę. Y [tu pada nazwa spółki] jest na stracie przez to, co się z dolarem we wrześniu działo. Wiesz, nie zabezpieczali się. Może uda się to przykryć czymś innym, ale słabo to widzę.

- A ja czytałam gdzieś, że w lecie uruchomiliście [tu pada szczegół, który pomijam, bo nie chciałbym umożliwiać identyfikacji spółki, której dotyczyła rozmowa]

- Taaa… Z [tu nazwisko prezesa zarządu] przeciął wstęgę i to tyle. Tam nic się nie dzieje, przychody z tego pojawią się dopiero w czwartym kwartale. Może, jak handlowy wreszcie zacznie to sprzedawać. A mówiłam Ci, wywalili wiosną dyrektora sprzedaży, a z nim do [tu nazwa konkurencyjnej spółki] poszła większość repów.

Itd…

Moja znajoma wysłuchała całej rozmowy trwającej od stacji Centrum do Wilanowskiej (5 przystanków, ok. 12 minut). Poza nią głośnej rozmowy dwóch pań wysłuchało co najmniej trzydziestu innych pasażerów zatłoczonego wagonu metra. Jeśli choć jeden z nich był aktywnym inwestorem giełdowym, to miał wyraźne wskazówki, żeby w tę spółkę nie inwestować.

Szkolenia z obowiązków informacyjnych i informacji poufnych należy organizować nie tylko dla członków zarządu i rady nadzorczej.

Pozdrawiam,

Piotr Biernacki