Kiedy po raz pierwszy usłyszałem o tych 47%, trochę się przeraziłem. Pomyślałem sobie, że my tu chyba żyjemy w innym świecie (znów poczułem się jak Turbogeek . Wszędzie media społecznościowe – Facebook, Twitter, Blip, Flaker. A potrzeby większości przedsiębiorców sięgają zdecydowanie niżej.

Tylko czy to aby na pewno jest dobry wniosek?

Badanie mówi przecież o tym, że tylko 47% przedsiębiorstw ma STRONĘ WWW. Stronę! Ludzie! Po co osiedlowemu warzywniakowi strona www?! Po co mu Google Adwords? Po co kupowanie domeny w Home.pl? (z całym szacunkiem). Firmy jednoosobowe o stałej klienteli i niewielkim zasięgu geograficznym stanowią pewnie z 1/3 przedsiębiorstw w tym kraju. I ja wcale nie uważam, że wszystkie one potrzebują STRONY WWW. Ba – moim zdaniem nie powinny sobie tym zawracać głowy, a fundusze które otrzymają z UE na ten cel spróbować wydać na inną inwestycję (pewnie się nie da, ale próbować można:). Bo osiedlowemu warzywniakowi w zupełności wystarczy Public Profile na Facebook’u (pod warunkiem, że stanie się on bardziej mainstreamowy), konto na Blipie / Gadu Gadu czy Twitterze. Szczytem wypasu byłby blog – darmowy – stojący na WORDPRESSIE albo nawet na Bloxie. I tu zgadzam się z Arturem Waliszewskim z Google Polska – firmy potrzebują MIEJSCA W SIECI. Ale moim zdaniem to miejsce to nie koniecznie STRONA WWW (chociaż można uznać, że blog też jest stroną).

Dlatego myślę, że nie ma co załamywać rąk nad świadomością korzystania z internetu przez biznes. Trzeba się zastanowić jak nauczyć ten biznes korzystania z SOCIAL MEDIA (i mikromarketingu)! Kto się pisze na taką kampanię edukacyjną?:)

Czy w związku z powyższym te 47% nadal wygląda tak fatalnie?

Biznesowe korzyści z pisania bloga zachowamy dla siebie… Powiem tylko, że są.

Pamiętam też, że parę ładnych miesięcy temu podczas TUBY03, czułem się trochę jak oszołom i social mediowy ortodoks twierdząc, że margarynę można sprzedawać na blogach i w innych mediach społecznościowych (vide ten post i komentarze . Wtedy poczułem, że Euro RSCG Sensors ze swoimi blogami i fascynacją Web 2.0 jest lekko oderwane od świata “prawdziwego PR”, do którego, ku mojemu zdziwieniu należało sporo osób na sali (mimo że dyskusja była o reklamie na blogach).

Dziś wiary w social web jest w branży jakby więcej. Świadczy o tym też Blipowe szaleństwo, które nastało wśród agencji i PRowców (nie liczę dokładnie, ale chyba już z 12 agencji PR jest na Blipie).

Za tym szaleństwem musiały pójść oczywiście eksperckie publikacje PRowców, którzy mikroblogów “spróbowali”. I poszły. W jednej z nich, na PRoto.pl, czytamy że PRowcy podchodzą z zainteresowaniem do takich narzędzi jak Blip i Twitter, ale “brak narzędzi dokładnej weryfikacji skuteczności działań studzi zapał”. No cóż, na taki argument mogę tylko odpowiedzieć, że mierzenie efektów moim osobistym zdaniem, nigdy nie było łatwiejsze… tylko że trudno porównywać efekty kampanii na Blipie z efektami kampanii media relations bo to są zupełnie różne światy, o czym  zresztą już na tym blogu pisałem. Pewnych rozwiązań po prostu nie da się przełożyć 1 do 1 bo wejście w social web wymaga zmiany sposobu myślenia o komunikacji, a nie tylko założenia konta na Blipie.

Podsumowując – fajnie, że w końcu widać zainteresowanie branży PR światem mediów społecznościowych. Chyba już nigdy nie poczuję się jak oszołom. Bardzo mnie to cieszy:)

I tym optymistycznym akcentem kończę swój pierwszy niekonkursowy post od miesiąca:)

A więc miał powstać klasyczny profil firmy X, czyli logo i podpis (nazwa firmy). Pracownicy usłyszeli, że będzie to miejsce do wymiany wspólnych „przeżyć” ale także promowania wartości i projektów firmy X (projektów realizowanych w realu). Reakcje były różne. Część osób, zareagowała entuzjastycznie, przekrzykując się na temat tego co mogłoby wzbogacić wartość merytoryczną firmowego konta na Facebook’u. Mój znajomy jednak miał nieco inne odczucia.

Powiedział mi, że owszem lubi swoją firmę i „nawet się utożsamia z tymi wartościami”, które są mu wpajane w firmie X ale będzie się wstydził zostać jej fanem na Facebook’u. Spytany dlaczego, odpowiedział mi, że polubił Facebook przede wszystkim dlatego, że mógł tam odświeżyć wiele swoich starych znajomości, w tym z osobami, które nie pracują w korporacjach – artystami, freelancerami, dziennikarzami. „Słuchaj, oni będą się ze mnie nabijać, że ja jestem fanem X. A poza tym, ja naprawdę nie chcę być przyjacielem wszystkich świętych u mnie w firmie! Jak tu nie przyjąć zaproszenia od jakiegoś seniora? A jak przyjmę to co, będę musiał potem wykasować wszystkie zdjęcia i pilnować się przy statusach?” Brzmi znajomo?

Spytałam mojego znajomego co by pomyślał o tym żeby jego firma, zamiast stwarzać profil czysto korporacyjny, komunikowała się z użytkownikami za pomocą jakiegoś ciekawego projektu, który powstałby specjalnie na potrzebę Facebook’a. Jeżeli ważnym celem (także komunikacyjnym) firmy X jest promowanie idei budowania otwartych relacji przedstawicieli państwa z obywatelami, to czemu nie stworzyć na profilu firmy X platformy na której obywatele będą mogli wypowiadać się na temat swoich potrzeb dialogu. Dlaczego nie nazwać tego profilu „Speak out” i firmować go jako platformę stworzoną przez firmę X. Tak, wtedy mój znajomy byłby fanem tej strony i byłby dumny, że jego firma robi coś takiego, podzieliłby się tym ze swoimi znajomymi, nawet tymi najbardziej „pod prąd”.

Wspaniale zaangażował swoich czytelników The Economist (profil na FB powstał później, najpierw była strona www) który postanowił zapytać ludzi o miejsca gdzie idą aby pomyśleć (The Economist: Thinking Space). Ktoś powie, że mediom jest łatwiej…hmmm..może i tak ale dlaczego niektóre tytuły mylą social media z elektroniczną wersją gazety? Nie bez powodu nie podążam już za Gazetą Wyborczą na Twitterze. Po prostu miałam już dość informacji redakcyjnych które spływając falami „zaśmiecały” (z całym szacunkiem dla redaktorów Gazety i Gazety.pl, których teksty chętnie czytam na dostępnych do tej pory nośnikach ) moją homepage. To samo jest na FB. Prosta prawda: trzeba dać użytkownikowi coś więcej.

Oczywiście czasem sam profil korporacyjny wystarczy – np. w przypadku naszego „firmowego konta” Sensors, no coż… czasem nikogo nie trzeba namawiać, żeby był fanem ;P. Ale to już całkiem inna historia…

Życzę firmie X wspaniałej przygody z Facebook’iem i wielu fanów, nie tylko wśród pracowników. A następnym razem, w celach kreatywnych, sugerujemy zatrudnić agencję PR… że tak powiem

Mikroblogi znajdują się też w centrum zainteresowania firm. Konta zakładane są  dla marek, dla firm, dla projektów specjalnych. I prowadzą je ludzie (niby oczywiste, ale zdarza się, że newsy zapodaje rss – czasem, jak ostatnio  redaktorzy Wired, trzeba się z tego tłumaczyć i udowadniać, że jest się człowiekiem). Zazwyczaj pracownicy. I tu zaczynają się problemy. Nie tak dawno firma Habitat starała się promocyjnie zaistnieć na Twitterze, budując popularność swego serwisu na skojarzeniach (a dokładnie tagach) nawiązujących do sytuacji w Iranie. Advertisng Age wytknął niektórym grupom komunikacji marketingowej, że nie korzystają z Twittera jako kanału komunikacji (przy okazji bardzo przykry spinning można było obserwować też na Twitterze…).  Osoba odpowiedzialna za komunikację w Euro RSCG Worldwide (tak, nas ten artykuł  też dotknął), tłumacząc sytuację, powiedziała, że sieć zastanawia się nad strategią dla mikrobloga prowadzonego pod globalną marką korporacyjną. Ta wypowiedź wzbudziła kolejne dyskusje, a według mnie  ta odpowiedź ma wielki sens. AdRants napisał, że aby myśleć o strategii, trzeba znać medium. OK, ale kto powiedział, że medium trzeba poznawać prowadząc kanał korporacyjny?

Zastosowań dla mikroblogowania, nazwijmy go, firmowego może być wiele:
- proste informowanie (z elementami zaangażowania w dialog – aby móc mówić o mikroblogowaniu)
- informowanie o promocjach (z elementami zaangażowania w dialog … j.w.)
- komunikacja rekrutacyjna (w tym zmiana wizerunku i promocja marki pracodawcy)
- komunikacja z inwestorami, etc etc etc

Czy zatem decydowanie o strategii wykorzystania tego kanału komunikacji naprawdę jest stwierdzeniem abstrakcyjnym? Nie.

Planowanie strategiczne mikroblogowania firmowego musi odpowiedzieć na pytanie / wyzwanie p.t. “kto ma mikroblog prowadzić”? I na jakich zasadach. Chcąc śledzić daną markę interesuje przecież nas ona, a niekoniecznie reprezentujący ją pracownicy (czytaj życie prywatne pracowników).

Dziś sytuacji, w których pod marką korporacyjną, a nie własnym nazwiskiem, komunikują się osoby, które wychodzą z roli i są po prostu sobą jest bardzo dużo. Czy to dobrze? Czasem tak, czasem nie – częściej nie. Dość dziwnie to wygląda, jeśli mikroblog ma np. promować weekendy w hotelu SPA, a prowadząca go osoba planuje online zdobywanie Himalajów (abstrakcyjny przykład, ale nie chcę być zbyt dosłowna). Są też i dobre przykłady. Podoba mi się mikroblog Coca-Coli Twitterze (Pepsi mniej aktywna, choć zaproszenie od Coca-Coli przyjęła).

Całkiem całkiem radzi sobie Pati Trzyskarpetki (pomijając  fascynację żeglarstwem, ale może  tylko ja nie widze związku ),  szczególnie wchodząc w bezpośrednią interakcję z konsumentem .

(obawiam się screenshots z mediów społecznościowych, w tym przypadku dotyczy to mojego konta na Facebook`u i dyskusji z marką, więc sobie na to pozwalam)

Prowadzenie kanału komercyjnego wymaga spójności,  spójności i jeszcze raz spójności, poza zaangażowaniem w interakcję i kreatywnością tam, gdzie na kreatywność możemy sobie pozwolić.

Standardy mikroblogowania na pewno dziś się kształtują. Skróty, tagi, oznaczenia dla języka wypowiedzi (na Twitterze bardzo popularne) – warto to obserwować, brać przykład i wdrażać zmiany. Serwisy społecznościowe dynamicznie się zmieniają, za tymi zmianami trzeba podążać, adaptować w działaniach komunikacyjnych. I o nich komunikować tym, co nas czytają – dla nich są przecież mikroblogi!

Czy wiecie, że niektóre platformy blogowe pokazują (w telefonie Blackberry przynajmniej ) posty w trybie edycji zmian? Często zaskakujących. Zanim ktoś napisze o tym case study, sprawdźcie, jak jest u Was na blogu. A czytając wypowiedzi na Twitterze w ostatnią niedzielę (pamiętajcie o akapicie nr 1 ) „zasłyszałam”, że Blip to Polo Cockta.

Co to Polo Cockta? Skojarzenia, dzięki „Kingsajz”, mam ogólnie pozytywne, ale jak podaje Wikipedia, “Polo Cockta to (…) namiastka pierwowzoru”. Zastanowiło mnie to stwierdzenie.

Czy jakakolwiek społeczność może być  namiastką innej?

Niedługo się przeprowadzam i aktualnie żyje problemami obecnego i przyszłego osiedla tzn. wspólnoty, czy jak kto woli społeczności. Problemy są dyskutowane na serwisach społecznościowych, o różnych funkcjonalnościach, nigdy jednak nie porównywałam specjalnie ich samych, bo wybrali je wcześniej moi sąsiedzi i jak długo mamy powody do rozmów, tak długo bedziemy rozmawiać. Oczywiście rozwiązania mają ogromne znaczenie w wyborze jednego, czy drugiego miejsca, ale każdy serwis społecznosciowy definiuje jego społeczność, a ta nie może być „namiastką”. Dobry serwis intryguje i przyciąga, fakt. Facebook oczarował mnie rozwiązaniami komunikacyjnymi zanim pojawili się na nim ludzie, z którymi chętnie spędzam tam czas, ale…

Serwisów społecznościowych są tysiące.

Powstają strony, które pozwalają na “hurtowe” sprawdzenie dostępności naszej nazwy (np. KnowEm), serwisy integrujące inne serwisy (FriendFeed), czy ułatwiające dystrybucję informacje w wiele miejsc (HelloTxt). Punktem wyjścia, czy celem wejścia są osoby, z którymi tam się spotykamy, rozmawiamy, z którymi chcemy być.

Każdą społeczność tworzą ludzie,  ich zainteresowania,  pasje, problemy czy praca.

A sam konkretny serwis?

Z perspektywy wykonywanego zawodu uważam, że dobry pomysł potrzebuje rzetelnego public relations, aby zainteresować. Później o wizerunku, a może nawet “być albo nie być” danego rozwiązania, decydują jego użytkownicy (=konsumenci) oraz pasja twórców, dbających o jego stały rozwój.

Blip to nie Polo Cockta. To miejsce ważne dla wielu, które już zmieniło standardy komunikacji. Kibicuję polskiemu serwisowi mikroblogowemu. Cieszy mnie, że powstało miejsce, w którym można ciekawie rozmawiać o public relations i nie tylko. Z pewnością jest to miejsce ważne dla wielu. A Twitter? Zaspakaja inne potrzeby. Tak po prostu.

Bezpośrednią inspiracją do napisania tego posta był blog Bhupendra Khana, który nie tak dawno podsumował swoje 82 dni na Twitterze. A zatem, na jednym wydechu, o to moja wyliczanka prywatnych i zawodowych korzyści z zanurzenia się w media społecznościowe  – a dokładnie pojawienia się, około 3 miesięcy temu, na Facebooku, Blipie i Twitterze:

1) niezły fun! Internet (historycznie i z szacunku pisany przeze mnie zawsze przez wielkie „i”,  choć to podobo już nie wypada) zawsze był dla mnie medium elektryzującym i wciągającym. Dobrze powiedział Scott Monty, ze Twitter to cocktail party, najważniejsze, aby znaleźć sie na właściwym. Z wielką przyjemnościa zatem korzystam z tej nowej konwersacji z zaniedbanymi znajomymi z branży interaktywnej (szczęśliwe tu licznie obecnymi), znajomymi z pracy i wszystkimi nowopoznanymi, z którymi łącza wspólne zainteresowania. W mediach społecznościowych zawsze ktoś jest i coś się dzieje, niezależnie, czy czekamy na samolot o 5:00 rano, czy kończymy dzień, kiedy pozostali domownicy dawno już poszli spać… Poza tym, teoretycznie możliwa pogawedka z Oprah Winfrey czy Gov. Schwarzeneggerem, też dodaje pikanterii;

2) dostęp do globalnego monitoringu mediów – na temat naszej sieci można się dowiedzieć z Twittera więcej i szybciej, niż z newsletterów rozsyłanych przez dział Communications . Kiedyś  monitoring internet nazywany był systemem wczesnego ostrzegania. Dziś tę funkcję przejmuje obserwowanie serwisów mikroblogowych;

3) nowy kanał promocji – o Digital Dialogue pisała na Twitterze Jeri Dennniston z San Diego, ciesząca się ponad 1600 obserwującymi; społeczność na Twitterze czy Blipie nie jest przypadkowa, podobnie jak każda inna społeczność online; umiejętne ich odnajdywanie i komunikowanie się, zapewni każdej marce sukces;

4) after-work meetings – trochę już na ten temat było w punkcie pierwszym – work-life balance jest istotny, ale skoro w pracy często spędzamy więcej czasu niż w domu, to dobra atmosfera jest ważna, a na nią pozwala lepsze poznanie zespołu z pokoju obok; w tym Facebook nie ma sobie równych.

5) agregacja informacji – jeśli na Blipa czy Twittera popatrzymy faktycznie jak na mikroblog, a nie komunikatory (którymi te serwisy nie są, choć wiele osób tak je używa), to okazuje się, że są świetną platformą do przechowywania “ciekawych znalezisk w sieci”; gdyby nie ta funkcja, nie odnalazłabym teraz adresów www ww. stron. Poza tym mam nadzieję, że przestałam zasypywać skrzynki pocztowe osób z ERS inspirującymi materiałami – teraz myślę sobie, że jak ktoś ma ochotę, przeczyta na mikroblogu. Klienci czasem pytają, czy nie tracimy (nie ja jedna z agencji na Blipie), dzieląc się wiedzą ze wszystkimi – nie ma nic bardziej twórczego, niż dyskusja i wymiana myśli;

6) odkrywanie inspiracji i przyjemności -  piosenka “Un rayon de Soleil” Williama Baldé, dzieki Last.fm, stała się jedną z moich ulubionych, słuchanie radia Macy Gray też na Last.fm, obok RMF Francais, już mi nie wyjdzie z nawyku; a do tego inspirujące blogi i blogerzy, w tym http://www.baekdal.com/ (online magazine abort the great experience),  który raz jeszcze gorąco wszystkim polecam!

7) nauka nauka nauka - napisze krótko, ciekawe, czy w pozycji „wykształcenie” można napisać “od paru lat obserwuję licznych guru na Twitterze”; takiej ilości materiałów, tak trudnych, i tak różnych, w tak krótkim czasie jak ostatnio, dawno nie przeczytałam;

8 ) zamówienie trzech różnych skarpetek trzeba mieć czas, aby buszować po sieci i znajdywać wyjątkowe miejsca; ja znalazłam trzyskarpetki.pl dzieki Blipowi – dwa komplety (już nie pary ) kolorowych skarpetek, które podobno są  dla 16,  i >30 dają dużo radości;

9) zapożyczenie (za Blipowiczem) nowego określenia dla męża – mugol ) – Ok, przynajmniej czyta nasz blog

10) a na koniec wywrócenie do góry nogami konsumpcji mediów … my, pracujący w PR, obawiamy się, że media społecznościowe “zapewnią” nam więcej pracy, ale według mnie, po prostu ją zmienią.

Podsumowując.  Osobiście bardzo się cieszę z powrotu online.

Ponadto uważam, że media społecznościowe to wielkie wyzwanie i szansa dla public relations. Musimy się tylko jeszcze tych mediów pouczyć oraz nie ulec pokusie wchodzenia w role kreatorów, którzy tu byli przed nami. I oby ta „druga strona” miała trochę cierpliwości dla naszych poszukiwań i zmagań, bo pewnie nie raz jesteśmy takim słoniem w składzie porcelany, przepraszam, społecznościowym mugolem )

ps. mogłabym uatrakcyjnić ten wpis licznymi multimediami,  ale i tak jest chyba najdłuższy w mojej historii !