O słynnej Barbie    http://pl.wikipedia.org/wiki/Lalka_Barbie znowu głośno. A to za sprawą jej  50tych urodzin, o których niemal nie można było się nie dowiedzieć. W skali naszego kraju były prawie tak samo hucznie omawiane jak urodziny Dody. W sumie nie powinno to dziwić. W końcu Barbie znana jest dziewczynkom na całym niemal świecie. Przez 50 [...]]]> Nie cierpię Barbie

O słynnej Barbie    http://pl.wikipedia.org/wiki/Lalka_Barbie znowu głośno. A to za sprawą jej  50tych urodzin, o których niemal nie można było się nie dowiedzieć. W skali naszego kraju były prawie tak samo hucznie omawiane jak urodziny Dody. W sumie nie powinno to dziwić. W końcu Barbie znana jest dziewczynkom na całym niemal świecie. Przez 50 lat jej obecności na rynku, ponad miliard (!) dziewczynek, w 140 krajach na całym świecie szukało w niej odpowiedzi na pytanie o ideał kobiecości. Niestety prawda jest taka, że ja też miałam Barbie. Na szczęście trafiła do mnie dość późno, gdyż czas, kiedy najbardziej marzy się o Barbie przypadał u mnie akurat na przełom lat 70 i 80. I Barbie jakoś w okolicy nie było.
A więc w moje ręce trafiła na tyle późno, żeby nie zdążyć przekonać mnie o tym, że jest synonimem kobiecego piękna. Na tyle późno, żebym nie zdążyła wpaść w dziecięcą depresję z powodu nie satysfakcjonującego efektu porównania naszych jakże różnych ciał, twarzy, włosów i super sukienek.
Doda, notabene, pewnie dostała ją w odpowiednim czasie. Albo ma silniejszą psychikę, bo zamiast się dołować, wyciągnęła wnioski i poszła z jej zdjęciem do dobrego chirurga plastyka.
Tak, czy inaczej, Barbie dla wielu bywa ideałem bez skazy. Czasem tylko nieśmiało oskarża się ją o zachęcanie do nadmiernego odchudzania, czy powiększania piersi. O robienie z dziewczynek jej głupiutkich kalek marzących jedynie o blond lokach i talii niemożliwej do osiągnięcia dla kogokolwiek, kto żywi się czymś poza wodą.

Idealista mógłby powiedzieć, że najsłynniejsza lalka świata mogłaby być nie tylko młoda i piękna, ale też mądra i aktywna. Mogłaby zachęcać do czegoś fajnego i ambitnego. Mogłaby pokazywać się czasem bez makijażu i w brzydkiej sukience, albo z pryszczem na twarzy, albo chociaż chłopak by ją kiedyś rzucił…. Nadzieję na tę odrobinę ludzkiego oblicza Barbie odbiera zajrzenie na: http://barbie.everythinggirl.com/catalog/. Widać, Barbie może co najwyżej próbować zbawiać świat przy pomocy ekstra sukienek. I nie ma co kombinować, czy poszukiwać w niej filozofa.  Dobrze, że choć Doda czuje się dzięki Barbie ciut lepsza…

I dobrze, że się mówi. Dobrze, że były artykuły w Wyborczej. [...]]]> Marketing szeptany to ostatnio bardzo “jazzy” temat. Zresztą mam wrażenie, że Euro RSCG Sensors za sprawą moich wycieczek pod adresem internetowych ’szemraczy’ i agencji ’szemrających’ (głównie na interaktywnie.com – tu i tu), walnie się przyczyniło do tego, że o etyce buzzmarketingu jest teraz spory… buzz.

I dobrze, że się mówi. Dobrze, że były artykuły w Wyborczej. Dobrze, że cały czas temat ‘marketingu szemranego’ wałkuje Mediafun (będzie mega konferencja na ten temat i z dumą ogłaszam, że też zabierzemy głos:). Dobrze, że o etyce sporo ostatnio pisze przedstawiciel kolejnej (po Euro RSCG:) dużej agencji. Świetnie, że temat żyje na blogach (różnych – nie tylko marketingowych). Wszystko super.

Tylko do czego to nas prowadzi? A no do kolejnego kodeksu…

Ja wiem, że Polacy kochają regulację, biurokrację i papierkologię. Jesteśmy chyba jedynym krajem na świecie, w którym powstaje kilkaset stron ‘prawa’ dziennie (przynajmniej było tak do niedawna dzięki naszym wspaniałym posłom). Jesteśmy absolutnie na czele światowej klasyfikacji narodów, które kochają sobie komplikować życie.

Wiel0krotnie (np. u Mediafuna) mówiłem, że kodeks etyki marketingu szeptanego NIC nie da. Popieram samą inicjatywę wyrwania chwastów ’szemraczy’, ale nie popieram metody bo jest do bólu ‘POLSKA’ (jak coś nie działa to piszemy ustawkę). Jeśli ten kodeks nie będzie się składał z 5 punktów, które będzie w stanie zapamiętać i zrozumieć przeciętnie rozgarnięty orangutan to zaraz po jego narodzinach będzie można go wyrzucić do kosza. Bo cały trick polega na tym, żeby załatwić sprawę w PROSTY sposób, a nie najbardziej medialny (kodeksik medialny jest - nie powiem:)

Żeby nie być posądzonym o krytykanctwo proponuję 2 rozwiązania proste jak konstrukcja cepa.

1. Napiszmy 5 (albo 10 – w zależności od potrzeb) banalnych przykazań zamiast kodeksu. Oprawmy je w ładne ramki co by nie było wstyd trzymać tego na biurku, albo powiesić na ścianie w agencji. Innymi słowy podpisuję się pod tym co pisała parę dni temu Kasia. Przykład przykazania (Np. Będziesz w internecie świadectwo dawał pod swoim i tylko swoim imieniem:)

2. Powołajmy… fundację, która będzie wynagradzała tropicieli marketingu szemranego. W myśl zasady ‘cokolwiek myślisz pomyśl odwrotnie’: skoro są agencję wynagradzające szemraczy, zacznijmy wynagradzać tych, którzy ich nakryją. Członkami fundacji będą przedstawiciele agencji, którym zależy na ‘wyrwaniu chwastów’. Roczna składka: 2000 zł od 1 agencji. Wynagrodzenie za namierzenie szemracza: 10 zł (szybki zarobek dla każdego studenta). A każdy kto namierzy 100 szemraczy dostanie iPoda jako dodatkową nagrodę:) Wszystko pod patronatem Wyborczej i np. Marketing & More, które co roku będą publikowały czarne listy agencji i firm szemrających. Co będą miały z tego agencje? Piękny ‘widget’ na stronie mówiący: “Należymy do Fundacji STOP Marketingowi Szemranemu” i docelowo dobry biznes – bo wiadomo, że praktyki nieetyczne klient będzie musiał zamienić na etyczne.

Drugi pomysł ma oczywiście jeszcze sporo wad (np. kwoty są do dopracowania:) i należy zastrzec, że tropieniem nie mogą się zajmować agencje bo będzie sporo czarnego PR:) . Ale w przeciwieństwie do kodeksu jest to droga, która daje szansę na wyedukowanie przeciętnych konsumentów. No bo wszystko sprowadza się do wrażliwości społecznej. Jeśli konsument nie będzie chciał czytać szemrania i nie będzie mu ufał, problem rozwiąże się sam…

Powiem tylko tyle: Euro RSCG Australia rozpoczęła kampanię Goodbye Bush… dla marki Veet.

Podziwiajcie i przesyłajcie dalej. Niech stanie się buzz!

Po prostu – zaoferuj taką pracę jakiej nie jest w stanie zaoferować nikt inny:-) Np. pracę ‘opiekuna’ wyspy położonej w rejonie Wielkiej Rafy Koralowej. Tourism Queensland (organizacja turystyczna ze stanu Queensland w Australii) właśnie kogoś [...]]]> Jak sprawić aby na Twoją stronę Kariera weszło 1 mln użytkowników w ciągu 3 dni, a kilkadziesiąt tysięcy zostawiło swoje “videoCV”?

Po prostu – zaoferuj taką pracę jakiej nie jest w stanie zaoferować nikt inny:-) Np. pracę ‘opiekuna’ wyspy położonej w rejonie Wielkiej Rafy Koralowej. Tourism Queensland (organizacja turystyczna ze stanu Queensland w Australii) właśnie kogoś takiego szuka za pośrednictwem tej strony.

Główne obowiązki ‘Island Caretaker’a’ to:

• Szeroko pojęta eksploracja Wielkiej Rafy Koralowej i raportowanie w formie bloga:-)
• Testowanie nowych ośrodków SPA.
• Testowanie sprzętu nurkowego.
• Karmienie ryb (tylko dla przyjemności).
• Latanie samolotem po pocztę i podziwianie rafy koralowej z lotu ptaka…

Wynagrodzenie: 150 tys. dolarów Australijskich za 6 miesięcy pracy.

Informacja o rekrutacji Island Caretaker’a rozchodzi się głównie z ust do ust.

Wystarczy dobry produkt i mamy employer branding i promocję regionu w jednym. PIĘKNE. jak ta rafa:)

Wielki szacunek dla Burger [...]]]> … a właściwie zamień 10 kumpli na kanapkę. Ale za to nie byle jaką kanapkę! Na prawdziwego burgera z prawdziwego ognia. Burger King (w USA) da Ci Whoppera jeśli wyrzucisz ze swojej listy znajomych na Facebook’u 10 osób. Na tym właśnie polega kampania Whopper Sacrifice, której hasło to:

Wielki szacunek dla Burger Kinga za świadome (bądź nie:) rozpoznanie gigantycznych dylematów natury moralnej, z którymi codziennie mierzą się użytkownicy serwisów społecznościowych na całym świecie. Mianowicie co zrobić z delikwentami, którzy zapraszają nas do list znajomych, a których my wcale nie znamy / nie chcemy znać / nie lubimy?

Mimo to przyjmujemy zaproszenie bo inaczej nie wypada. Bo my przecież jesteśmy dobrymi ludźmi z natury:)

Od dziś, przynajmniej na Facebook’u, możemy mieć ten problem z głowy. Po prostu instalujemy aplikację Whopper Sacrifice i robimy porządek. ‘

Sorry stary, ale muszę cię poświęcić bo nie mam dziś na lunch’. Każdy to zrozumie. Przecież człowiek jeść musi:)

P.S. Swoją drogą ciekawe jest to, że Amerykańskie firmy już nie tworzą na Facebooku łańcuszków znajomych. One je zrywają bo tworzenie jest już passe:) Czyli gdzie jesteśmy w Polsce jeśli chodzi o internetowy buzz?:)

P.S. 2 Na tę chwilę zamieniono 210 tys. ludzi na Whoppery… co to mówi o naszej cywilizacji?:P

P.S.3 Właśnie zauważyłem, że o kampanii piszą też: Tomasz Topa, Interaktywnie.com i Wnet. Ładny buzz jak na kampanię, której nie ma w Polsce:)

Podobno gracze mają lepszy refleks, bardziej bujną wyobraźnię, [...]]]> Ciekawy sposób na budowanie wizerunku pracodawcy znalazł sobie IBM. Od paru dni po polskiej sieci krąży informacja, że komputerowy gigant lubi zatrudniać pracowników pasjonujących się grami video. Muszę przyznać, że to jedno z fajniejszych USP jakie ostatnio widziałem na rynku rekrutacyjnym (nie tylko dlatego, że sam sporo gram:)

Podobno gracze mają lepszy refleks, bardziej bujną wyobraźnię, są bardziej spostrzegawczy i nadają się do pracy analitycznej. Gry komputerowe podwyższają IQ, a gracze charakteryzują się też wyjątkowymi zdolnościami przywódczymi. Tak donosi pismo ‘Science’ (jeśli ktokolwiek widział ten artykuł podeślijcie mi proszę na maila!) a za nim Computerworld.

A mi rodzice wmawiali, że gry komputerowe to tylko strata czasu…

Co prawda internauci mają swoje zdanie na temat motywacji IBM do zatrudniania graczy. Osoby, które dużo grają w angażujące czasowo gry nie mają przecież rodziny, przyjaciół, ani innych, ciekawszych zajęć. Mogą więc skupić się na pracy (która zapewni im pieniądze na abonament i szerokopasmowe łącze) i graniu. Skoro mają w życiu tylko 2 zajęcia to nic ich nie rozprasza:) Taki pracownik to skarb! Więcej podobnych opinii tu

Ale żarty na bok – IBM dokonał bardzo ciekawego posunięcia employer brandingowego. Odważnie wyszedł poza schemat i dostał za to świetny buzz. Do tej pory ludzie, którzy często gęsto grają w gry video raczej nie byli postrzegani jako efektywni pracownicy. Mówi się, że są przemęczeni bo do 4 rano siedzą przy komputerze grając w World of Warcraft, niewiele jedzą (to akurat prawda – jak się ma wciągającą grę można nieźle schudnąć:), a więc są lekko osłabieni i przede wszystkim niektórzy grają w godzinach pracy:) Stąd niewielu ludziom przychodzi do głowy pisanie w CV, że pasjonują się grami video. Po ostatnim oświadczeniu IBM sytuacja może jednak ulec zmianie.

Czy już niedługo w CV będziemy pisać ile piosenek potrafimy zagrać na poziomie Expert w Guitar Hero i jakie mamy rekordy w węża:)

Tym większy szacunek dla IBM i gratulacje pomysłu, który dostarczy korporacji tysięcy CV ‘wymiataczy’ World of Warcraft, Fifa 09 i Guitar Hero:) Ciekaw jestem tylko jak to preferowanie graczy wygląda w praktyce…

Generalnie chodzi o to, że ideały są nudne… Gdyby piłkarze byli idealni w meczach nie padałyby bramki. Gdyby politycy byli idealni gazety nie miałyby o, czym pisać (ergo by nie istniały). Bo co to za news, że np. “w idealnie zarządzanym mieście Olsztyn (przykładowo) [...]]]> Nowy rok na BlogERS zaczniemy od refleksji na temat ideałów.

Generalnie chodzi o to, że ideały są nudne… Gdyby piłkarze byli idealni w meczach nie padałyby bramki. Gdyby politycy byli idealni gazety nie miałyby o, czym pisać (ergo by nie istniały). Bo co to za news, że np. “w idealnie zarządzanym mieście Olsztyn (przykładowo) wyremontowało 3/4 ulic tak, że jeździ się jak po stole”. O wiele ciekawsze są skandale z udziałem prezydenta…

Tak to już jest, że ludzi ciekawi to, co nadaje się do dyskusji przy niedzielnym obiedzie, przy piwie ze znajomymi itd. Ciekawi nas to, co jest tabu, kontrowersyjne, objęte tajemnicą, zabawne, dziwne, nie z tego świata. Coś o czym można podyskutować – za czym się opowiedzieć lub czemu sprzeciwić. Zająć stanowisko.

A w sprawie ideałów trudno jest zajmować stanowisko. Można tylko stwierdzić, że istnieją bądź i nie. Ludzie ich nie lubią bo ideały z twarzy podobne są zupełnie do nikogo:) Dlatego np. Brytyjczycy uwielbiają Paula Gasgoigne’a mimo, że jego życie prywatne to jeden wielki zakręt. Dlatego cały świat kocha Maradonę, który wiele razy padał, a jednak się podnosił, a najważniejszą bramkę w życiu strzelił ręką:) I dlatego my wszyscy kochamy Małysza. Bo pamiętamy, że po pierwszych sukcesach na parę sezonów zniknął z czołówki pucharu świata. Potem jednak znów był na szczycie.

Ta trochę przydługa refleksja niesie ze sobą bardzo poważne konsekwencje dla ludzi zajmujących się komunikacją. Z okazji Nowego Roku zadajmy sobie pytanie: czy budujemy wizerunek naszych marek tak aby choć trochę przypominały one ludzi?

Jeśli czujecie, że wasza marka ma większy potencjał wizerunkowy, powinno się o niej częściej pisać, a ludzie powinni o niej rozmawiać to odpowiedź na powyższe pytanie najprawdopodobniej brzmi: NIE.

Dlatego z okazji Nowego Roku wszystkim czytelnikom naszego bloga życzę abyście patrzyli na komunikację marek, dla których pracujecie tak jak patrzycie na ludzi. Dawajcie swoim konsumentom powód do dyskusji, a oni odpłacą wam częściej sięgając do portfeli. Obiecuję:)

A to jak bardzo ludzka może być marka pokazuje Mini, o którego kampanii już wcześniej pisałem na BlogERS Mini też człowiek i na nartach jeździć sobie może! A co!

polecam książkę Buzzmarketing: Get People to Talk About Your Stuff Marka Hughes’a. Autor książki jest jednocześnie pomysłodawcą i realizatorem jednej z najgłośniejszych buzzmarketingowych kampanii na świecie. Polegała ona na… zmianie [...]]]> Jeśli chcecie wiedzieć jak się robi kampanie takie jak ta, o której pisała wczoraj Hatalska, albo takie jak ta kampania Mini sprzed paru lat,

polecam książkę Buzzmarketing: Get People to Talk About Your Stuff Marka Hughes’a. Autor książki jest jednocześnie pomysłodawcą i realizatorem jednej z najgłośniejszych buzzmarketingowych kampanii na świecie. Polegała ona na… zmianie nazwy miasteczka Halfway w stanie Oregon na Half.com – czyli nazwę start-upu, który wszedł na rynek w 2000 roku. Więcej o przedsięwzięciu czytajcie tutaj.

Lektura wspomnianej książki skłoniła mnie do dwóch refleksji.

Pierwsza: Zacznijmy popularyzować nowy sposób pomiaru efektywności kampanii komunikacyjnych. Jeśli wiesz, że ktoś powiedział o Twojej kampanii swojemu znajomemu mniej więcej coś takiego: “Słyszałeś, że ta firma zrobiła …”. Albo widziałeś taką opinię na blogach / forach – znaczy, że kampania jest udana i prędzej czy później wpłynie na Twoją sprzedaż.

Druga: Żeby być dobrym marketerem lub PRowcem, trzeba: sporo się uczyć, dużo pracować i być  kreatywnym. Ale żeby być genialnym marketerem/PRowcem, trzeba mieć ‘ciut’ nierówno pod sufitem.

P.S. Podsumowując wywód i trzymając się “nowego” sposobu pomiaru efektywności kampanii komunikacyjnych, pozwolę sobie na refleksję związaną z tegorocznymi Złotymi Spinaczami. W kulminacyjnym momencie kampanii “Ważą się losy psów i kotów“ nawet moja babcia przy niedzielnym obiedzie opowiadała mi o tym, że widziała w Faktach materiał o otyłych zwierzętach.  Z kolei o zwycięskiej kampanii Microsoftu usłyszałem w dniu rozdania spinaczy, podczas PR Forum. A dzisiaj dowiedziałem się, że ‘Partnerstwo dla Przyszłości’ jest adaptacją kampanii zrobionej wcześniej w USA…

Żeby było jasne – uważam, że kampania Microsoftu jest bardzo szczytna i przydatna. Podziwiam firmę, za jej działania i gratuluję nagród za projekt (nie tylko Spinacza). Ale moim zdaniem, na koniec dnia, powinno liczyć się to czy ludzie chcą o naszych przedsięwzięciach rozmawiać z własnej, nieprzymuszonej woli… Wiem, że setki tysięcy mówiły o psach i kotach. Czy mówili o ‘Partnerstwie dla Przyszłości’? Nie kojarzę.

Stanowisko w Euro RSCG Sensors: Senior Account Manager w dziale Komunikacji Korporacyjnej

Obszar specjalizacji: Komunikacja wewnętrzna, komunikacja rekrutacyjna, ePR

Zainteresowania: Snowboard, piłka nożna, internet, zarządzanie zespołem, NLP, komunikacja wzdłuż i wszerz

Kilka słów o sobie: “Work hard, have fun, make history”.

Kontakt: maciej.makuszewski@eurorscg.pl