Ogólnopolski finał World Cyber Games zgromadził w warszawskim Multikinie Złote Tarasy miłośników e-sportów i poruszył media. Raz po raz, emocje sięgały zenitu! Jeszcze raz gratulujemy zwycięzcom i wciąż trzymamy za nich kciuki. Wielki Finał WCG odbędzie się na przełomie września i października (30.09-3.10) w Los Angeles!

Tydzień później, wspólnie z ponad 600 labradorami paradowaliśmy po Warszawie. Impreza udała się tym bardziej, że pobiliśmy Rekord Guinnessa

Ledwo skończyła się Parada Labradorów, my już spieszyliśmy na I Urodziny Zdrojka, maskotki i głównego bohatera kampanii edukacyjnej „Mamo, Tato, wolę wodę!”. Wspólnie z dziećmi oraz ich rodzicami bawiliśmy się całą niedzielę na warszawskiej Agrykoli.

Sezon wakacyjny zamknęliśmy w ostatni weekend w Kazimierzu Dolnym, gdzie odbyły się II Profesjonalia Piwowarów i Barmanów. Dzięki obecności ekspertów, wielbiciele piwa mieli okazje poznać tajniki warzenia tego złotego trunku:) Ponadto goście mogli wziąć udział w warsztatach sensorycznych, nauczyć się jak perfekcyjnie nalać piwo, zajrzeć do kadzi warzelnianej, podejrzeć jak leżakuje piwo czy zobaczyć świeżą szyszkę chmielową.

Jak sami widzicie działo się sporo, a my już pracujemy nad kolejnymi akcjami  i obiecujemy pisać o nich na bieżąco tu i na Facebooku. Zapraszamy:)

Kiedy po raz pierwszy usłyszałem o tych 47%, trochę się przeraziłem. Pomyślałem sobie, że my tu chyba żyjemy w innym świecie (znów poczułem się jak Turbogeek . Wszędzie media społecznościowe – Facebook, Twitter, Blip, Flaker. A potrzeby większości przedsiębiorców sięgają zdecydowanie niżej.

Tylko czy to aby na pewno jest dobry wniosek?

Badanie mówi przecież o tym, że tylko 47% przedsiębiorstw ma STRONĘ WWW. Stronę! Ludzie! Po co osiedlowemu warzywniakowi strona www?! Po co mu Google Adwords? Po co kupowanie domeny w Home.pl? (z całym szacunkiem). Firmy jednoosobowe o stałej klienteli i niewielkim zasięgu geograficznym stanowią pewnie z 1/3 przedsiębiorstw w tym kraju. I ja wcale nie uważam, że wszystkie one potrzebują STRONY WWW. Ba – moim zdaniem nie powinny sobie tym zawracać głowy, a fundusze które otrzymają z UE na ten cel spróbować wydać na inną inwestycję (pewnie się nie da, ale próbować można:). Bo osiedlowemu warzywniakowi w zupełności wystarczy Public Profile na Facebook’u (pod warunkiem, że stanie się on bardziej mainstreamowy), konto na Blipie / Gadu Gadu czy Twitterze. Szczytem wypasu byłby blog – darmowy – stojący na WORDPRESSIE albo nawet na Bloxie. I tu zgadzam się z Arturem Waliszewskim z Google Polska – firmy potrzebują MIEJSCA W SIECI. Ale moim zdaniem to miejsce to nie koniecznie STRONA WWW (chociaż można uznać, że blog też jest stroną).

Dlatego myślę, że nie ma co załamywać rąk nad świadomością korzystania z internetu przez biznes. Trzeba się zastanowić jak nauczyć ten biznes korzystania z SOCIAL MEDIA (i mikromarketingu)! Kto się pisze na taką kampanię edukacyjną?:)

Czy w związku z powyższym te 47% nadal wygląda tak fatalnie?

I dobrze, że się mówi. Dobrze, że były artykuły w Wyborczej. Dobrze, że cały czas temat ‘marketingu szemranego’ wałkuje Mediafun (będzie mega konferencja na ten temat i z dumą ogłaszam, że też zabierzemy głos:). Dobrze, że o etyce sporo ostatnio pisze przedstawiciel kolejnej (po Euro RSCG:) dużej agencji. Świetnie, że temat żyje na blogach (różnych – nie tylko marketingowych). Wszystko super.

Tylko do czego to nas prowadzi? A no do kolejnego kodeksu…

Ja wiem, że Polacy kochają regulację, biurokrację i papierkologię. Jesteśmy chyba jedynym krajem na świecie, w którym powstaje kilkaset stron ‘prawa’ dziennie (przynajmniej było tak do niedawna dzięki naszym wspaniałym posłom). Jesteśmy absolutnie na czele światowej klasyfikacji narodów, które kochają sobie komplikować życie.

Wiel0krotnie (np. u Mediafuna) mówiłem, że kodeks etyki marketingu szeptanego NIC nie da. Popieram samą inicjatywę wyrwania chwastów ‘szemraczy’, ale nie popieram metody bo jest do bólu ‘POLSKA’ (jak coś nie działa to piszemy ustawkę). Jeśli ten kodeks nie będzie się składał z 5 punktów, które będzie w stanie zapamiętać i zrozumieć przeciętnie rozgarnięty orangutan to zaraz po jego narodzinach będzie można go wyrzucić do kosza. Bo cały trick polega na tym, żeby załatwić sprawę w PROSTY sposób, a nie najbardziej medialny (kodeksik medialny jest - nie powiem:)

Żeby nie być posądzonym o krytykanctwo proponuję 2 rozwiązania proste jak konstrukcja cepa.

1. Napiszmy 5 (albo 10 – w zależności od potrzeb) banalnych przykazań zamiast kodeksu. Oprawmy je w ładne ramki co by nie było wstyd trzymać tego na biurku, albo powiesić na ścianie w agencji. Innymi słowy podpisuję się pod tym co pisała parę dni temu Kasia. Przykład przykazania (Np. Będziesz w internecie świadectwo dawał pod swoim i tylko swoim imieniem:)

2. Powołajmy… fundację, która będzie wynagradzała tropicieli marketingu szemranego. W myśl zasady ‘cokolwiek myślisz pomyśl odwrotnie’: skoro są agencję wynagradzające szemraczy, zacznijmy wynagradzać tych, którzy ich nakryją. Członkami fundacji będą przedstawiciele agencji, którym zależy na ‘wyrwaniu chwastów’. Roczna składka: 2000 zł od 1 agencji. Wynagrodzenie za namierzenie szemracza: 10 zł (szybki zarobek dla każdego studenta). A każdy kto namierzy 100 szemraczy dostanie iPoda jako dodatkową nagrodę:) Wszystko pod patronatem Wyborczej i np. Marketing & More, które co roku będą publikowały czarne listy agencji i firm szemrających. Co będą miały z tego agencje? Piękny ‘widget’ na stronie mówiący: „Należymy do Fundacji STOP Marketingowi Szemranemu” i docelowo dobry biznes – bo wiadomo, że praktyki nieetyczne klient będzie musiał zamienić na etyczne.

Drugi pomysł ma oczywiście jeszcze sporo wad (np. kwoty są do dopracowania:) i należy zastrzec, że tropieniem nie mogą się zajmować agencje bo będzie sporo czarnego PR:) . Ale w przeciwieństwie do kodeksu jest to droga, która daje szansę na wyedukowanie przeciętnych konsumentów. No bo wszystko sprowadza się do wrażliwości społecznej. Jeśli konsument nie będzie chciał czytać szemrania i nie będzie mu ufał, problem rozwiąże się sam…

Nie wiem, czy problem w większym stopniu dotyka PRowców, jednak to na PRNewsOnline znalazłam ostatnio krótki artykuł poświęcony zarządzaniu prywatnością, który w prosty sposób wyjaśnia, jak sobie z nim radzić na Facebook`u. I faktycznie, mechanizm jest prosty, przetestowany w weekend /o ile się orientuję, nasza-klasa.pl na to jeszcze nie pozwala/. I jak się okazuje, zarządzanie listami znajomych jest regułą nr 1 w zarządzaniu prywatnością na Facebook`u (wg nieoficjalnego źródła informacji o tym serwisie na AllFacebook.com). Najbardziej podoba mi się ostatnia: Keep Your Friendships Private.

Niestety, mimo, że grupa liczy ponad 5000 członków, z czego pewnie ze 4000 to PRowcy, odpowiedzi było tyle co cukru w Coca Coli…

Light.

Nędza. Padły linki do 5 blogów. Tylko 1 był blogiem eksperckim o PR. Zresztą bardzo rzadko aktualizowanym.

Sprawa jest o tyle dziwna, że kiedy na tej samej grupie zarzuci się temat: „telefon do Dody”, „kryzysowy PR” albo „różnice między marketingiem a PRem” to raptem pojawiają się setki ekspertów od PR i tysiące elaboratów (inna sprawa, że jakość wywodów jest odwrotnie proporcjonalna do ich ilości). W każdym razie, w takich momentach zastanawiam się, dlaczego nikt z tych ludzi nie prowadzi bloga. Przecież nie ma lepszego miejsca do wyrażania opinii i dzielenia się wiedzą! Pukam się w głowę, ale wciąż nie mogę dojść do konstruktywnych wniosków.

Awersja branży do blogosfery i nowych mediów jest tak samo zagadkowa co przygnębiająca.

Na pewno jest wielu ludzi, którzy chcieliby zarabiać na doradztwie w ePR. I na pewno jest wielu marketerów i PRowców, których można przekonać do blogów i social media. Tylko, że trudno ateiście nawrócić drugiego ateistę na wiarę w Boga.

Dlatego w tym miejscu warto wspomnieć słowa Mahatmy Ghandi:

„Be the change you want to see in the world”

P.S. Warto odnotować, że już wiemy jakie będą kryteria oceny w konkursie na Blog Firmowy Roku 2008. Najważniejsze to: „przełamywanie stereotypów komunikacji przez prowadzenie bloga (biorąc pod uwagę czym zajmuje się firma)”. Gdyby jury brałoby pod uwagę to czy przełamujemy stereotyp tego jak komunikują się ludzie i firmy w naszej branży wiktorię mielibyśmy w kieszeni:) A tak musimy jeszcze siedzieć jak na szpilkach przez parę dni.

Okazuje się, że jestem jednym z dziesięciu szczęśliwców, którzy dostąpili zaszczytu surfowania po serwisie i lżenia go bezgranicznie „do uszu” twórców.

Tak to jest z beta testowaniem. Z jednej strony jest blogger / użytkownik, któremu daje się poczuć, że jest wyjątkowy. Do tego dziękuje się mu za jak największą liczbę uwag krytycznych wobec naszego internetowego dziecka. (Chyba nie może być nic lepszego niż narzekać i w zapłacie dostawać prestiż).

A jakie korzyści odnosi z beta-testingu twórca start-upu? Poza feedbackiem od ludzi, którzy naprawdę znają się na internecie (przynajmniej tak sądzi twórca:), otrzymuje lojalność. W przypadku serwisu, który teraz testuję, jego twórcy mogą być pewni, że zaproszenie, roześlę wszystkim 100 znajomym z Gadu-Gadu. Do tego dochodzą koledzy i koleżanki z pracy. I jeszcze lista mailinogwa z poczty. Razem około 200 kontaktów. Z tego co najmniej 10 z tych osób zaprosi do nowego serwisu co najmniej 100 znajomych. Razem, w ciągu kilku godzin informacja o nowym serwisie dotrze do, ostrożnie szacując, 3000 osób. A to dopiero początek łańcuszka…

Wszystko dlatego, że jestem 1 z 10 testerów.

Co to ma wspólnego z PRem? Wyobraźcie sobie, że tak krąży w sieci informacja o waszej firmie (negatywna jeszcze szybciej…).

Już wkrótce więcej o nowym, tajemniczym serwisie społecznościowym, który wiadomo że będzie ale nie wiadomo kiedy, po co i dla kogo:) Jak się pewnie domyślacie będziemy jednym z pierwszych blogów, które o nim napiszą.

Bądźcie cierpliwi. Warto:)