Moim zdaniem równie wspaniałe co skoki Blanika, są jego wypowiedzi dla mediów. Pisze o tym na swoim blogu Jakub Ciastoń. Takie wypowiedzi zmieniają mistrzów w legendy:

“LESZEK BLANIK

Dziennikarze: - A co pan [...]]]> Leszek Blanik złotym medalistą olimpijskim! To wspaniały wyczyn tego sportowca. Tym cenniejszy, że konkurencje gimnastyczne to przecież domena największych mocarstw świata: Chin, Rosji i USA.

Moim zdaniem równie wspaniałe co skoki Blanika, są jego wypowiedzi dla mediów. Pisze o tym na swoim blogu Jakub Ciastoń. Takie wypowiedzi zmieniają mistrzów w legendy:

“LESZEK BLANIK

Dziennikarze: - A co pan tam robi z tym stołem gimnastycznym przed skokiem? Czymś go pan smaruje?

LB: - Najpierw miodem, potem magnezją. Dla poprawienia przyczepności.

Dziennikarze: - Miodem? Jakimś specjalnym smarem znaczy się? Tak mówicie w gimnastycznym slangu, tak?

LB: - Nie. Zwykłym miodem.

Dziennikarze: Eeee…. (totalna konsternacja, wszyscy sądzą, że Blanik żartuje, brakuje odważnych, by pytać dalej)

Odważny dziennikarz: - No ale, jak to… miodem? Takim zwykłym, ze sklepu?

LB: - Tak.

Dziennikarze: - Pszczelim?! To co to za miód jest, jaki gatunek?

LB: - A nie wiem nawet dokładnie, żona kupiła przed wyjazdem.

Dziennikarze: - O kurde, ale to ciekawe!”

No i proszę. Wystarczy trochę dystansu do siebie i tego co się robi i już można zdobyć sympatię dziennikarzy (o którą podobno tak trudno):)

Gratulacje dla Blanika! Człowieka, który robi takie cuda:

Pozwolę sobie kontynuować wątek. Dziś opowiem trochę o tym jak wyglądają media w Hiszpanii.

A wyglądają one mniej więcej tak jak każdy wieczór przeciętnego mieszkańca półwyspu iberyjskiego po godzinie 19.

Znajomi, fiesta, piłka nożna, fiesta, piłka nożna i [...]]]> Ania Król rozpoczęła w poprzednim poście coś co mogłoby się przerodzić w całkiem ciekawy cykl pt. “BlogERS zwiedzają ŚWIAT (mediów)”.

Pozwolę sobie kontynuować wątek. Dziś opowiem trochę o tym jak wyglądają media w Hiszpanii.

A wyglądają one mniej więcej tak jak każdy wieczór przeciętnego mieszkańca półwyspu iberyjskiego po godzinie 19.

Znajomi, fiesta, piłka nożna, fiesta, piłka nożna i znowu fiesta:)

Mieszkańcy Hiszpanii generalnie czytają niewiele. I to chyba jedyne podobieństwo między nimi a Polakami:) Na półwyspie dominują 2 dzienniki: lewicowy El Pais i prawicowy El Mundo. Nakład mają mniej więcej podobny do największych polskich dzienników. Jest też La Vanguardia, ale poza dumnymi Katalończykami nikt (z wyjątkiem PRowców:) jej raczej nie czyta. I teraz uwaga. Strony o wiadomościach z kraju i ze świata są najmniej popularne w każdym z tych 3 tytułów. Hiszpanie, bez względu na region pochodzenia, lubią czytać przede wszystkim o tym co się dzieje:

• w ich mieście (imprezy, restauracje itd.) i u ich sąsiada:)
• w Realu Madryt,
• w FC Barcelona,
• w regionalnym klubie piłkarskim
• u Fernando Alonso
• i ostatnio u Rafaela Nadala.

Dlatego zarówno El Mundo jak i El Pais mają bardzo ciekawe dodatki regionalne i masę stron sportowych. Cała reszta to dla czytelnika “zbędna narośl”. Raczej nieczytana.

W Hiszpanii na pierwszych stronach gazet dominują raczej sportowcy, rzadziej politycy. Oto gwiazdy ostatnich tygodni – od lewej: Pep Guardiola – trener FC Barcelona, Bernd Schuster – trener Realu Madryt, Fernando Alonso – gwiazda Formuły 1:

(weźcie pod uwagę, że jeszcze nie rozpoczął się sezon piłkarski w Hiszpanii!).

Co ciekawe, Hiszpanie nie bardzo lubią plotki. Stąd popularność dzienników i magazynów kolorowych jest tam (z tego co słyszałem i obserwowałem) dosyć znikoma.

Jeśli chodzi o telewizję, to fiesta trwa w niej od rana do nocy. Zaczyna się od porannych gier z telewidzami a’la krzyżówka-łamigłówka. Potem przez praktycznie cały dzień mamy teleturnieje i zabawy z publicznością. Wieczór różni się od dnia tym, że zabawy z publicznością są jeszcze bardziej “zakręcone”, a prowadzące panie są jeszcze skąpiej ubrane. Od czasu do czasu pojawi się na antenie jakaś corrida. A późnym wieczorem jest czas na el partido. Hiszpanie zasiadają w restauracjach i podczas wygrzebywania krewetek ze skorupek i popijania sangrii, oglądają każdy mecz, który akurat jest w TV. Czy to gra Real, czy Barcelona, czy nawet jacyś bliżej nieznani drugoligowcy. Interesuje ich każdy program, w którym główną rolę gra zielona trawa, 22 biegających po niej facetów i skórzana piłka.

Następnego dnia, po meczu i po fieście, Hiszpanie kupują Marcę i/albo As (dwa duże dzienniki sportowe) i czytają relacje… z meczów które widzieli minionego wieczoru. Sam zaczytywałem się w tych dwóch dziennikach, ponieważ założę się o każde pieniądze, że sportowi dziennikarze w Hiszpanii należą do najlepszych na świecie. Ich relacje przepełnione są pasją do każdej dyscypliny, o której przyjdzie im pisać (czytałem jednostronicowy artykuł w całoromści poświęcony temu jaki ból towarzyszy dziennikarzowi i kibicom Realu po kontuzji Wesleya Sneijdera!). Naprawdę smutno mi się zrobiło kiedy po przyjeździe do Polski wziąłem do ręki jeden z naszych dzienników sportowych i zagłębiłem się w morze jadu, goryczy i narzekań na polskich sportowców (piłkarzy w szczególności). Przy takiej mobilizacji ze strony opinii publicznej przestaje dziwić brak medali na IO.

P.S. Jedyna wzmianka jaką znalazłem o Polsce w Hiszpańskich mediach dotyczyła oczywiście Wisły Kraków, która już w tym tygodniu gra o Ligę Mistrzów z wielką Barceloną. O dziwo prasa Polska cały czas pisze, że Wisła musi liczyć na cud porównywalny co najmniej z zamianą wody w wino. Tymczasem As pisał, że Wisła to bardzo trudny przeciwnik, którego ogromnym atutem jest własne boisko i kibice, potrafiący gościom zgotować prawdziwe piekło. I z tym drobnym niedopowiedzeniem pozostawiam Cię drogi czytelniku:)

Przychodzi jednak taki dzień w którym wszyscy klienci zrywają współpracę z dotychczasowymi agencjami (płacąc słone kary) i zwracają się do Twojej agencji… Marzenie? [...]]]> Wyobraź sobie sytuację, w której jesteś szefem agencji PR. Dobrej, pracującej dla wielu dużych i fajnych klientów. Są oczywiście inne agencje, które również pracują dla innych dużych i fajnych klientów.

Przychodzi jednak taki dzień w którym wszyscy klienci zrywają współpracę z dotychczasowymi agencjami (płacąc słone kary) i zwracają się do Twojej agencji… Marzenie? Bajka? Nie. Autentyczna historia, choć nie z branży PR.

A wszystko z powodu rekina. Jego skóry dokładniej.

Firma Speedo opracowała unikalną technologię (inspiracją była m.in. skóra rekina) kostiumów dla pływaków dzięki którym osiągać mogą dużo lepsze wyniki. W ostatnim roku 47 z 51 rekordów świata pobili właśnie pływacy w strojach Speedo LZR.

No i się zaczęło…

Jedna federacja po drugiej zaczęły nie bacząc na konsekwencje zrywać kontrakty i żądać „rekinów”. Zrezygnowali Włosi, zrezygnowali Niemcy i wielu innych. Chińczykom, którzy zakomunikowali Nike, że chcą Speedo, firma dała wolną rekę…

Polska reprezentacja występująca w strojach włoskiej Diany (z którymi były pewne problemy z powodu hm… przepuszczalności wizualnej kostiumów pływaczek), płaci kary 2 tys. euro za jeden start w przypadku stosowania innego kostiumu. I nasi pływacy coraz śmielej deklarują, że na olimpiadzie by walczyć o medale wybiorą nowe stroje.

A na koniec basen. Choć może basen olimpijski to za małe słowo…

Stanisław Pogorzelski

I mimo przejściowych kłopotów – a to glony, a to zbędne parę milionów mieszkańców Pekinu, a to smog (Australia rozważa nawet wycofanie z olimpiady, by nie narażać zdrowia swoich sportowców) – [...]]]> Pierwsi goście w wiosce olimpijskiej przyjęci (co ciekawe byli to Polacy, których witały tłumy dziennikarzy), ostatnie stadiony wybudowane, ruch samochodów ograniczony. Słowem olimpiadę czas zacząć.

I mimo przejściowych kłopotów – a to glony, a to zbędne parę milionów mieszkańców Pekinu, a to smog (Australia rozważa nawet wycofanie z olimpiady, by nie narażać zdrowia swoich sportowców) – machina ruszy niebawem (okrągła data 08.08.08).

Wydatki polskiego budżetu na przygotowanie polskiej ekipy – wyjątkowo licznej bo do Chin poleciało, aż 260 sportowców, wyniosły ponad 274 mln złotych, czyli milion na każdego olimpijczyka. Mimo tego, według komentatorów może się wydarzyć, że po raz pierwszy od 60 lat nie będzie żadnego złota. Ilość zdobytych medali wyliczyła PricewaterhouseCoopers. Klasyfikację wygrają Chiny (88), przed USA (87). Polsce wywróżono 19 złotych krążków. To prawie 15 milionów za medal. Czy warto? Mazurek przez chwilę, transmisja krótka lub brak, bo nasze medale to raczej niszowe konkurencje. Tak czy siak powodzenia życzymy.

Tyle o sporcie. Teraz o drugiej stronie olimpiady, a dokładniej o organizatorze. Z racji politycznej poprawności nie wypada komentować kwestii Chin i praw człowieka, nie o tym też nasz blog. Z pewnością olimpiady nie będą już takie same. Idee olimpijskie w połączeniu z powszechną cenzurą i prawie, że inżynierią społeczną to dalekie odejście od greckich pierwowzorów. Co do cenzury i zakazu manifestacji przekonań to się sporo może w Pekinie wydarzyć. Choćby Polacy mają w tej materii doświadczenia…

Ze względów polityczno/moralnych, olimpiady nie będę oglądał. Zerknę ze względów zawodowych. Wyjątek zrobię jedynie dla polskiego judoki Krzysztof Wiłkomirskiego, który będzie walczył o medal i pieniądze na ratowanie zdrowie syna.

Drugim i może ważniejszym powodem, są oficjalne maskotki.

Stanisław Pogorzelski