Wielki szacunek dla Burger [...]]]> … a właściwie zamień 10 kumpli na kanapkę. Ale za to nie byle jaką kanapkę! Na prawdziwego burgera z prawdziwego ognia. Burger King (w USA) da Ci Whoppera jeśli wyrzucisz ze swojej listy znajomych na Facebook’u 10 osób. Na tym właśnie polega kampania Whopper Sacrifice, której hasło to:

Wielki szacunek dla Burger Kinga za świadome (bądź nie:) rozpoznanie gigantycznych dylematów natury moralnej, z którymi codziennie mierzą się użytkownicy serwisów społecznościowych na całym świecie. Mianowicie co zrobić z delikwentami, którzy zapraszają nas do list znajomych, a których my wcale nie znamy / nie chcemy znać / nie lubimy?

Mimo to przyjmujemy zaproszenie bo inaczej nie wypada. Bo my przecież jesteśmy dobrymi ludźmi z natury:)

Od dziś, przynajmniej na Facebook’u, możemy mieć ten problem z głowy. Po prostu instalujemy aplikację Whopper Sacrifice i robimy porządek. ‘

Sorry stary, ale muszę cię poświęcić bo nie mam dziś na lunch’. Każdy to zrozumie. Przecież człowiek jeść musi:)

P.S. Swoją drogą ciekawe jest to, że Amerykańskie firmy już nie tworzą na Facebooku łańcuszków znajomych. One je zrywają bo tworzenie jest już passe:) Czyli gdzie jesteśmy w Polsce jeśli chodzi o internetowy buzz?:)

P.S. 2 Na tę chwilę zamieniono 210 tys. ludzi na Whoppery… co to mówi o naszej cywilizacji?:P

P.S.3 Właśnie zauważyłem, że o kampanii piszą też: Tomasz Topa, Interaktywnie.com i Wnet. Ładny buzz jak na kampanię, której nie ma w Polsce:)

Wiem, że już jest po wyborach. Wiem, że nie mogę głosować. Wiem, że bardzo możliwe, że profil Baracka Obamy mocno się [...]]]> Wczoraj, po przeczytaniu posta Natalii Hatalskiej o najlepszej kampanii zintegrowanej roku z ogromną przyjemnością wszedłem na Facebook i dołączyłem do grona ponad 3 mln sympatyków, których Barack Obama znalazł właśnie w tym portalu.

Wiem, że już jest po wyborach. Wiem, że nie mogę głosować. Wiem, że bardzo możliwe, że profil Baracka Obamy mocno się zdezaktualizuje zaraz po tym jak zacznie być prezydentem. Mimo to wszedłem tam i kliknąłem “Support Obama” manifestując poparcie dla słusznej sprawy.

Budowania komunikacji bezpośredniej z ludźmi w social media.

Ryzykuję tezę, że Obama nie wygrał wyborów dzięki półgodzinnym spotom emitowanym w największych mediach parę dni przed wyborami (za które zapłacił zresztą prawie 5 mln USD). Wygrał je dzięki temu, że był bliżej ludzi niż McCain. Jeśli chodzi o liczbę wieców, to było ich mniej więcej tyle samo. Ale różnica między Obamą a McCainem była taka, że McCain mógł być na raz tylko w 1 miejscu, a Obama był wszędzie i to zawsze:

Podczas gdy sztab Obamy i on sam szalał po Facebooku, MySpace, Youtube, Flickr i LinkedIn, McCain otwarcie mówił, że dopiero uczy się obsługiwać komputer.

Dzięki sieci i serwisom społecznościowym dowiedziałem się, że Obama lubi słuchać Miles’a Davies’a i Boba Dylana. Jego ulubione filmy to Casablanca, Ojciec Chrzestny, Lot nad kukułczym gniazdem i Lawrence z Arabii.

Mogłem dać Barackowi znać, że go popieram na Facebook’u i dodać go do znajomych na LinkedIn i MySpace. Wiem o Obamie więcej niż o niektórych znajomych z naszej-klasy czy Goldenline.pl. Dlaczego miałbym na kogoś takiego nie zagłosować?

Tak się wygrywa wybory w USA. Ciekawe czy za parę lat będę mógł sobie dodać premiera Tuska do znajomych na LinkedIn?:)

Wybory w USA od czasów debaty Nixon-Kennedy były zawsze lekcją marketingu i PRu dla firm. Miejmy nadzieję, że teraz też tak będzie. Kampania mojego kumpla z MySpace, Baracka Obamy:), raz na zawsze rozwiała wątpliwości pt. “czy opłaca się inwestować w komunikację w nowych mediach?”.

Dziś od rana ludzie pytają mnie “I jak było?”. A ja od rana odpowiadam im, że fajnie. Ale to, że było fajnie nie oznacza, że nie czuję niedosytu. Bo czuję. I to ogromny. Lait motive’m [...]]]> Wczorajszym popołudnio-wieczorem brałem (czynny!) udział w TUBIE 03. TUBA to cykliczne spotkania ludzi, którzy zawodowo, lub z pasji, zajmują się internetem.

Dziś od rana ludzie pytają mnie “I jak było?”. A ja od rana odpowiadam im, że fajnie. Ale to, że było fajnie nie oznacza, że nie czuję niedosytu. Bo czuję. I to ogromny. Lait motive’m wczorajszej TUBY było zarabianie na blogach. A tymczasem w toku dyskusji blogerów, ludzi z domów mediowych, PRowców i innych (grubo ponad 70 osób! – GRATULACJE) obecnych wczoraj w ursynowskim Multikinie okazało się, że chyba nie za bardzo wiemy dlaczego reklama na blogach ma się sprzedawać.

Spotkanie zdominowane było przez prezentacje ludzi związanych z reklamą i jej blogową odmianą. No właśnie. “ODMIANĄ” jest tu kluczowym słowem. Bo jak zauważył kolega (nie pamiętam imienia – przepraszam) z domu mediowego MindShare, reklama na blogach, o której wczoraj rozmawialiśmy, niczym nie różni się od reklamy w serwisach i portalach. Rozmawialiśmy o displayach, o ilości kliknięć itd. Rozmawialiśmy o reklamie dnia wczorajszego w mediach jutra.

Nikt wczoraj nie pokusił się o użycie słowa “buzz”. Nikt nie pokusił się o nadanie blogom miejsca w media mixie i komunikacji zintegrowanej firm. Nie mówiliśmy o blogger relations. Również dlatego, że prezentacja (a może prowokacja?:) Norberta Kilena z OnBoard’u sklasyfikowała bloggerów jako ludzi niegodnych zainteresowania PRowców i brand managerów (tak naprawdę do tej pory nie wiem dlaczego są niegodni, bo wydawało mi się że cała argumentacja pana Kilena została zrównana z ziemią).

Wiele się za to mówiło o tym, że firmy oferujące reklamę na blogach edukują domy mediowe. Moim zdaniem zupełnie nie tędy droga (dałem zresztą temu wyraz podczas panelu dyskusyjnego). Po co edukować domy mediowe na temat reklamy na blogach, skoro te domy największą korzyść i tak mają z kupowania miejsc reklamowych w TV i na portalach? Kto zrezygnuje z pewnej i, bądź co bądź dużej kasy, żeby przekonać klienta do czegoś nowego. Do czegoś, do czego wiadomo, że klient ma awersję? Bo przecież blogger to człowiek nieprzewidywalny. Nie mówiąc już o tym co się dzieje w komentarzach na jego blogu – totalna dzicz.

Panowie z yellowgreen przekonywali też, że droga do umysłów brand managerów wiedzie przez agencje PR. Temat o tyle ciekawy co surrealistyczny. Bo przecież nastawienie większości agencji PR do bloggerów i blogów jest mniej więcej takie jak widzieliśmy w prezentacji wspomnianego Norberta Kilena. Starał się on porównywać opiniotwórczość blogów z opiniotwórczością mediów tradycyjnych zestawiając liczbę cytowań mediów tradycyjnych w innych mediach tradycyjnych z liczbą cytowań blogów w tychże mediach.

Bardzo wiele myśli kołacze mi się w głowie po wczorajszej TUBIE. Mam dzięki niej więcej argumentów do tego aby przekonywać naszych obecnych i przyszłych klientów do inwestowania w komunikację w blogosferze i w social media. Co więcej – wiem też jakich argumentów nie używać.

Podsumowując, myślę że warto przytoczyć cytat Macieja Budzicha z początku TUBY 03 (jeśli będzie nieprecyzyjny, również przepraszam:): “Dziś nie będziemy mówić o tym, że blogi to już nie są blogaski nastolatek. Nie będziemy mówić, że są fajne bo to wszyscy wiedzą. Dziś pójdziemy o krok dalej – porozmawiamy o zarabianiu na blogach!”.

Wczorajsza dyskusja pokazała, że faktycznie nie musimy mówić, że blogi są fajne. Większość ludzi już wie, że nie są domeną nastolatków. Ale wątki przewijające się podczas panelu na TUBIE 03 pokazały, też że musimy mówić JAK blogi mogą przysłużyć w budowaniu brandów produktowych i korporacyjnych! Tylko wtedy inwestycja w uwzględnienie blogów w komunikacji firm będzie racjonalna.

Okazuje się, że jestem jednym z dziesięciu szczęśliwców, którzy dostąpili zaszczytu surfowania po serwisie i lżenia go bezgranicznie “do uszu” twórców.

Tak to jest z beta testowaniem. Z jednej strony jest blogger / użytkownik, któremu daje się poczuć, że jest [...]]]> Od kilku dni testuję nowy serwis społecznościowy, który nie wiem kiedy będzie dostępny dla wszystkich użytkowników sieci:)

Okazuje się, że jestem jednym z dziesięciu szczęśliwców, którzy dostąpili zaszczytu surfowania po serwisie i lżenia go bezgranicznie “do uszu” twórców.

Tak to jest z beta testowaniem. Z jednej strony jest blogger / użytkownik, któremu daje się poczuć, że jest wyjątkowy. Do tego dziękuje się mu za jak największą liczbę uwag krytycznych wobec naszego internetowego dziecka. (Chyba nie może być nic lepszego niż narzekać i w zapłacie dostawać prestiż).

A jakie korzyści odnosi z beta-testingu twórca start-upu? Poza feedbackiem od ludzi, którzy naprawdę znają się na internecie (przynajmniej tak sądzi twórca:), otrzymuje lojalność. W przypadku serwisu, który teraz testuję, jego twórcy mogą być pewni, że zaproszenie, roześlę wszystkim 100 znajomym z Gadu-Gadu. Do tego dochodzą koledzy i koleżanki z pracy. I jeszcze lista mailinogwa z poczty. Razem około 200 kontaktów. Z tego co najmniej 10 z tych osób zaprosi do nowego serwisu co najmniej 100 znajomych. Razem, w ciągu kilku godzin informacja o nowym serwisie dotrze do, ostrożnie szacując, 3000 osób. A to dopiero początek łańcuszka…

Wszystko dlatego, że jestem 1 z 10 testerów.

Co to ma wspólnego z PRem? Wyobraźcie sobie, że tak krąży w sieci informacja o waszej firmie (negatywna jeszcze szybciej…).

Już wkrótce więcej o nowym, tajemniczym serwisie społecznościowym, który wiadomo że będzie ale nie wiadomo kiedy, po co i dla kogo:) Jak się pewnie domyślacie będziemy jednym z pierwszych blogów, które o nim napiszą.

Bądźcie cierpliwi. Warto:)

Przeciwnicy wykorzystywania nowych mediów w komunikacji mają w każdej konfrontacji z internetowymi freakami cały arsenał argumentów dlaczego nie powinno się inwestować [...]]]> Bo blog ma mniejszy zasięg niż Wyborcza. Bo bloger nie ma autorytetu dziennikarza. Bo blogi piszą tylko małolaty. Bo serwisy społecznościowe nudzą się średnio po 2 miesiącach. Bo w internecie nie siedzi nasza grupa docelowa.

Przeciwnicy wykorzystywania nowych mediów w komunikacji mają w każdej konfrontacji z internetowymi freakami cały arsenał argumentów dlaczego nie powinno się inwestować w komunikację na blogach, forach internetowych, wiki’s w marketing wirusowy itp.

Z wielką satysfakcją zawiadamiam wszystkich opornych, że argumenty im się powoli kończą:) Dziś obalamy mit pt: “bo w internecie nie siedzi nasza grupa docelowa”. Akcja wirusowa The Great Shlep, nawołująca żydowską diasporę (z Florydy:)) do głosowania na Baracka Obamę w wyborach prezydenckich w USA pokazuje jak trzeba myśleć o PR w internecie.

Mamy sobie filmik wirusowy, który wypuszczamy do sieci. Wiemy na 100%, że “babcia” która jest naszą grupą docelową, nie obejrzy tego filmiku. Ale wiemy też, że obejrzy go wnuczek, albo synek… Budujemy tak wyrazisty przekaz aby być pewnym, że przy niedzielnym obiedzie u babci wnuczek zapyta: “Babciu, a wiesz już na kogo głosować w wyborach?”.

W ten banalny sposób narzędziami i językiem ludzi młodych trafiamy do ich rodziców i dziadków. I jak teraz wygląda argument pt: “tam nie ma naszej grupy docelowej”? Wystarczy mały “podstęp”.

Po tym przydługim wstępie zapraszam do obejrzenia naprawdę genialnego politycznego virala:

The Great Schlep from The Great Schlep on Vimeo.

Więcej o całej akcji na wirale.pl

P.S. Przypominam tylko, również za wirale.pl, że amerykanie nie są tutaj innowatorami. Po prostu zaadoptowali akcję zabierz babci dowód

No w każdym razie BL Ochman radzi w sprawie firmowego blogowania:)

Prawdę mówiąc oczy mi wyszły z orbit, kiedy wśród 10 powodów, [...]]]> BL Ochman, a za nią Piotr Fiećko radzi firmom kiedy mają wyrzucić do kosza projekt pt. blog firmowy. A raczej kiedy takiego projektu w ogóle nie zaczynać. A raczej co trzeba robić, żeby projekt wypalił.

No w każdym razie BL Ochman radzi w sprawie firmowego blogowania:)

Prawdę mówiąc oczy mi wyszły z orbit, kiedy wśród 10 powodów, dla których firma nie powinna blogować zobaczyłem, że tworzenie posta powinno trwać od 2 do 4 godzin. To chyba największa bzdura jaką czytałem o corporate bloggingu. Tym bardziej szokujące, że pojawiła się na blogu BL Ochman, która, parafrazując klasyka “wielkim ekspertem od social media jest”. Gdyby tyle trwało pisanie posta na BlogERS niektórzy nasi klienci byliby w niezłych tarapatach:)

Poza powyższą wskazówką / ostrzeżeniem, cała reszta wygląda całkiem rozsądnie. Najbardziej podoba mi się:

“A blog is not a quick fix – the results come in the long term, the same way they do with PR.”

I jeszcze jedno przemyślenie dot. tych 10 powodów (…). BL Ochman pisze w swoim poście, że ostatnio odradza swoim klientom tworzenie bloga korporacyjnego. Mam wrażenie, że nie tędy droga. Trzeba raczej wytłumaczyć ludziom ile dobrego dla ich firmy może zdziałać prawdziwa otwartość komunikacyjna. PRAWDZIWA, czyli nie taka, którą chwalą się na stronie www, ale taka, którą widać chodząc po korytarzach.

Na 99% nie będzie mnie na tej “ustawce” (swoją drogą nie wiem czy stawianie blogerów i [...]]]> Już wkrótce “branża” organizuje całkiem ciekawy evencik. 18 września odbędzie się spotkanie “Blogerzy kontra PRowcy”. Bohaterami dnia będą blogerzy Eirena, Maciej Budzich, Paweł Lipiec i moderator, który o ile mi wiadomo, blogerem nie jest (albo po prostu nieźle się ukrywa).

Na 99% nie będzie mnie na tej “ustawce” (swoją drogą nie wiem czy stawianie blogerów i PRowców po dwóch stronach frontu jeszcze przed rozpoczęciem dyskusji jest dobrym posunięciem). Wierzę jednak, że jakiś BlogERS się tam pojawi i zabierze głos.

Głównymi tematami spotkania będą Kodeks Blogerów i współpraca firm/instytucji z blogerami. Ja, szczerze, mówiąc mam już swoje zdanie na ten drugi temat. Nie ukrywam, że wyrobiłem je między innymi dzięki podstępowi, który zdemaskowała Eirena. Oto wniosek do którego doszedłem:

Poczuj na własnej skórze czym jest blogowanie. Tylko wtedy zrozumiesz jak rozmawiać z blogerami.

Ta opinia to pochodna słynnego “nie czyń drugiemu co Tobie niemiłe”. Stąd, moim zdaniem, można wiele mówić o bloger relations. Ale lepiej po prostu “dać nura” w blogosferę.

P.S. Nie dotykałem tematów manipulowania, podszywania się pod userów, przekupstwa itd. bo to jest po prostu kwestia zwykłej ludzkiej przyzwoitości.

P.S.2 Czy podczas tego spotkania doczekamy się oficjalnego launchu nowego bloga firmowego kolejnej agencji PR?:) Czas pokaże. Ale jak wyżej – wypadałoby poczuć na własnej skórze czym jest blogowanie przed rozpoczynaniem dyskusji o nim.

Autor: Karol Jedliński. Źródło: Puls Biznesu. Data: 8 maja 2006. Tekst nosi tytuł “Blog zamawiam” i zaczyna się od słów: “Blogująca firma — w Polsce rzadkość. Tymczasem to coraz istotniejszy element biznesu.”

Spojrzałem na datę na pasku [...]]]> Wczoraj surfując po sieci w poszukiwaniu choćby kilku blogów prezesów jakichkolwiek firm z jakichkolwiek zakamarków globu, natrafiłem na genialny artykuł.

Autor: Karol Jedliński. Źródło: Puls Biznesu. Data: 8 maja 2006. Tekst nosi tytuł “Blog zamawiam” i zaczyna się od słów: “Blogująca firma — w Polsce rzadkość. Tymczasem to coraz istotniejszy element biznesu.”

Spojrzałem na datę na pasku zadań. Był 27 sierpnia 2008 r. Złapałem się za głowę i pomyślałem: “Cholera, jest prawie 2,5 roku później. Zmienia się świat. Zmienia się komunikacja. Nawet władza się zmieniła. Ale nastawienie do blogów korporacyjnych w tym kraju ani drgnęło”. Dzisiaj, gdybyśmy poszli z propozycją założenia bloga korporacyjnego do 99 ze 100 największych firm w Polsce, usłyszelibyśmy to samo co usłyszał Karol Jedliński w Prokom Software ponad 2 lata temu: “O czym mielibyśmy tam pisać? Wydaje mi się, że obszar naszej działalności jest zbyt specjalistyczny i blog nie cieszyłby się zbytnią popularnością”

Jedliński w swoim artykule doskonale demaskuje wszystko to co kryje się za pustym sloganem pt. “Po co mamy zakładać bloga skoro nie mamy o czym tam mówić i nikt nas nie będzie słuchał?”. Pisze o problemie drzemiącego w nas homo sovieticus. W pracy, Polak wciąż czuje się “poddanym”. Dlatego nie będzie pisał nic od siebie bo jeszcze powie o 2 słowa za dużo. Szef mu obetnie premię, albo wyrzuci na bruk i koniec radosnej twórczości. Natomiast firma, czyli zarząd, nie otworzy bloga aby nie dopuścić krytyki z zewnątrz i z wewnątrz. Firma lepiej czuje się żyjąc w świecie iluzji, w którym jej wizerunek jest czysty jak strój Agnieszki Radwańskiej wyprany w Arielu.

Czy coś wam to przypomina? Chyba ktoś musi przeskoczyć jakiś płot:)

P.S. Zapewne wielu zszokuje to, że wizerunek Microsoftu znacznie się poprawił odkąd Robert Scoble, pracownik firmy, zaczął pisać bloga, w którym otwarcie krytykował Billa Gates’a i korporację. Po raz kolejny potwierdza się to, że uwielbiamy rzeczy, które mają ludzkie cechy. Czyli popełniają błędy, ale też potrafią z nich wyciągać wnioski.

Startujemy w konkursie na najlepszy blog firmowy. Konkurencja będzie silna bo pewnie zgłosi się całe stado firm z branży IT.

Ale my chcemy pokazać, że PRowce nie gęsi i swojego bloga mają:)

Większość z was, drodzy czytelnicy, pewnie nie będzie mogła zagłosować na naszego bloga. Możecie za to trzymać za nas kciuki:)

P.S. Innym razem [...]]]> Dzisiaj króciutko.

Startujemy w konkursie na najlepszy blog firmowy. Konkurencja będzie silna bo pewnie zgłosi się całe stado firm z branży IT.

Ale my chcemy pokazać, że PRowce nie gęsi i swojego bloga mają:)

Większość z was, drodzy czytelnicy, pewnie nie będzie mogła zagłosować na naszego bloga. Możecie za to trzymać za nas kciuki:)

P.S. Innym razem pokuszę się o więcej “mięsa” na temat blogów firmowych i ich roli w PR. Bo temat to ciekawy, a w Polsce trochę zaniedbany.