A przy okazji zapowiadamy, iż przez cały przyszły rok nasza sekcja Research & Development będzie specjalnie dla Was publikować najświeższe analizy ze świata dotyczące trendów
w komunikacji.

Jak wynika z naszego najnowszego badania, prawie połowa z nas uważa, że technologie cyfrowe zmienią życie na lepsze, jednak 4 osoby na 10 twierdzą, że jest jeszcze za wcześnie aby odpowiedzieć na to pytanie. Kto więc jest optymistą i wierzy w pozytywny wpływ technologii? Okazało się, że najbardziej entuzjastycznie nastawieni są mężczyźni (51,5%) oraz osoby w wieku 31-45 (56%).

Co nas martwi, co nas zasmuca? Naszymi największymi zmartwieniami, ściśle powiązanymi
z technologią i social media jest zanik bezpośrednich kontaktów międzyludzkich (83%), a także kradzież tożsamości cyfrowej (78%). Warto zauważyć, że w USA, gdzie rynek technologii cyfrowych jest zdecydowanie bardziej rozwinięty, lęki o to, że kontakty interpersonalne ucierpią poprzez częste używanie social media, są zdecydowanie mniejsze (63%).

Co ciekawe, większa liczba respondentów w USA niż w Polsce twierdzi, że technologia okrada nas z prywatności – w Polsce uważa tak mniej niż połowa z nas (46%) , a w USA aż 63%. Podobnie, 69% w Polsce, a ¾ ankietowanych w USA twierdzi, że młodzi ludzi nie posiadają potrzeby ochrony prywatności i przesadnie dzielą się swoim życiem w sieci.

Z drugiej strony, Polacy wymieniają szereg zalet nowoczesnych technologii oraz obecności
w social media. 62% ankietowanych twierdzi, że obecność w sieci umożliwia im kontakt
i poczucie bliskości z rodziną i przyjaciółmi, którzy mieszkają daleko. Ponadto, uważamy że aktywność online daje możliwość nieskrępowanego wyrażania siebie oraz swojej opinii, a także dostęp do najświeższych informacji.

Widzimy więc ogromny potencjał w mediach społecznościowych, lecz podchodzimy do nich
z pewną rezerwą. 61% mężczyzn deklaruje, że częściej będą korzystać z social media, aby ułatwić sobie życie, natomiast 43% kobiet, intensywniej będzie ich używać, aby dzielić się informacjami o ważnych wydarzeniach.

Powinniśmy być większymi optymistami czy pesymistami? Czy ufać nowym technologiom
i czerpać z doświadczenia bardziej doświadczonych rynków? Co się stanie z kontaktami
w cztery oczy, jeśli skupimy się na podążaniu za trendami? Kto ma rację, Polacy czy Amerykanie? Na te pytania nie ma jednoznacznych odpowiedzi, wszystko zależy od nas samych.

A wy, jak myślicie?

To bardzo przydatny materiał, pokazujący jak marki i firmy powinny rozmawiać ze swoimi konsumentami. Bo czy tego chcemy, czy nie komunikacja 360º to za mało. Dzisiaj przyszedł czas działań na zasadzie 365º… czyli zaangażowania non stop, permanentnego puszczania do konsumentów oka i reagowania na to czym obecnie żyją, o czym dyskutują, co ich bawi, a co wkurza.

Kampanie godne uwagi to nie jednorazowe akcje, ale długofalowe, często wciąż trwające projekty, takie jak kampania Go Forth marki Levi’s, Emissions Equality marki Volvo czy akcja Let’s colour marki Dulux (realizowana przez Euro RSCG Worldwide, o której jakiś czas temu na naszym blogu pisała Magda Majek)

Autorzy „The Most Contagious 2010″ zwracają uwagę na mnóstwo ciekawych social mediowych ruchów społecznych (It Gets Better Project), kampanii real – time ( idealny mężczyzna Old Spice), historii opowiadanych przez marki ( Easy to Assemble/IKEA), fenomenu Facebooka, gier w social media, aplikacji geolokalizacyjnych  i innych trendów, które (nawet jeśli brzmi to bardzo patetycznie) zmieniły nasze życie:)

Moim osobistym numerem 1 minionego roku i raportu „The Most Contagious 2010″ są kampanie viralowe:)

Docenili je i tak wielcy gracze jak Nike …

Ale również Ci, o których wszyscy zdążyli już dawno zapomnieć:)

Cały raport możecie ściągnąć tu. Do czego gorąco Was zachęcam.

Wielki szacunek dla Burger Kinga za świadome (bądź nie:) rozpoznanie gigantycznych dylematów natury moralnej, z którymi codziennie mierzą się użytkownicy serwisów społecznościowych na całym świecie. Mianowicie co zrobić z delikwentami, którzy zapraszają nas do list znajomych, a których my wcale nie znamy / nie chcemy znać / nie lubimy?

Mimo to przyjmujemy zaproszenie bo inaczej nie wypada. Bo my przecież jesteśmy dobrymi ludźmi z natury:)

Od dziś, przynajmniej na Facebook’u, możemy mieć ten problem z głowy. Po prostu instalujemy aplikację Whopper Sacrifice i robimy porządek. ‘

Sorry stary, ale muszę cię poświęcić bo nie mam dziś na lunch’. Każdy to zrozumie. Przecież człowiek jeść musi:)

P.S. Swoją drogą ciekawe jest to, że Amerykańskie firmy już nie tworzą na Facebooku łańcuszków znajomych. One je zrywają bo tworzenie jest już passe:) Czyli gdzie jesteśmy w Polsce jeśli chodzi o internetowy buzz?:)

P.S. 2 Na tę chwilę zamieniono 210 tys. ludzi na Whoppery… co to mówi o naszej cywilizacji?:P

P.S.3 Właśnie zauważyłem, że o kampanii piszą też: Tomasz Topa, Interaktywnie.com i Wnet. Ładny buzz jak na kampanię, której nie ma w Polsce:)

Wiem, że już jest po wyborach. Wiem, że nie mogę głosować. Wiem, że bardzo możliwe, że profil Baracka Obamy mocno się zdezaktualizuje zaraz po tym jak zacznie być prezydentem. Mimo to wszedłem tam i kliknąłem „Support Obama” manifestując poparcie dla słusznej sprawy.

Budowania komunikacji bezpośredniej z ludźmi w social media.

Ryzykuję tezę, że Obama nie wygrał wyborów dzięki półgodzinnym spotom emitowanym w największych mediach parę dni przed wyborami (za które zapłacił zresztą prawie 5 mln USD). Wygrał je dzięki temu, że był bliżej ludzi niż McCain. Jeśli chodzi o liczbę wieców, to było ich mniej więcej tyle samo. Ale różnica między Obamą a McCainem była taka, że McCain mógł być na raz tylko w 1 miejscu, a Obama był wszędzie i to zawsze:

Podczas gdy sztab Obamy i on sam szalał po Facebooku, MySpace, Youtube, Flickr i LinkedIn, McCain otwarcie mówił, że dopiero uczy się obsługiwać komputer.

Dzięki sieci i serwisom społecznościowym dowiedziałem się, że Obama lubi słuchać Miles’a Davies’a i Boba Dylana. Jego ulubione filmy to Casablanca, Ojciec Chrzestny, Lot nad kukułczym gniazdem i Lawrence z Arabii.

Mogłem dać Barackowi znać, że go popieram na Facebook’u i dodać go do znajomych na LinkedIn i MySpace. Wiem o Obamie więcej niż o niektórych znajomych z naszej-klasy czy Goldenline.pl. Dlaczego miałbym na kogoś takiego nie zagłosować?

Tak się wygrywa wybory w USA. Ciekawe czy za parę lat będę mógł sobie dodać premiera Tuska do znajomych na LinkedIn?:)

Wybory w USA od czasów debaty Nixon-Kennedy były zawsze lekcją marketingu i PRu dla firm. Miejmy nadzieję, że teraz też tak będzie. Kampania mojego kumpla z MySpace, Baracka Obamy:), raz na zawsze rozwiała wątpliwości pt. „czy opłaca się inwestować w komunikację w nowych mediach?”.

Dziś od rana ludzie pytają mnie „I jak było?”. A ja od rana odpowiadam im, że fajnie. Ale to, że było fajnie nie oznacza, że nie czuję niedosytu. Bo czuję. I to ogromny. Lait motive’m wczorajszej TUBY było zarabianie na blogach. A tymczasem w toku dyskusji blogerów, ludzi z domów mediowych, PRowców i innych (grubo ponad 70 osób! – GRATULACJE) obecnych wczoraj w ursynowskim Multikinie okazało się, że chyba nie za bardzo wiemy dlaczego reklama na blogach ma się sprzedawać.

Spotkanie zdominowane było przez prezentacje ludzi związanych z reklamą i jej blogową odmianą. No właśnie. „ODMIANĄ” jest tu kluczowym słowem. Bo jak zauważył kolega (nie pamiętam imienia – przepraszam) z domu mediowego MindShare, reklama na blogach, o której wczoraj rozmawialiśmy, niczym nie różni się od reklamy w serwisach i portalach. Rozmawialiśmy o displayach, o ilości kliknięć itd. Rozmawialiśmy o reklamie dnia wczorajszego w mediach jutra.

Nikt wczoraj nie pokusił się o użycie słowa „buzz”. Nikt nie pokusił się o nadanie blogom miejsca w media mixie i komunikacji zintegrowanej firm. Nie mówiliśmy o blogger relations. Również dlatego, że prezentacja (a może prowokacja?:) Norberta Kilena z OnBoard’u sklasyfikowała bloggerów jako ludzi niegodnych zainteresowania PRowców i brand managerów (tak naprawdę do tej pory nie wiem dlaczego są niegodni, bo wydawało mi się że cała argumentacja pana Kilena została zrównana z ziemią).

Wiele się za to mówiło o tym, że firmy oferujące reklamę na blogach edukują domy mediowe. Moim zdaniem zupełnie nie tędy droga (dałem zresztą temu wyraz podczas panelu dyskusyjnego). Po co edukować domy mediowe na temat reklamy na blogach, skoro te domy największą korzyść i tak mają z kupowania miejsc reklamowych w TV i na portalach? Kto zrezygnuje z pewnej i, bądź co bądź dużej kasy, żeby przekonać klienta do czegoś nowego. Do czegoś, do czego wiadomo, że klient ma awersję? Bo przecież blogger to człowiek nieprzewidywalny. Nie mówiąc już o tym co się dzieje w komentarzach na jego blogu – totalna dzicz.

Panowie z yellowgreen przekonywali też, że droga do umysłów brand managerów wiedzie przez agencje PR. Temat o tyle ciekawy co surrealistyczny. Bo przecież nastawienie większości agencji PR do bloggerów i blogów jest mniej więcej takie jak widzieliśmy w prezentacji wspomnianego Norberta Kilena. Starał się on porównywać opiniotwórczość blogów z opiniotwórczością mediów tradycyjnych zestawiając liczbę cytowań mediów tradycyjnych w innych mediach tradycyjnych z liczbą cytowań blogów w tychże mediach.

Bardzo wiele myśli kołacze mi się w głowie po wczorajszej TUBIE. Mam dzięki niej więcej argumentów do tego aby przekonywać naszych obecnych i przyszłych klientów do inwestowania w komunikację w blogosferze i w social media. Co więcej – wiem też jakich argumentów nie używać.

Podsumowując, myślę że warto przytoczyć cytat Macieja Budzicha z początku TUBY 03 (jeśli będzie nieprecyzyjny, również przepraszam:): „Dziś nie będziemy mówić o tym, że blogi to już nie są blogaski nastolatek. Nie będziemy mówić, że są fajne bo to wszyscy wiedzą. Dziś pójdziemy o krok dalej – porozmawiamy o zarabianiu na blogach!”.

Wczorajsza dyskusja pokazała, że faktycznie nie musimy mówić, że blogi są fajne. Większość ludzi już wie, że nie są domeną nastolatków. Ale wątki przewijające się podczas panelu na TUBIE 03 pokazały, też że musimy mówić JAK blogi mogą przysłużyć w budowaniu brandów produktowych i korporacyjnych! Tylko wtedy inwestycja w uwzględnienie blogów w komunikacji firm będzie racjonalna.

Okazuje się, że jestem jednym z dziesięciu szczęśliwców, którzy dostąpili zaszczytu surfowania po serwisie i lżenia go bezgranicznie „do uszu” twórców.

Tak to jest z beta testowaniem. Z jednej strony jest blogger / użytkownik, któremu daje się poczuć, że jest wyjątkowy. Do tego dziękuje się mu za jak największą liczbę uwag krytycznych wobec naszego internetowego dziecka. (Chyba nie może być nic lepszego niż narzekać i w zapłacie dostawać prestiż).

A jakie korzyści odnosi z beta-testingu twórca start-upu? Poza feedbackiem od ludzi, którzy naprawdę znają się na internecie (przynajmniej tak sądzi twórca:), otrzymuje lojalność. W przypadku serwisu, który teraz testuję, jego twórcy mogą być pewni, że zaproszenie, roześlę wszystkim 100 znajomym z Gadu-Gadu. Do tego dochodzą koledzy i koleżanki z pracy. I jeszcze lista mailinogwa z poczty. Razem około 200 kontaktów. Z tego co najmniej 10 z tych osób zaprosi do nowego serwisu co najmniej 100 znajomych. Razem, w ciągu kilku godzin informacja o nowym serwisie dotrze do, ostrożnie szacując, 3000 osób. A to dopiero początek łańcuszka…

Wszystko dlatego, że jestem 1 z 10 testerów.

Co to ma wspólnego z PRem? Wyobraźcie sobie, że tak krąży w sieci informacja o waszej firmie (negatywna jeszcze szybciej…).

Już wkrótce więcej o nowym, tajemniczym serwisie społecznościowym, który wiadomo że będzie ale nie wiadomo kiedy, po co i dla kogo:) Jak się pewnie domyślacie będziemy jednym z pierwszych blogów, które o nim napiszą.

Bądźcie cierpliwi. Warto:)