Wczorajsze wydarzenia na Białorusi pokazały, że w XXI wieku, w kraju, który leży bądź co bądź w Europie jest możliwe fałszowanie wyników „wolnych” wyborów. I to pod okiem międzynarodowych obserwatorów. Wszyscy, którzy liczyli na to, że coś się zmieni u naszych wschodnich sąsiadów muszą przełknąć koleją gorzką pigułkę „białoruskiej demokracji”. Niestety opozycja nie zdobyła ani jednego ze 110 miejsc w parlamencie.

Jedyny sukces tych wyborów to efekt medialny. Opozycji udało się po raz kolejny zwrócić uwagę Zachodu na łamanie praw człowieka na Białorusi. To pokazuje jak ważnym obecnie narzędziem w walce o wolność są media, (ale także PR, który w konflikcie Rosja-Gruzja osiągnął niespotykaną skalę i stał się kolejny frontem wojny). Dzięki zagranicznym mediom Białoruś ma szansę na normalność, ale pod warunkiem, że społeczność międzynarodowa wyciągnie wnioski z dostarczonych informacji.

Wyniki białoruskich wyborów skomentował na swoim blogu Marek Siwiec. Znalazło się tam następujące zdanie: „Trudno będzie przekonać kogokolwiek, że prezydent nie miał żadnego wpływu na taki, a nie inny wynik.” Ale pytanie brzmi czy Łukaszence zależy na dobrym wizerunku? Raczej nie! Rzadko kiedy zależy na nim dyktatorom.

Dziś, kiedy media na świecie przebąkują o tym, że wojna w Gruzji rozegrała się w równej mierze na bolu bitwy co w gabinetach spin doctorów, sprawa timingu podawania informacji ma znaczenie większe niż kiedykolwiek.

Piszę o tym dlatego, że właśnie natknąłem się na stronie głównej Onet.pl na przedruk artykułu z The Daily Telegraph. Tytuł: „Turyści z piekła rodem”. Temat: Rosyjscy turyści to chamy, a nowi Ruscy to zakała tego świata.

Nie wiem kiedy ten artykuł został opublikowany w Daily Telegraph. Wiem jednak na pewno, że:

• właśnie skończyły się wakacje, a takie teksty zazwyczaj pojawiają się przed wakacjami, albo w ich trakcie,
• taki sam tekst można napisać o Brytyjczykach, Polakach (tak, tak!) i np. Hiszpanach (oddaję autorowi, że Brytyjczycy są faktycznie wymienieni w tekście, ale przy „rosyjskich zbrodniach”, ich pijaństwo to „pikuś”),
• taki sam tekst można było napisać 5 lat temu, 4 lata temu, 3 lata temu i tak dalej. W zasadzie odkąd pojawiła się w Rosji dzika prywatyzacja można było pisać takie teksty w każde wakacje do woli.

Mimo to, artykuł pojawił się dzisiaj, kiedy trwa szczyt UE w sprawie Gruzji. I kiedy poziom napięcia stosunków na linii zachód-Moskwa i Warszawa-Moskwa sięga zenitu.

Ot zbieg okoliczności:)

Pozwolę sobie kontynuować wątek. Dziś opowiem trochę o tym jak wyglądają media w Hiszpanii.

A wyglądają one mniej więcej tak jak każdy wieczór przeciętnego mieszkańca półwyspu iberyjskiego po godzinie 19.

Znajomi, fiesta, piłka nożna, fiesta, piłka nożna i znowu fiesta:)

Mieszkańcy Hiszpanii generalnie czytają niewiele. I to chyba jedyne podobieństwo między nimi a Polakami:) Na półwyspie dominują 2 dzienniki: lewicowy El Pais i prawicowy El Mundo. Nakład mają mniej więcej podobny do największych polskich dzienników. Jest też La Vanguardia, ale poza dumnymi Katalończykami nikt (z wyjątkiem PRowców:) jej raczej nie czyta. I teraz uwaga. Strony o wiadomościach z kraju i ze świata są najmniej popularne w każdym z tych 3 tytułów. Hiszpanie, bez względu na region pochodzenia, lubią czytać przede wszystkim o tym co się dzieje:

• w ich mieście (imprezy, restauracje itd.) i u ich sąsiada:)
• w Realu Madryt,
• w FC Barcelona,
• w regionalnym klubie piłkarskim
• u Fernando Alonso
• i ostatnio u Rafaela Nadala.

Dlatego zarówno El Mundo jak i El Pais mają bardzo ciekawe dodatki regionalne i masę stron sportowych. Cała reszta to dla czytelnika „zbędna narośl”. Raczej nieczytana.

W Hiszpanii na pierwszych stronach gazet dominują raczej sportowcy, rzadziej politycy. Oto gwiazdy ostatnich tygodni – od lewej: Pep Guardiola – trener FC Barcelona, Bernd Schuster – trener Realu Madryt, Fernando Alonso – gwiazda Formuły 1:

(weźcie pod uwagę, że jeszcze nie rozpoczął się sezon piłkarski w Hiszpanii!).

Co ciekawe, Hiszpanie nie bardzo lubią plotki. Stąd popularność dzienników i magazynów kolorowych jest tam (z tego co słyszałem i obserwowałem) dosyć znikoma.

Jeśli chodzi o telewizję, to fiesta trwa w niej od rana do nocy. Zaczyna się od porannych gier z telewidzami a’la krzyżówka-łamigłówka. Potem przez praktycznie cały dzień mamy teleturnieje i zabawy z publicznością. Wieczór różni się od dnia tym, że zabawy z publicznością są jeszcze bardziej „zakręcone”, a prowadzące panie są jeszcze skąpiej ubrane. Od czasu do czasu pojawi się na antenie jakaś corrida. A późnym wieczorem jest czas na el partido. Hiszpanie zasiadają w restauracjach i podczas wygrzebywania krewetek ze skorupek i popijania sangrii, oglądają każdy mecz, który akurat jest w TV. Czy to gra Real, czy Barcelona, czy nawet jacyś bliżej nieznani drugoligowcy. Interesuje ich każdy program, w którym główną rolę gra zielona trawa, 22 biegających po niej facetów i skórzana piłka.

Następnego dnia, po meczu i po fieście, Hiszpanie kupują Marcę i/albo As (dwa duże dzienniki sportowe) i czytają relacje… z meczów które widzieli minionego wieczoru. Sam zaczytywałem się w tych dwóch dziennikach, ponieważ założę się o każde pieniądze, że sportowi dziennikarze w Hiszpanii należą do najlepszych na świecie. Ich relacje przepełnione są pasją do każdej dyscypliny, o której przyjdzie im pisać (czytałem jednostronicowy artykuł w całoromści poświęcony temu jaki ból towarzyszy dziennikarzowi i kibicom Realu po kontuzji Wesleya Sneijdera!). Naprawdę smutno mi się zrobiło kiedy po przyjeździe do Polski wziąłem do ręki jeden z naszych dzienników sportowych i zagłębiłem się w morze jadu, goryczy i narzekań na polskich sportowców (piłkarzy w szczególności). Przy takiej mobilizacji ze strony opinii publicznej przestaje dziwić brak medali na IO.

P.S. Jedyna wzmianka jaką znalazłem o Polsce w Hiszpańskich mediach dotyczyła oczywiście Wisły Kraków, która już w tym tygodniu gra o Ligę Mistrzów z wielką Barceloną. O dziwo prasa Polska cały czas pisze, że Wisła musi liczyć na cud porównywalny co najmniej z zamianą wody w wino. Tymczasem As pisał, że Wisła to bardzo trudny przeciwnik, którego ogromnym atutem jest własne boisko i kibice, potrafiący gościom zgotować prawdziwe piekło. I z tym drobnym niedopowiedzeniem pozostawiam Cię drogi czytelniku:)

To nieszczęście kibiców może być błogosławieństwem dla wizerunku Polski i Polaków na świecie. Bo czy łzy Poldiego nie mówią: „To jest fajny kraj i kocham go więc mi go szkoda”?

Dlatego proponuję następującą kreację do kolejnych reklam Polski:

Headline: „Zapłaczesz kiedy wyjedziesz”

Visual:

* – definicji terminu „Polska myśl szkoleniowa” nie znajdziesz ani w google ani w wikipedii.