Ale dziś nie o PRowcach i udawaniu, bo tych dyskusji toczy się już dość… tylko o Twitterze i celebrytach (znowu). Czytając w piątkowy poranek relacje ze spotkania Orlando Magic – Philadelphia 76ers znów uderzyło mnie jak wielkiej rewolucji jesteśmy świadkami. I jak bardzo nieaktualne jest to, że poprzez znajomych 6 osób możesz poznać np. prezydenta USA, nieważne kim jesteś i gdzie mieszkasz. Bo dziś nie trzeba 6 osób. Wystarczy Twitter.

Oto w relacji pomeczowej na Gazeta.pl czytamy, że Dwight Howard, gwiazda Orlando Magic (który nie mógł grać w ww. meczu, a zastąpił go w pierwszej piątce Marcin Gortat aka ‘Polski Młot’) prowadził relację z meczu z hotelowego pokoju za pośrednictwem Twittera wsuwając jednocześnie skrzydełka i pizzę.

Można się zastanawiać po co człowiekowi uwielbianemu przez miliony ludzi na całym świecie konto na Twitterze? Przecież wiadomo, że fani mogą mu nie dać spokoju co najmniej do końca kariery i gdyby miał tylko z nimi rozmawiać to musiałby pewnie… przestać trenować. A jednak Twittuje, świetnie się tym bawi i rozmawia z fanami (zobaczcie profil). Ale abstrahując od Howarda, zdarzają się też tacy co to Twittują w przerwach meczów, kiedy trener przekazuje im wskazówki jak mają grać.

Piękne.

Ale wciąż nie wiemy ‘po co’? Sceptyczni z natury Polacy powiedzą, że to amerykańska natura. Amerykanie lubią gadać i są bardziej otwarci. Bla bla bla.

A ja w tym miejscu postawię pytanie: załóżmy, że stoisz w sklepie sportowym przy koszulkach zawodników NBA. Którą kupisz? Shaquilla O’Neal’a, który najlepsze sportowe lata ma mimo wszystko za sobą, ale wczoraj gadał z Tobą na Twitterze, czy np. LeBrona James’a – absolutnej gwiazdy, która dziś gra pięknie, ale potwittować się z nią nie da (JESZCZE!)? Dla mnie odpowiedź jest prosta.

Twitter to biznes. Potencjalnie WIELKI biznes.

P.S. Ale żeby nie było tak różowo to na koniec cytat przedstawiciela starszego pokolenia:  „Powiedzieli mi, że Charlie Villanueva ćwierkał (red. używał Twittera) w przerwie. Myślałem, że chodzi o to, że poszedł siku. Zdaje się, że chodziło o co innego” – Kevin McHale, trener Minnesota Timberwolves i legenda Boston Celtics.

Od kilku lat dwie dyscypliny szczególnie intensywnie zabiegają o włączenie (powrót) do olimpijskiej rodziny: golf i rugby. Szczególnie rugby sięga po cały wachlarz środków komunikacji by zdobyć upragnioną nominację.

Wzbudzenie społecznej dyskusji, edukacja, programy CSR, epatowanie liczbami, wyjątkowo sprawna komunikacja z mediami, jasne kryteria rozwoju na najbliższe lata. Jednym słowem: komunikacja „od dołu”. To kiedyś musi przynieść efekt. Chyba ?

Inną drogę wybrało polo, które jeszcze przed II wojną było w programie olimpijskim. Szybko postawili na ekskluzywne eventy, a przy ich okazji lobbing kierowany do działaczy, polityków, celebrities i przedstawicieli biznesu. Jaki efekt ? W krótkiej sondzie wśród decydentów MKOL, polo jest… faworytem w wyścigu o pięć kolorowych kółeczek.

Ładne, ale jak to się ma do prawdziwego sportu i rywalizacji ?

Mój chłodny stosunek do sportów motorowych wynikał zawsze ze zbyt dużej roli jaką odgrywał wyścig budżetów – im większy tym szybszy bolid, a finalnie szanse na zwycięstwo. Umiejętności kierowcy, technika, refleks nie zawsze były w stanie niwelować brak kilku czy kilkunastu milionów zainwestowanych w silniki. Pogoń za osiągami sprawiła, że wyścigi Formuły 1 nazywano „najdroższym cyrkiem świata”. Na skutek kryzysu, sponsorzy i organizatorzy wyścigów F1 uważniej przyjrzeli się kwestiom finansowym. Dobre strony tej sytuacji widzą nawet sami kierowcy – wicemistrz świata Eddie Irvine stwierdził, że „kryzys finansowy może spowodować wyrównanie stawki. Duże pieniądze nie sprawiły, że sport ten stał się lepszy, wręcz przeciwnie, stał się gorszy.”

Pierwsze decyzje jakie podjęła Międzynarodowa Federacja Samochodowa (FIA) we współpracy z zespołami Formuły 1 dotyczą m.in. przyblokowania budżetów i systematycznego wprowadzenia standaryzacji w bolidach. Docelowo (choć to odległa przyszłość) każdy zespół ścigać ma się takim samym modelem. Rywalizacja przeniesienie się więc z księgowości na tor, a wygrywać będą lepsi kierowcy. Może nawet zostanę fanem?

Refleksje jakie pojawiają się przed historycznym notowaniem są natomiast nie tyle finansowej natury, co filozoficznej. Czy dla przykładu wypada kibicowi Arki Gdynia kupić akcje (traktując jako inwestycje) np. Wisły Kraków?  A co z wrogimi przejęciami ? Czy wspólne wykupienie kontrolnego pakietu akcji konkurencyjnej drużyny to alternatywna droga do tytułu Mistrza Polski? Będzie gorąco, a tymczasem index giełdowy zyskał nowego obserwatora.

* Zdjęcie nie jest związane z tematem. Ja po prostu lubię Tippi Hedren to raz.  A dwa hm… kibicuję innej drużynie niż Ruch Chorzów.

Jest oto szansa by utrzeć nosa niedowiarkom, pokazać że Polak potrafi, że „polska myśl szkoleniowa” to nie anegdotka. A na dodatek wskazać jaka siła drzemie w społecznościach sieciowych.

Pomysł wygląda tak: grupka angielskich kibiców postanowiła kupić klub. Kibice raczej niezamożni więc jest właścicieli jest aż 30 tys. I rządzą, robią transfery, trenują, awansują… A wszystko kolegialnie i przez sieć.

Pozazdrościli rodzimi kibice i oto mamy: www.kupimyklub.pl

Zarejestruję się z kilku powodów. Oczywiście jednym z nich jest fakt, żę podczas towarzyskich spotkań od niechcenia rzucone „A, tak jestem współwłaścicielem klubu piłkarskiego. Ot, taki trend: Berlusconi, Abramowicz i ja…”. Robi wrażenie ?

Drugi równie ważny powód to dowód. To otwieranie oczu niedowiarkom, że sieć nie ogranicza się do wirtualnej rzeczywistości. To dowód, że sieć potrafi (zbiorowym wysiłkiem!) wygenerować pomysł w realnym świecie.

Jest jeszcze jedna przyczyna. Chcę się przekonać jak będą wyglądały przedmeczowe odprawy z udziałem 50 tysięcy polskich trenerów… Może tak jak analizy Jacka Gmocha ?

Przychodzi jednak taki dzień w którym wszyscy klienci zrywają współpracę z dotychczasowymi agencjami (płacąc słone kary) i zwracają się do Twojej agencji… Marzenie? Bajka? Nie. Autentyczna historia, choć nie z branży PR.

A wszystko z powodu rekina. Jego skóry dokładniej.

Firma Speedo opracowała unikalną technologię (inspiracją była m.in. skóra rekina) kostiumów dla pływaków dzięki którym osiągać mogą dużo lepsze wyniki. W ostatnim roku 47 z 51 rekordów świata pobili właśnie pływacy w strojach Speedo LZR.

No i się zaczęło…

Jedna federacja po drugiej zaczęły nie bacząc na konsekwencje zrywać kontrakty i żądać „rekinów”. Zrezygnowali Włosi, zrezygnowali Niemcy i wielu innych. Chińczykom, którzy zakomunikowali Nike, że chcą Speedo, firma dała wolną rekę…

Polska reprezentacja występująca w strojach włoskiej Diany (z którymi były pewne problemy z powodu hm… przepuszczalności wizualnej kostiumów pływaczek), płaci kary 2 tys. euro za jeden start w przypadku stosowania innego kostiumu. I nasi pływacy coraz śmielej deklarują, że na olimpiadzie by walczyć o medale wybiorą nowe stroje.

A na koniec basen. Choć może basen olimpijski to za małe słowo…

Stanisław Pogorzelski