Ale dziś nie o PRowcach i udawaniu, bo tych dyskusji toczy się już dość… tylko o [...]]]> “To tylko 140 znaków. Tak niewiele. Jeśli ktoś ma to robić za ciebie, to żal mi ciebie” – zatwittował swego czasu Shaquille O’Neal – żywa legenda NBA – o gwiazdach, które wynajmują PR-owców, aby udawali i “reprezentowali” ich na Twitterze.

Ale dziś nie o PRowcach i udawaniu, bo tych dyskusji toczy się już dość… tylko o Twitterze i celebrytach (znowu). Czytając w piątkowy poranek relacje ze spotkania Orlando Magic – Philadelphia 76ers znów uderzyło mnie jak wielkiej rewolucji jesteśmy świadkami. I jak bardzo nieaktualne jest to, że poprzez znajomych 6 osób możesz poznać np. prezydenta USA, nieważne kim jesteś i gdzie mieszkasz. Bo dziś nie trzeba 6 osób. Wystarczy Twitter.

Oto w relacji pomeczowej na Gazeta.pl czytamy, że Dwight Howard, gwiazda Orlando Magic (który nie mógł grać w ww. meczu, a zastąpił go w pierwszej piątce Marcin Gortat aka ‘Polski Młot’) prowadził relację z meczu z hotelowego pokoju za pośrednictwem Twittera wsuwając jednocześnie skrzydełka i pizzę.

Można się zastanawiać po co człowiekowi uwielbianemu przez miliony ludzi na całym świecie konto na Twitterze? Przecież wiadomo, że fani mogą mu nie dać spokoju co najmniej do końca kariery i gdyby miał tylko z nimi rozmawiać to musiałby pewnie… przestać trenować. A jednak Twittuje, świetnie się tym bawi i rozmawia z fanami (zobaczcie profil). Ale abstrahując od Howarda, zdarzają się też tacy co to Twittują w przerwach meczów, kiedy trener przekazuje im wskazówki jak mają grać.

Piękne.

Ale wciąż nie wiemy ‘po co’? Sceptyczni z natury Polacy powiedzą, że to amerykańska natura. Amerykanie lubią gadać i są bardziej otwarci. Bla bla bla.

A ja w tym miejscu postawię pytanie: załóżmy, że stoisz w sklepie sportowym przy koszulkach zawodników NBA. Którą kupisz? Shaquilla O’Neal’a, który najlepsze sportowe lata ma mimo wszystko za sobą, ale wczoraj gadał z Tobą na Twitterze, czy np. LeBrona James’a – absolutnej gwiazdy, która dziś gra pięknie, ale potwittować się z nią nie da (JESZCZE!)? Dla mnie odpowiedź jest prosta.

Twitter to biznes. Potencjalnie WIELKI biznes.

P.S. Ale żeby nie było tak różowo to na koniec cytat przedstawiciela starszego pokolenia:  “Powiedzieli mi, że Charlie Villanueva ćwierkał (red. używał Twittera) w przerwie. Myślałem, że chodzi o to, że poszedł siku. Zdaje się, że chodziło o co innego” – Kevin McHale, trener Minnesota Timberwolves i legenda Boston Celtics.

Mój chłodny stosunek do sportów motorowych wynikał zawsze ze zbyt dużej roli jaką odgrywał wyścig budżetów – im większy tym szybszy bolid, a finalnie szanse na zwycięstwo. Umiejętności kierowcy, technika, [...]]]> Złe dobrego początki, chciałoby się powiedzieć sięgając do skarbnicy polskich powiedzonek. A powiedzieć chciałoby się w kontekście kryzysu finansowego, który o dziwo ma również pozytywne skutki.

Mój chłodny stosunek do sportów motorowych wynikał zawsze ze zbyt dużej roli jaką odgrywał wyścig budżetów – im większy tym szybszy bolid, a finalnie szanse na zwycięstwo. Umiejętności kierowcy, technika, refleks nie zawsze były w stanie niwelować brak kilku czy kilkunastu milionów zainwestowanych w silniki. Pogoń za osiągami sprawiła, że wyścigi Formuły 1 nazywano „najdroższym cyrkiem świata”. Na skutek kryzysu, sponsorzy i organizatorzy wyścigów F1 uważniej przyjrzeli się kwestiom finansowym. Dobre strony tej sytuacji widzą nawet sami kierowcy – wicemistrz świata Eddie Irvine stwierdził, że „kryzys finansowy może spowodować wyrównanie stawki. Duże pieniądze nie sprawiły, że sport ten stał się lepszy, wręcz przeciwnie, stał się gorszy.”

Pierwsze decyzje jakie podjęła Międzynarodowa Federacja Samochodowa (FIA) we współpracy z zespołami Formuły 1 dotyczą m.in. przyblokowania budżetów i systematycznego wprowadzenia standaryzacji w bolidach. Docelowo (choć to odległa przyszłość) każdy zespół ścigać ma się takim samym modelem. Rywalizacja przeniesienie się więc z księgowości na tor, a wygrywać będą lepsi kierowcy. Może nawet zostanę fanem?

Jest oto szansa by utrzeć nosa niedowiarkom, pokazać [...]]]> O tym, że w Polsce mamy 40 milionów mechaników, lekarzy i znawców futbolu nie trzeba nikogo przekonywać. Byle mecz reprezentacji i rady sypią się jak z rękawa. Aż dziw, że tej zbiorowej mądrości jeszcze nikt nie spożytkował. Nie wiedzieć czemu selekcjonerzy nie wsłuchiwali się w „głos ludu”.

Jest oto szansa by utrzeć nosa niedowiarkom, pokazać że Polak potrafi, że „polska myśl szkoleniowa” to nie anegdotka. A na dodatek wskazać jaka siła drzemie w społecznościach sieciowych.

Pomysł wygląda tak: grupka angielskich kibiców postanowiła kupić klub. Kibice raczej niezamożni więc jest właścicieli jest aż 30 tys. I rządzą, robią transfery, trenują, awansują… A wszystko kolegialnie i przez sieć.

Pozazdrościli rodzimi kibice i oto mamy: www.kupimyklub.pl

Zarejestruję się z kilku powodów. Oczywiście jednym z nich jest fakt, żę podczas towarzyskich spotkań od niechcenia rzucone „A, tak jestem współwłaścicielem klubu piłkarskiego. Ot, taki trend: Berlusconi, Abramowicz i ja…”. Robi wrażenie ?

Drugi równie ważny powód to dowód. To otwieranie oczu niedowiarkom, że sieć nie ogranicza się do wirtualnej rzeczywistości. To dowód, że sieć potrafi (zbiorowym wysiłkiem!) wygenerować pomysł w realnym świecie.

Jest jeszcze jedna przyczyna. Chcę się przekonać jak będą wyglądały przedmeczowe odprawy z udziałem 50 tysięcy polskich trenerów… Może tak jak analizy Jacka Gmocha ?

Przychodzi jednak taki dzień w którym wszyscy klienci zrywają współpracę z dotychczasowymi agencjami (płacąc słone kary) i zwracają się do Twojej agencji… Marzenie? [...]]]> Wyobraź sobie sytuację, w której jesteś szefem agencji PR. Dobrej, pracującej dla wielu dużych i fajnych klientów. Są oczywiście inne agencje, które również pracują dla innych dużych i fajnych klientów.

Przychodzi jednak taki dzień w którym wszyscy klienci zrywają współpracę z dotychczasowymi agencjami (płacąc słone kary) i zwracają się do Twojej agencji… Marzenie? Bajka? Nie. Autentyczna historia, choć nie z branży PR.

A wszystko z powodu rekina. Jego skóry dokładniej.

Firma Speedo opracowała unikalną technologię (inspiracją była m.in. skóra rekina) kostiumów dla pływaków dzięki którym osiągać mogą dużo lepsze wyniki. W ostatnim roku 47 z 51 rekordów świata pobili właśnie pływacy w strojach Speedo LZR.

No i się zaczęło…

Jedna federacja po drugiej zaczęły nie bacząc na konsekwencje zrywać kontrakty i żądać „rekinów”. Zrezygnowali Włosi, zrezygnowali Niemcy i wielu innych. Chińczykom, którzy zakomunikowali Nike, że chcą Speedo, firma dała wolną rekę…

Polska reprezentacja występująca w strojach włoskiej Diany (z którymi były pewne problemy z powodu hm… przepuszczalności wizualnej kostiumów pływaczek), płaci kary 2 tys. euro za jeden start w przypadku stosowania innego kostiumu. I nasi pływacy coraz śmielej deklarują, że na olimpiadzie by walczyć o medale wybiorą nowe stroje.

A na koniec basen. Choć może basen olimpijski to za małe słowo…

Stanisław Pogorzelski

I mimo przejściowych kłopotów – a to glony, a to zbędne parę milionów mieszkańców Pekinu, a to smog (Australia rozważa nawet wycofanie z olimpiady, by nie narażać zdrowia swoich sportowców) – [...]]]> Pierwsi goście w wiosce olimpijskiej przyjęci (co ciekawe byli to Polacy, których witały tłumy dziennikarzy), ostatnie stadiony wybudowane, ruch samochodów ograniczony. Słowem olimpiadę czas zacząć.

I mimo przejściowych kłopotów – a to glony, a to zbędne parę milionów mieszkańców Pekinu, a to smog (Australia rozważa nawet wycofanie z olimpiady, by nie narażać zdrowia swoich sportowców) – machina ruszy niebawem (okrągła data 08.08.08).

Wydatki polskiego budżetu na przygotowanie polskiej ekipy – wyjątkowo licznej bo do Chin poleciało, aż 260 sportowców, wyniosły ponad 274 mln złotych, czyli milion na każdego olimpijczyka. Mimo tego, według komentatorów może się wydarzyć, że po raz pierwszy od 60 lat nie będzie żadnego złota. Ilość zdobytych medali wyliczyła PricewaterhouseCoopers. Klasyfikację wygrają Chiny (88), przed USA (87). Polsce wywróżono 19 złotych krążków. To prawie 15 milionów za medal. Czy warto? Mazurek przez chwilę, transmisja krótka lub brak, bo nasze medale to raczej niszowe konkurencje. Tak czy siak powodzenia życzymy.

Tyle o sporcie. Teraz o drugiej stronie olimpiady, a dokładniej o organizatorze. Z racji politycznej poprawności nie wypada komentować kwestii Chin i praw człowieka, nie o tym też nasz blog. Z pewnością olimpiady nie będą już takie same. Idee olimpijskie w połączeniu z powszechną cenzurą i prawie, że inżynierią społeczną to dalekie odejście od greckich pierwowzorów. Co do cenzury i zakazu manifestacji przekonań to się sporo może w Pekinie wydarzyć. Choćby Polacy mają w tej materii doświadczenia…

Ze względów polityczno/moralnych, olimpiady nie będę oglądał. Zerknę ze względów zawodowych. Wyjątek zrobię jedynie dla polskiego judoki Krzysztof Wiłkomirskiego, który będzie walczył o medal i pieniądze na ratowanie zdrowie syna.

Drugim i może ważniejszym powodem, są oficjalne maskotki.

Stanisław Pogorzelski

Rugby oglądają m i l i a r d y widzów – tak było podczas ubiegłorocznych mistrzostw świata rozgrywanych we Francji, gdzie transmisje z imprezy oglądało ponad 4,5 mld kibiców). [...]]]> Nie tylko Bruksela ma problemy z komunikacją prawd oczywistych i celów słusznych, o czym pisał Piotr Biernacki kilka postów temu.

Rugby oglądają m i l i a r d y widzów – tak było podczas ubiegłorocznych mistrzostw świata rozgrywanych we Francji, gdzie transmisje z imprezy oglądało ponad 4,5 mld kibiców). Największe marki wykorzystują rugby w swojej komunikacji jak np. Adidas w tej zgrabnej reklamie.

czy Nike

Mimo powyższych oczywistych oczywistości rugby nadal nie wróciło do programu olimpijskiego – wróciło, podkreślam bo już kilka razy było. Owalnej piłki nie będzie w Pekinie, ale i w 2012 w Londynie, gdzie miejsce dla triumfalnego powrotu światowej dyscypliny dwa byłoby odpowiednie.

Medale nadal zdobywać więc będą zawodnicy z tak widowiskowych dyscyplin jak siedemnaście odmian strzelectwa (w tym tak emocjonujące jak karabinek małokalibrowy czy strzelba śrutowa), pływanie synchroniczne, piłka wodna czy uprawiany w dwóch krajach świata baseball. Kto to ogląda oprócz rodzin zawodników ?

Ja rozumiem, że trend metroseksualności, że trzeba być wrażliwym, tolerancyjnym, mieć uczucia, być empatycznym etc. Dlatego nie chcę oficjalnego zakazu pływania synchronicznego, piłki nożnej czy innych „twardych” dyscyplin. Mimo takich np. kwiatków:

I mimo  że nie rozumiem, że kobiety (podobno) wolą mężczyzn piłkarzy:

Niż mężczyzn rugbistów:

Dlaczego więc rugby nie ma na olimpiadzie skoro pasjonuje się nim trzy czwarte świata? Dlaczego Anglicy, Francuzi, Australijczycy itd. nie lobbują, nie tłumaczą, nie walczą, nie gryzą trawy jak na boisku ? Bo nie muszą i nie chcą…

Mają najlepszych zawodników na świecie, najlepsze ligi, najlepsze (i najstarsze!) rozgrywki pucharowe. Czy wybredny znawca/kibic z Londynu, zyska coś, że obejrzy na olimpiadzie pojedynek Kenia – Polska ? Węgry – Peru ? Nie…

Brief to musi więc przyjść chyba z Warszawy…

To nieszczęście kibiców może być błogosławieństwem dla wizerunku Polski i Polaków na świecie. Bo czy łzy Poldiego nie mówią: “To jest fajny kraj i kocham go [...]]]> Widzę tylko jeden pozytyw w naszej przegranej z Niemcami. Są nim najsmutniejsze gole i łzy Łukasza Podolskiego. Chłopaka, który chciał grać dla Polski, a którego “Polska myśl szkoleniowa*” nie chciała.

To nieszczęście kibiców może być błogosławieństwem dla wizerunku Polski i Polaków na świecie. Bo czy łzy Poldiego nie mówią: “To jest fajny kraj i kocham go więc mi go szkoda”?

Dlatego proponuję następującą kreację do kolejnych reklam Polski:

Headline: “Zapłaczesz kiedy wyjedziesz”

Visual:

* – definicji terminu “Polska myśl szkoleniowa” nie znajdziesz ani w google ani w wikipedii.