BlogERS - blog agencji PR Euro RSCG Sensors » media relations

“Teraz My” zmienia telewizję

mmakuszewski — Tue, 15 Sep 2009 07:46:38 +0000

Ciekawe rzeczy działy się we wczorajszym programie “Teraz My” na TVNie. I może was zaskoczę, ale nie chodzi mi o to, że Paweł Zagumny (rozgrywający Złotopolskich) powiedział, że premier Tusk powinien grać na rozegraniu (z czego ITI od razu zrobiło wielkiego newsa na onecie).

Chodzi o dwie zupełnie inne rzeczy.

Po pierwsze do programu zaproszony został przedstawiciel sponsora reprezentacji – Dariusz Matuszak z Polkomtela. Na moje oko było to wydarzenie zupełnie bezprecedensowe (kiedy ostatnio widzieliście sponsora obok polskich sportowców w programie publicystycznym?)! Prowadzący nawet nie mieli zahamowań przed wymówieniem nazwy “Polkomtel”, co w programie publicystycznym i w ogóle w TV jest niespotykane (bo to przecież kryptoreklama!). Co prawda nie wiem dlaczego pan Dariusz nie siedział w jednym pomieszczeniu z gośćmi i prowadzącymi tylko został zamknięty w jakiejś komórce, w której nie wiadomo było gdzie jest kamera. Ale nie zmienia to faktu, że to miło, że sponsor został doceniony przez dużą TV (w dodatku nie tą, która transmituje na co dzień mecze siatkarzy!). Nie wnikam w to w jaki sposób Polkomtel znalazł się w tym programie. Po prostu cieszę się, że do tego doszło. Jest to jakiś znak, że media się cywilizują i może powoli przestają postrzegać działania PR jako potwora zżerającego ich wpływy reklamowe. Może dzięki takiemu podejściu firmy zaczną poważniej podchodzić do komunikacji okołosponsoringowej, co będzie z korzyścią i dla nich i dla… agencji PR:)

Druga rzecz, o której miałem wspomnieć to akcenty social mediowe we wczorajszym “Teraz My”. A było ich sporo jak na medium tradycyjne. Najpierw Tomasz Sekielski wymienił słowo na “T”. Powiedział, że Sławomir Nowak na swoim koncie na Twitterze napisał coś o tym, że to ze zmian w związkach biorą się sukcesy polskich sportowców. A następnie redaktorzy Sekielski i Morozowski zadawali naszym siatkarzom pytania przesłane przez internautów. Niby nic wielkiego. Niby nic nowego (w każdej “Kawie czy herbacie” są pytania od internautów). Ale to miło, że nawet programy o tak hermetycznej do tej pory formule jak “Teraz My”, zmieniają się pod wpływem nowej, informacyjnej rzeczywistości.

Podsumowując: duży “szacun” dla redaktorów S i M. Jakiś rok temu przestałem oglądać ich program, ale chyba się z nimi przeproszę.

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

I Parada Labradorów za nami

akrol — Tue, 23 Jun 2009 08:31:01 +0000

W niedzielę, w Warszawie odbyła się pierwsza Parada Labradorów, którą zorganizowaliśmy w ramach programu Pomóżmy Razem. Program zrzesza organizacje pomagające dzięki wyszkolonym labradorom osobom potrzebującym. Frekwencja i zainteresowanie Paradą przerosła nasze najśmielsze marzenia – do udziału w przemarszu zarejestrowało się prawie 900 psiaków, przede wszystkim labradorów (oraz ich właścicieli rzecz jasna:). Teren, wokół Pałacu Kultury i Nauki, na którym odbywała się impreza zamienił się na te kilka godzin w wielki plac psich zabaw, a szczekanie słychać było z odległości kilkuset metrów. Bardzo pokojowe szczekanie, bo labradory to wyjątkowo łagodnie usposobione zwierzęta. Każdy uczestnik, dzięki udziałowi w zabawie wsparł wybraną Fundację szkolącą psy do zadań specjalnych. A do każdego symbolicznego 5 złotych zdeklarowanych przez uczestnika, organizator dodawał kolejne 15. Dzięki temu zebrała się niezła sumka, która zasiliła konta Fundacji działających w programie Pomóżmy Razem.
Gorące dyskusje zwolenników Parady Labradorów wciąż trwają. Np tu: http://blip.pl/tags/paradalabradorow.

Już dziś pojawiają się pytania, czy Parada będzie odbywać się cyklicznie. Mamy nadzieję, że tak. I już dziś zaczynamy planować kolejną edycję, na którą Was zapraszamy.

A oto relacja fotograficzna:

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Media Relations od nowa

mmakuszewski — Wed, 17 Jun 2009 08:50:09 +0000

Rzadko piszemy tu o media relations. Bądźmy szczerzy – nie jest to “trendy” temat. Dużo łatwiej jest popełnić post o Twitterze, Facebook’u i marketingu szeptanym. O tym przecież mówią i piszą wszyscy. Nawet… media (tradycyjne).

Dziś jednak pomyślałem sobie, że trzeba jakoś podsumować przemyślenia o relacjach z mediami, które od dawna kołaczą mi się po głowie. Nie ukrywam, że zainspirowała mnie do tego lektura nowego ulubionego bloga o PR – Journalistics.

Do dzieła.

Po pierwsze: mimo, że jestem social media junkie (przyznaję się bez bicia) wcale nie uważam, że media relations “przeżyły się jak przeżytek”. Wiem, że są PRowcy, którzy boją się świata bez relacji z mediami (takiego jaki znają dziś) bo uważają, że nie będzie dla nich roboty. Otóż jest to kompletna bzdura. Trzeba się po prostu przestawić na nową definicję słowa “media”. Słowa, przed którym nigdy już nie postawimy przedrostka mass.

Wałkuję to już od dłuższego czasu: my PRowcy będziemy musieli powoli zapominać o działaniach w skali makro i przystosować się do skali mikro. Nadal naszym zadaniem będzie wpływanie na wpływowych / opiniotwórczych (influencing influentials). Tylko, że nie będą to już wielkie redakcje, a w nich dziennikarskie instytucje. Na co dzień będziemy się ścierać wielką liczbą pojedynczych PROsumentów, których zasięg (pozornie) będzie kilkudziesięciokrotnie mniejszy niż mediów tradycyjnych. Jednak razem ta grupa PROsumentów będzie stanowiła opiniotwórczy kombinat, zdolny do wylansowania, ale i zniszczenia praktycznie każdej marki. A więc co się stanie jeśli przerzucimy się z makro na mikro? Będziemy mieć więcej roboty z mediami… Więcej media relations. Tylko, że będzie to trochę inna praca, o czym już dawno pisał Dominik Kaznowski i co dobitnie uświadamia case budyniowej wojny.

Po drugie: uważam, że sposób prowadzenia relacji z mediami (tymi tradycyjnymi i tymi społecznymi) za 10 lat już zupełnie nie będzie przypominał tego co dzieje się dzisiaj. Dziś (nie ma co ukrywać) stosujemy model push - czyli coś co można nazwać interruption PR (inspiracje: Seth Godin i znów Journalistics). Zapraszamy dziennikarzy / blogerów na spotkania, wysyłamy im informacje prasowe i w końcu dzwonimy / mailujemy żeby sprawdzić co zrobili z informacjami, które im przekazaliśmy. Krótko mówiąc, wysyłając bądź “sprzedając” newsa przeszkadzamy dziennikarzowi / blogerowi w jego zajęciach (nawet jeśli dał nam wcześniej “pozwolenie” na przesyłanie materiałów i kontakt w sprawie X). Żeby było jasne: model push nigdy nie zniknie bo jedni mają większą ochotę do wyszukiwania informacji na własną rękę, a inni mniejszą i tylko czekają na to, aż wpadnie fajna informacja prasowa, albo dobry pitch. Jednak moim zdaniem, za parę lat zdecydowana większość skutecznych kampanii PR będzie efektem doskonałego opanowania modelu pull, którego założenia to atrakcyjny content oraz ogromna wiedza na temat tego gdzie jest nasza grupa docelowa i czym się interesuje.

Bo przecież dziennikarze i blogerzy to zwykli ludzie. A zwykli ludzie, kiedy chcą znaleźć informacje wstukują w przeglądarkę “www.google.com”, a potem wertują… Zresztą już dawno temu pisałem o tym na interaktywnie.com. A ostatnio o magii modelu pull przekonałem się na własnej skórze. Jednego dnia popełniłem post na interaktywnie.com o politykach na Twitterze, a już następnego wypowiadałem się na ten temat na stronach Dziennik.pl, a kilka dni później w Wyborczej (trochę autolansu:)

I to tyle teorii nowego podejścia do Media Relations. Może napiszę książkę?:)

UPDATE: Niewątpliwie na przyszłość relacji z mediami wpłynie nowa ustawa medialna, którą już skomentował Dominik Kaznowski pod kątem wybitnie pasjącym do tego posta:)

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Miliard glosow w sprawie plus moj wlasny

akrol — Fri, 17 Apr 2009 06:40:39 +0000

Od trzech tygodni znowu podrozuje po Indiach. Za kazdym razem, kiedy tu jestem widze rzeczy, ktore wydaja mi sie ciekawe, niesamowite, wyjatkowe, ale te denerwujace, meczace czy glupie. Za kazdym razem od nowa, niezmiennie.
Po pierwszych dniach pobytu chcialam napisac cos o tym, jak niesamowicie jest byc w Himalajach, na kilku tydiacach metrow, w miejsach, gdzie przez caly dzien nie pojawia sie zywa dusza. Sa tylko gory – ogromne, przepiekne, ale i przerazajace. Pomyslalam jednak, ze moj zachwyt Himalajami nie wiele ma zwiazku z komunikacja, a potem ta chwila umknela. Potem chcialam sie podzielic nieokojem zwiazanym z krotkim pobytem w Kaszmirze – zalanym deszczem, zimnym i kontrolowanym nieustannie przez wojsko. O tym jak bardzo ciagle zagrozenie zamachami, terroryzmem, potyczki religijne zniszczyly te czesc Indii. Dosc szybko jednak udalo mi sie oderwac od przykrych wrazen zwiazanych ze Srinagarem, bo po kilkudziesieciu godzinach podrozy trafilam do swiata, w ktorym czas zdaje sie stac w miejscu od kilkuset lat, a piekno tego regionu, pokrytego fortami i palacami maharadzow pozwala poczuc magie krolewskich Indii. I tam tez nic nie napisalam, choc nieustannie mialam ochote dzielic sie z kims swoim zachwytem

A dzis, na kilkadziesiat godzin przed powrotem do Warszawy, jestem z powrotem w Delhi, miescie, ktore zawsze staralam sie omiac, tym razem oswojonym i przyjaznym. Miescie, w ktorym szczegolnie teraz podczas rozpoczetych wlasnie wyborow parlamentarnych czuje sie wyjatkowa atmosfere zaangazowania kazdego niemal napotkanego czlowieka w sprawy “jego Indii”. I pomyslalam, ze warto powiedziec Wam cos na temat tego najwazniejszego wydarzenia tego roku nie tylko w Indiach, ale i calej tej czesci Azji.
Zaczepiamy wiele osob, od rykszarzy poczynajac, poprzez pracownikow hoteli, kelnerow, panie sprzedajace na targu warzywa, a na wyksztalconej klasie sredniej konczac. Zaczepiamy i pytamy o wybory, o to czy glosuja i na kogo, jakich oczekuja zmian. I ku mojemu zaskoczeniu kazda ze spotkanych osob ma na ten temat wiele do powiedzenia. Kazdy jest zaangazowany, idzie glosowac, wie na kogo i dlaczego. Kazdy chce uczestnic w tym wielkim wydarzeniu. W Indiach mieszka onad miliard osob. 1/3 spoleczenstwa to osoby przed 35 rokiem zycia. W wyborach mierzy sie ze soba kilkadziesiat partii – krajowych oraz lokalnych. Wszystkie telewizje poswiecaja wiekszosc czasu antenowego na programy publicystyczne i newsowe pozwalajace dowiedziec sie bardzo duzo o kandydatach, ich pogladach i obietnicach. Dziesiatki komentatorow bierze udzial w dyskusji, kazda gazeta codziennie poswieca sprawie wiekszosc swoich kolumn. Najwiecej emocji i nadziei budzi chyba nadal rodzina Ghandi – Nehru, czyli synowe i wnukowie zamordowanej ponad 20 lat temu premier Indiry Ghandii. Jej rodzina, wiekszosciowo zaangazowana w polityke nie schodzi wlasciwie z pierwszych stron gazet czy wiadomosci telewizyjnych. I chyba wyjatkowo mocno zywa jest wlasnie teraz w Indiach tesknota za czasami wielkich osobowosci politycznych, do ktorych Indira Gandhi z pewnoscia nalezala i za ich umiejetnoscia zdobycia serc zwyklych ludzi. Wybory, rozpoczete wczoraj w kilku stanach potrwaja jeszcze kilka tygodni, obejmujac glosowaniem kolejne regiony kraju.

Ide zatem kupic gazete i sprawdzic, o czym beda dyskutowac Hindusi dzis.
Pozdrawiam serdecznie z upalnego Delhi.
Ania

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

I kto tu stracił? Czyli jak to Dr Pepper zakładał się z Guns N’Roses

mmakuszewski — Wed, 26 Nov 2008 11:59:41 +0000

Pewnie większość z was już wie, że od minionego weekendu możecie kupić “Chinese Democracy” – mityczny niemal album legendarnych Guns N’ Roses. W sobotę rano pobiegłem do Empiku i bez wahania wydałem 37 zł na płytę, o której magazyny muzyczne i serwisy internetowe pisały średnio raz na 2 tygodnie przez ostatnie 5 lat (takiego media coverage nie miała chyba żadna płyta w historii – nie tylko rockowa).
Po przesłuchaniu materiału stwierdziłem, że jest tak rewelacyjny, że zasłużył na post na naszym blogu:) Musiałem tylko znaleźć pretekst i jakiś kontekst PRowy, ciekawszy od stwierdzenia, że przez ostatnie lata ukazało się milion publikacji w mediach o “Chinese Democracy”.

Aż tu nagle z pomocą przyszedł mi artykuł z Gazety Wyborczej, która wpadła mi w ręce w poniedziałek rano. Otóż okazało się, że parę miesięcy temu dyrektor marketingu firmy Dr Pepper Snapple Group obiecał, że da każdemu puszkę Dr Peppera jeśli Axl Rose i spółka wydadzą “Chinese Democracy” do 31 grudnia 2008. Cały dowcip miał polegać na tym, że Rose już kilkukrotnie przekładał datę wydania albumu. Najpierw miał być rok 2006, potem po internecie krążyło kilka dat w 2007 i 2008. Pojawiły się nawet głosy, że płyta nigdy nie ujrzy światła dziennego. Marketingowcy Dr Peppera (widocznie fani Gunsów) byli lekko zawiedzeni takim obrotem sprawy. Postanowili więc zmotywować rockmanów do większego wysiłku. 23 listopada okazało się, że skutecznie:)

Na pierwszy rzut oka wydaje się więc, że “Chinese Democracy” to nie tylko sukces Axla, który pokazał, że jednak można nagrać coś ciekawego pracując nad tym 14 lat i mieszając wszystkie możliwe rodzaje rocka, ale też porażka całkiem fajnej marki. Czy aby na pewno?

Kolejna Wyborcza, którą czytałem we wtorek donosiła już o tym do jakich strat powinien przygotować się Dr Pepper przez ten publiczny “zakład” z Gunsami. Dziennikarze obliczyli, że zakładając, że 300 mln Amerykanów zechce napić się za darmo Dr Peppera firma powinna zrobić sobie rezerwę o wartości ponad 160 mln USD (1 puszka tego napoju kosztuje w USA od 50 do 55 centów – Amerykanów jest 300 mln). Co prawda producent zabezpieczył się przed nieskończonym rozdawnictwem. Zaoferował napój tylko tym, którzy w dniu debiutu płyty (23 listopada) weszli na stronę Dr Pepper i ściągnęli kupon, który można było wymienić na puszkę napoju.

Dziś jest już po wszystkim, a ja zastanawiam się czy firma naprawdę straciła na tej całej sytuacji. Nazwa marki pojawia się w setkach publikacji dot. Guns N’Roses i “Chinese Democracy”. Jakoś tam będzie kojarzona – przynajmniej przez chwilę – z jedną z największych legend rocka. Do tego zapewniła sobie kilkadziesiąt milionów użytkowników na stronie jednego dnia. Najprawdopodobniej rozdając kupony zbudowała w ten sposób bazę ‘userów’ wartą fortunę. Ale wszystkim miliony nowych klientów wypiją Dr Peppera i być może jakiś procent z nich przekona się do marki na wiele lat.

Czy więc zakład z Gunsami był na pewno przegrany? Czy może była to długoterminowa inwestycja w markę? Pomijam już fakt, że nie każdy Amerykanin pójdzie po darmowego Peppera, a koszty produkcji 1 puszki napoju są zdecydowanie niższe niż 50 centów (cena sprzedaży). Tak więc realna strata spowodowana rozdawnictwem jest zapewne sporo niższa od 160 mln USD, o których piszą media.

Przyznam szczerze, że lektura tekstów o przygodach Dr Peppera i “psikusie” Gunsów wprawiła mnie w bardzo dobry nastrój. Kiedy czytałem pierwszy artykuł, lecieliśmy z Kasią i Magdą do Pragi na wymianę doświadczeń z agencjami Euro RSCG C&O (Francja), Euro RSCG Riley (Wielka Brytania) i Euro RSCG PR (Czechy). Po drodze przypomniałem sobie, że Dr Pepper to naprawdę dobry napój, a najbliższy kraj w którym go sprzedają to… Czechy. Tak więc już witałem się z myślą (nie z gąską:), że przyjdzie mi sprawdzić czy można polegać na słowie wielkiej korporacji. I to byłaby piękna historia gdyby nie jej finał…

Bo w końcu nie napiłem się Dr Peppera. Z dwóch powodów.

1. Dyrektor marketingu Dr Peppera złożył obietnicę tylko Amerykanom (co moja subiektywna percepcja za pierwszym razem skrzętnie pominęła – pewnie dlatego, że gazetę czytałem o 7 rano a zazwyczaj o tej porze śpię:).

2. Ostatnie 2 dni w Pradze były pracą na tak wysokich obrotach, że nie zdążyłem nawet zajść do żadnych “Potravin”. Tyle czasu spędzaliśmy na prezentacjach i warsztatach, że po prostu nie było kiedy wyskoczyć na Pilsnera… ups – sorry – Peppera:)

P.S. Już wkrótce na BlogERS zobaczycie przykład jednej z kilkunastu kampanii, o których tak intensywnie rozmawialiśmy w Czechach. Zapewniam, że będzie co oglądać:)

A tymczasem proponuję wycieczkę do Empiku, zakup “Chinese Democracy” i kawałek nr 3 pt. “Better”.

Jak mawiał towarzysz Krecik – Ahoj!

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

“Gdzie się podziali ci czytelnicy…

mmakuszewski — Thu, 20 Nov 2008 11:59:35 +0000

gdzie tamten świat?” zaśpiewałby klasyk.

Dziś będzie (w miarę) krótko. Na początek przytoczę dane z artykułu, który ukazał się w Gazecie Wyborczej 14 listopada (w blogosferze przeszedł raczej bez echa). Autor: Vadim Makarenko. Tytuł: “Wszyscy stracili, “Dziennik” aż połowę”.

Oto wykres przedstawiający sprzedaż największych dzienników od 01.2007 do 09.2008. ‘Równia pochyła’ to chyba dobry komentarz?

Niby nic nowego, a jednak. Bo dawno już nie widziałem tekstu, w którym autor tak dobitnie podkreśla, że sprzedaż dzienników powinno się mierzyć wolumenem sprzedawanym “przeciętnym Kowalskim”, a nie ogólnym ‘rozchodem’ nakładu (np. w McDonald’s). Vadim Makarenko pisze o tym otwarcie i chwała mu za to. Przedstawia nieciekawy dla wydawców mediów tradycyjnych obraz świata. Ale chyba jednak bardziej prawdziwy niż np. Izba Wydawców Prasy, która na stronie głównej wciąż twierdzi, że dzienniki czyta 10 mln osób. Gdyby mój bank stosował taką matematykę pomnażając moje oszczędności, dziś nie zastanawiałbym się nad kupnem iPhone’a tylko większościowego pakietu udziałów w Apple:)

Sytuacja jest tym bardziej nieciekawa dla dzienników, że objawił się nowy trend. W ostatnim akapicie artykułu Vadima Makarenki czytamy: “Analitycy DI BRE dodają, że ’skala spadku we wrześniu przyśpieszyła’, choć po wakacjach zwykle następowało odbicie.”

A więc pytanie na dziś brzmi: gdzie się podziali ci czytelnicy?

Jakieś propozycje?:-)

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Jak odchudzaliśmy psy i koty…

przucidlo-zajac — Wed, 08 Oct 2008 12:57:04 +0000

Dzisiejsze wyniki nominacji do Złotych Spinaczy dla kampanii Ważą się losy psów i kotów to dowód, że nawet o tematach z pozoru błahych można mówić interesująco i skutecznie zainteresować media. A początki wcale nie były łatwe. Pierwsze reakcje były raczej sceptyczne – otyłość psów i kotów, co to za temat? Zresztą do dziś wiele osób reaguje na ten temat z lekką pobłażliwością komentują w stylu „czego to ludzie nie wymyślą…”,

Potem pojawiła się wątpliwość w określeniu kierunku komunikacji. No bo pytanie jakie musieliśmy sobie zadać to: jak „mówić” do naszej grupy docelowej, czyli psów i kotów (miauu i hauu raczej odpadało… )

Komunikację więc skierowaliśmy do właścicieli zwierząt, w końcu to oni decydują o zwyczajach żywieniowych swoich pupili i do lekarzy, bo przecież otyłość to problem zdrowotny wymagający profesjonalnego leczenia. Potem pozostało już tylko dobrać narzędzia. Znowu sprawdziły się najprostsze rozwiązania… jak na przykład Psie Patrole, które grasowały po parkach w poszukiwaniu czworonożnych grubasków. Niech o ich sukcesie świadczą chociażby nagłówki notek prasowych „Chowajcie grube psy”, „Psy na diete!”, „Strażnik psiej wagi kontroluje miasto” itp.

A efekty? Mamy nadzieję, że przynajmniej trochę zrzuconych kilogramów czworonożnych grubasów. O jednym sukcesie wiem na pewno. Mój pies, który stał się „grubym bohaterem akcji” schudł 7 kilogramów. W końcu opieka nad taką kampanią do czegoś zobowiązuje…

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

85 mld USD? “Dziękujemy oddamy wkrótce:)”

mmakuszewski — Fri, 19 Sep 2008 09:11:09 +0000

Założę się, że PRowcy AIG to dziś jedni z najbardziej zestresowanych ludzi na świecie. Sytuacja finansowa ich firmy (między innymi) sprawiła, że o gospodarce USA mówi się w każdym medium, w każdym kraju jak o kolosie na glinianych nogach, który lada chwila może runąć. Niektórzy twierdzą, że nawet niezbyt dobra forma Manchesteru United ma związek z brakiem płynności w AIG.

Naprawdę cieżko dziś być PRowcem w tej firmie. Nie zazdroszczę liczby wątków, które trzeba ogarnąć. Dlatego postanowiłem wejść na stronę korporacyjną grupy i sprawdzić jak radzi sobie departament komunikacji. Przynajmniej na poziomie proaktywnych, oficjalnych komunikatów.

Znalazłem jeden. Są to, ogólnie mówiąc, podziękowania zarządu dla FEDu za interwencję. Key message: “Dziękujemy za 85 mld. Oddamy za dwa lata”.

Zastanawia mnie w tym komunikacie jedna rzecz. Mówi on o wszystkim tylko nie o tym jak nie dopuścić więcej do takiej sytuacji. Ja rozumiem, że w ciągu kilku godzin nie da się opracować programu naprawczego dla instytucji o kapitalizacji 1 tryliona USD. Ale przecież wystarczyło powiedzieć: “Dziękujemy. Oddamy za dwa lata. Więcej nie będziemy udzielać kredytów za ładne oczy (i będziemy wdzięczni FEDowi za jak najostrzejsze regulacje w tej sprawie). Jest to dla nas ważna lekcja na przyszłość”.

Wydaje mi się, że udziałowcy i klienci AIG doceniliby, że firma chce się uczyć na własnych błędach. Gdybym miał rachunek w AIG, ucieszyłbym się z takiej wiadomości.

Żeby nie było, że się pastwię nad biednymi PRowcami AIG, którzy nad najważniejszym komunikatem w historii firmy pracowali pewnie z 10 godzin, mimo braku strategicznego spojrzenia w przyszłość, ocenię go bardzo pozytywnie. W skali blogfroga 5 na 6:) Dlaczego? Głównie dlatego, że mam wrażenie, że w Polsce znalazłyby się firmy, które w podobnej sytuacji napisałyby w biurze prasowym:

“Problemy z płynnością? Nic o tym nie wiemy. Pomoc od rządu? Nie słyszeliśmy. Nasza sytuacja jest tip top i nadale jesteśmy wiodącą firmą na rynku.”

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Blanik złot(oust)y – czyli jak radzić sobie z mediami:)

mmakuszewski — Mon, 18 Aug 2008 14:00:36 +0000

Leszek Blanik złotym medalistą olimpijskim! To wspaniały wyczyn tego sportowca. Tym cenniejszy, że konkurencje gimnastyczne to przecież domena największych mocarstw świata: Chin, Rosji i USA.

Moim zdaniem równie wspaniałe co skoki Blanika, są jego wypowiedzi dla mediów. Pisze o tym na swoim blogu Jakub Ciastoń. Takie wypowiedzi zmieniają mistrzów w legendy:

“LESZEK BLANIK

Dziennikarze: - A co pan tam robi z tym stołem gimnastycznym przed skokiem? Czymś go pan smaruje?

LB: - Najpierw miodem, potem magnezją. Dla poprawienia przyczepności.

Dziennikarze: - Miodem? Jakimś specjalnym smarem znaczy się? Tak mówicie w gimnastycznym slangu, tak?

LB: - Nie. Zwykłym miodem.

Dziennikarze: Eeee…. (totalna konsternacja, wszyscy sądzą, że Blanik żartuje, brakuje odważnych, by pytać dalej)

Odważny dziennikarz: - No ale, jak to… miodem? Takim zwykłym, ze sklepu?

LB: - Tak.

Dziennikarze: - Pszczelim?! To co to za miód jest, jaki gatunek?

LB: - A nie wiem nawet dokładnie, żona kupiła przed wyjazdem.

Dziennikarze: - O kurde, ale to ciekawe!”

No i proszę. Wystarczy trochę dystansu do siebie i tego co się robi i już można zdobyć sympatię dziennikarzy (o którą podobno tak trudno):)

Gratulacje dla Blanika! Człowieka, który robi takie cuda:

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Ty też możesz pacnąć PRowca:)

mmakuszewski — Wed, 23 Jul 2008 08:34:30 +0000

To będzie hit w polskim świecie mediów. Oto gra dla tych wszystkich dziennikarzy, którzy czują się przytłoczeni i zestresowani codzienną, końską dawką informacji prasowych i telefonów od PRowców.

Gra nazywa się Whack-a-Flack. Czyli w (bardzo) wolnym tłumaczeniu: Walnij natręta. Wcielasz się w rolę dziennikarza, składasz wszystkie informacje prasowe w papierowe samolociki i rzucasz nimi w atakujących Cię PRowców:) Świetne.

P.S. My (biedne PRowieczki) nigdy byśmy nie wymyślili podobnej gry, bo bardzo lubimy, cenimy i szanujemy dziennikarzy:):):)

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!