Ba – nie oglądałem nawet telepudła, ani nie czytałem gazet. Było pięknie.

Wydawało mi się, że [...]]]> Od 27 marca do 5 kwietnia nie miałem dostępu do internetu. Laptopa na krótkie wakacje nie brałem, a iPhone’a wyłączyłem, żeby nie płacić zupełnie kosmicznych rachunków za transfer danych poza Polską (uważajcie na to!). Automatyczne aktualizacje to kolejna wada tego urządzenia.

Ba – nie oglądałem nawet telepudła, ani nie czytałem gazet. Było pięknie.

Wydawało mi się, że po ostrym resecie, system nie przebudzi się zbyt prędko. Ale nic z tych rzeczy. Zaraz po wjeździe do Polski w nocy 5 kwietnia usłyszałem głos prezentera w radiu, który oznajmił, że prezydent i premier mówią w innych językach. Pomyślałem: ‘w tej górskiej wiosce, w której byłem naprawdę czas stoi w miejscu, a może nawet się cofa’.

Włączyłem iPhone’a. Wszedłem na interaktywnie.com. Do serwisów. I co widzę? Cały czas ludzie tworzą jakieś kodeksy, a kryzys i upadek  mediów tradycyjnych mają się dobrze. Dziennikarze piszą o nich tyle samo i to samo co przed moim wyjazdem.

Naprawdę żaden ‘news’ mnie nie zdziwił. Nawet ten. A brak zdziwienia pogłębiło przesłuchanie piosenki, która zapodziała się gdzieś wśród radiowych hitów z satelity:

Dlaczego coraz mniej nas dzisiaj dziwi? Wydaje mi się, że dlatego, że przestaliśmy konsumować informacje. Już nas nie wzruszają. Jest ich zbyt wiele, a serwisy stały się śmieciowiskiem. Dopiero informacje przetrawione przez blogi, podane w formie komentarza / opinii, osobistego spojrzenia na problem z perspektywy ‘man in the street’ nabierają zupełnie nowej wartości dla użytkownika. Wartości rozrywkowej.

Ergo: infotainment zamiast informacji. To nie przyszłość. To teraźniejszość public relations.

O słynnej Barbie    http://pl.wikipedia.org/wiki/Lalka_Barbie znowu głośno. A to za sprawą jej  50tych urodzin, o których niemal nie można było się nie dowiedzieć. W skali naszego kraju były prawie tak samo hucznie omawiane jak urodziny Dody. W sumie nie powinno to dziwić. W końcu Barbie znana jest dziewczynkom na całym niemal świecie. Przez 50 [...]]]> Nie cierpię Barbie

O słynnej Barbie    http://pl.wikipedia.org/wiki/Lalka_Barbie znowu głośno. A to za sprawą jej  50tych urodzin, o których niemal nie można było się nie dowiedzieć. W skali naszego kraju były prawie tak samo hucznie omawiane jak urodziny Dody. W sumie nie powinno to dziwić. W końcu Barbie znana jest dziewczynkom na całym niemal świecie. Przez 50 lat jej obecności na rynku, ponad miliard (!) dziewczynek, w 140 krajach na całym świecie szukało w niej odpowiedzi na pytanie o ideał kobiecości. Niestety prawda jest taka, że ja też miałam Barbie. Na szczęście trafiła do mnie dość późno, gdyż czas, kiedy najbardziej marzy się o Barbie przypadał u mnie akurat na przełom lat 70 i 80. I Barbie jakoś w okolicy nie było.
A więc w moje ręce trafiła na tyle późno, żeby nie zdążyć przekonać mnie o tym, że jest synonimem kobiecego piękna. Na tyle późno, żebym nie zdążyła wpaść w dziecięcą depresję z powodu nie satysfakcjonującego efektu porównania naszych jakże różnych ciał, twarzy, włosów i super sukienek.
Doda, notabene, pewnie dostała ją w odpowiednim czasie. Albo ma silniejszą psychikę, bo zamiast się dołować, wyciągnęła wnioski i poszła z jej zdjęciem do dobrego chirurga plastyka.
Tak, czy inaczej, Barbie dla wielu bywa ideałem bez skazy. Czasem tylko nieśmiało oskarża się ją o zachęcanie do nadmiernego odchudzania, czy powiększania piersi. O robienie z dziewczynek jej głupiutkich kalek marzących jedynie o blond lokach i talii niemożliwej do osiągnięcia dla kogokolwiek, kto żywi się czymś poza wodą.

Idealista mógłby powiedzieć, że najsłynniejsza lalka świata mogłaby być nie tylko młoda i piękna, ale też mądra i aktywna. Mogłaby zachęcać do czegoś fajnego i ambitnego. Mogłaby pokazywać się czasem bez makijażu i w brzydkiej sukience, albo z pryszczem na twarzy, albo chociaż chłopak by ją kiedyś rzucił…. Nadzieję na tę odrobinę ludzkiego oblicza Barbie odbiera zajrzenie na: http://barbie.everythinggirl.com/catalog/. Widać, Barbie może co najwyżej próbować zbawiać świat przy pomocy ekstra sukienek. I nie ma co kombinować, czy poszukiwać w niej filozofa.  Dobrze, że choć Doda czuje się dzięki Barbie ciut lepsza…

Krótko, zwięźle i mam nadzieję zabawnie.

Oto największe dziennikarskie wpadki wszechczasów w USA (zdaniem jednego z portali satyrycznych oczywiście). Case Durczoka i ‘brudnego’ stołu to przy tym co powyżej tzw. ‘pikuś’:)

Miłej zabawy i jeszcze milszego weekendu.

Zeszły tydzień [...]]]> Tak się jakoś złożyło, że o kobietach i spełnianych przez nie rolach zawsze mówiło się i nadal mówi się dużo. Ciekawe, że tak wiele nie dyskutujemy na co dzień na temat roli mężczyzny. Kobieta, jako bohaterka dyskusji mediowych przewija się w rozmowach na temat społeczeństwa, nauki, biznesu, jej roli społecznej, czy postawy jako konsumentki.

Zeszły tydzień także nie należał do wyjątków w tym zakresie i obfitował w preteksty do refleksji.

Środa. Program obejrzany na Planet, opowiadający o uprzedmiotowieniu kobiet w islamie. O sprowadzeniu ich do roli „chusty”, jak same siebie nazywają. „Czarne ptaki” (inne określenie okrytych burką, czy czadorem mieszkanek Iranu) coraz częściej buntują się przeciw męskiej dominacji i wykluczeniu, myśląc o ucieczce ze świata, który ich nie rozumie. Niektóre pragną dosłownie spełnić marzenia uciekając poza granice swojego kraju, inne bardziej symbolicznie uciekając w rodzinę czy proste, codzienne czynności.

www.planete.pl, http://pl.wikipedia.org/wiki/Hid%C5%BCab

Piątek. Inaczej o postrzeganiu kobiet pisze The Times of India. Niedawno przeczytać można było o niecodziennym proteście, jaki zorganizowało feministyczne środowisko kobiet w Indiach. W buncie przeciwko wykluczaniu kobiet z życia socjalnego, towarzyskiego postanowiły wysłać do władz niecodzienną przesyłkę – różowe majtki. W tym samym czasie namawiały się wzajemnie do pójścia w jeden wybrany wieczór… na drinka.. Protest był nieco desperacką, choć zdecydowanie miękką w formie odpowiedzią na cykl aktów przemocy przeciwko kobietom bywającym w miejscach takich jak kawiarnie, kluby nocne, puby. Coraz częściej bowiem zdarzało się paniom chcącym spędzić czas w klubie być  nie tylko źle traktowaną, czy wręcz nieobsługiwaną przez obsługę. Zdarzały się także akty przemocy takie jak np pobicia. Celem ich było odesłanie kobiet, tam gdzie ich miejsce…czyli do domu.

http://timesofindia.indiatimes.com/Girls_assaulted_at_Mangalore_pub_NCW_vows_justice/articleshow/4029791.cms

Sobota. Na zachodzie bez zmian. Ostatnio coraz wyraźniej rządzą tu super kobiety. Ostatni numer miesięcznika Elle zamieszcza wywiad z Angeliną Joli, jedną z  najważniejszych ikon popkultury ostatnich lat.

Wystylizowana na boginię Angelina-suberkobieta, prezentuje się na łamach kobiecego czytadła jako dojrzała, mądra żona i matka, która po latach buntu odnajduje szczęście w miłości i rodzinie. Koncentruje się zatem na opowieściach o spełnieniu, zabawach z dziećmi i planach na powiększenie rodziny. Zmiana jest wyrazista i nieco zaskakująca. Przecież nawet najbardziej udomowiona Angelina cieszy się jednocześnie mianem najbardziej seksownej i neurotycznej aktorki Hollywood.

Dziś będzie (w miarę) krótko. Na początek przytoczę dane z artykułu, który ukazał się w Gazecie Wyborczej 14 listopada (w blogosferze przeszedł raczej bez echa). Autor: Vadim Makarenko. Tytuł: “Wszyscy stracili, “Dziennik” aż połowę”.

Oto wykres przedstawiający sprzedaż największych dzienników od 01.2007 do 09.2008. ‘Równia pochyła’ to chyba dobry komentarz?

Niby nic [...]]]> gdzie tamten świat?” zaśpiewałby klasyk.

Dziś będzie (w miarę) krótko. Na początek przytoczę dane z artykułu, który ukazał się w Gazecie Wyborczej 14 listopada (w blogosferze przeszedł raczej bez echa). Autor: Vadim Makarenko. Tytuł: “Wszyscy stracili, “Dziennik” aż połowę”.

Oto wykres przedstawiający sprzedaż największych dzienników od 01.2007 do 09.2008. ‘Równia pochyła’ to chyba dobry komentarz?

Niby nic nowego, a jednak. Bo dawno już nie widziałem tekstu, w którym autor tak dobitnie podkreśla, że sprzedaż dzienników powinno się mierzyć wolumenem sprzedawanym “przeciętnym Kowalskim”, a nie ogólnym ‘rozchodem’ nakładu (np. w McDonald’s). Vadim Makarenko pisze o tym otwarcie i chwała mu za to. Przedstawia nieciekawy dla wydawców mediów tradycyjnych obraz świata. Ale chyba jednak bardziej prawdziwy niż np. Izba Wydawców Prasy, która na stronie głównej wciąż twierdzi, że dzienniki czyta 10 mln osób. Gdyby mój bank stosował taką matematykę pomnażając moje oszczędności, dziś nie zastanawiałbym się nad kupnem iPhone’a tylko większościowego pakietu udziałów w Apple:)

Sytuacja jest tym bardziej nieciekawa dla dzienników, że objawił się nowy trend. W ostatnim akapicie artykułu Vadima Makarenki czytamy: “Analitycy DI BRE dodają, że ’skala spadku we wrześniu przyśpieszyła’, choć po wakacjach zwykle następowało odbicie.”

A więc pytanie na dziś brzmi: gdzie się podziali ci czytelnicy?

Jakieś propozycje?:-)

Nie budzi zdziwienia przenoszenie na łamy papierowych wydań gazet, najciekawszych wyjątków z blogosfery. Nie budzi zdziwienia rosnąca liczba blogów korporacyjnych. Nie budzi zdziwienia (choć może jeszcze momentami tak), uwzględnianie blogosfery w strategiach komunikacyjnych przedsiębiorstw.

Można było [...]]]> U bywałych w internetowym światku, nie budzą zdziwienia różnego rodzaju raporty o rosnącej opiniotwórczości blogosfery.

Nie budzi zdziwienia przenoszenie na łamy papierowych wydań gazet, najciekawszych wyjątków z blogosfery. Nie budzi zdziwienia rosnąca liczba blogów korporacyjnych. Nie budzi zdziwienia (choć może jeszcze momentami tak), uwzględnianie blogosfery w strategiach komunikacyjnych przedsiębiorstw.

Można było się spodziewać zatem kiedyś czegoś tak przełomowego…

Portal zatrudni blogerów. Nie dziennikarzy. Nie komentatorów. Nie redaktorów. Blogerów…
Łza w oku się zakręciła. Co będzie kolejnym bastionem ? Może Word przestanie już zmieniać „blogera” na „Glogera” ?