Ba – nie oglądałem nawet telepudła, ani nie czytałem gazet. Było pięknie.

Wydawało mi się, że po ostrym resecie, system nie przebudzi się zbyt prędko. Ale nic z tych rzeczy. Zaraz po wjeździe do Polski w nocy 5 kwietnia usłyszałem głos prezentera w radiu, który oznajmił, że prezydent i premier mówią w innych językach. Pomyślałem: ‘w tej górskiej wiosce, w której byłem naprawdę czas stoi w miejscu, a może nawet się cofa’.

Włączyłem iPhone’a. Wszedłem na interaktywnie.com. Do serwisów. I co widzę? Cały czas ludzie tworzą jakieś kodeksy, a kryzys i upadek  mediów tradycyjnych mają się dobrze. Dziennikarze piszą o nich tyle samo i to samo co przed moim wyjazdem.

Naprawdę żaden ‘news’ mnie nie zdziwił. Nawet ten. A brak zdziwienia pogłębiło przesłuchanie piosenki, która zapodziała się gdzieś wśród radiowych hitów z satelity:

Dlaczego coraz mniej nas dzisiaj dziwi? Wydaje mi się, że dlatego, że przestaliśmy konsumować informacje. Już nas nie wzruszają. Jest ich zbyt wiele, a serwisy stały się śmieciowiskiem. Dopiero informacje przetrawione przez blogi, podane w formie komentarza / opinii, osobistego spojrzenia na problem z perspektywy ‘man in the street’ nabierają zupełnie nowej wartości dla użytkownika. Wartości rozrywkowej.

Ergo: infotainment zamiast informacji. To nie przyszłość. To teraźniejszość public relations.

Krótko, zwięźle i mam nadzieję zabawnie.

Oto największe dziennikarskie wpadki wszechczasów w USA (zdaniem jednego z portali satyrycznych oczywiście). Case Durczoka i ‘brudnego’ stołu to przy tym co powyżej tzw. ‘pikuś’:)

Miłej zabawy i jeszcze milszego weekendu.

Dziś będzie (w miarę) krótko. Na początek przytoczę dane z artykułu, który ukazał się w Gazecie Wyborczej 14 listopada (w blogosferze przeszedł raczej bez echa). Autor: Vadim Makarenko. Tytuł: „Wszyscy stracili, „Dziennik” aż połowę”.

Oto wykres przedstawiający sprzedaż największych dzienników od 01.2007 do 09.2008. ‘Równia pochyła’ to chyba dobry komentarz?

Niby nic nowego, a jednak. Bo dawno już nie widziałem tekstu, w którym autor tak dobitnie podkreśla, że sprzedaż dzienników powinno się mierzyć wolumenem sprzedawanym „przeciętnym Kowalskim”, a nie ogólnym ‘rozchodem’ nakładu (np. w McDonald’s). Vadim Makarenko pisze o tym otwarcie i chwała mu za to. Przedstawia nieciekawy dla wydawców mediów tradycyjnych obraz świata. Ale chyba jednak bardziej prawdziwy niż np. Izba Wydawców Prasy, która na stronie głównej wciąż twierdzi, że dzienniki czyta 10 mln osób. Gdyby mój bank stosował taką matematykę pomnażając moje oszczędności, dziś nie zastanawiałbym się nad kupnem iPhone’a tylko większościowego pakietu udziałów w Apple:)

Sytuacja jest tym bardziej nieciekawa dla dzienników, że objawił się nowy trend. W ostatnim akapicie artykułu Vadima Makarenki czytamy: „Analitycy DI BRE dodają, że ‘skala spadku we wrześniu przyśpieszyła’, choć po wakacjach zwykle następowało odbicie.”

A więc pytanie na dziś brzmi: gdzie się podziali ci czytelnicy?

Jakieś propozycje?:-)

Zawsze mnie to rozbraja i myślę sobie, jak świetnie przygotowują edukatorzy młode pokolenie do nowych ról w społeczeństwie (dla jasności w kontekście równouprawnienia, a nie zamiany).

W ostatni weekend kupiłam natomiast nowy dwutygodnik MIŚ. Z sentymentu, bo wydawca postanowił wrócić na rynek z tytułem znanym i mnie, a z historią sięgającą 1957 roku. Skanuję szybko, jak PRowiec, treści i ze zdumieniem widzę opowiastkę, w której tatuś ma pretensję do mamusi o to, że mu nie wyprała koszuli.

Cóż, ewidentnie nie wszystkie media podążają za zmianami społecznymi. Szkoda, bo powinny. Mam nadzieję, że MIŚ zamiast przedrukowywać teksty sprzed kilkudziesięciu lat podejmie się edukacji na miarę XXI wieku.

Nie budzi zdziwienia przenoszenie na łamy papierowych wydań gazet, najciekawszych wyjątków z blogosfery. Nie budzi zdziwienia rosnąca liczba blogów korporacyjnych. Nie budzi zdziwienia (choć może jeszcze momentami tak), uwzględnianie blogosfery w strategiach komunikacyjnych przedsiębiorstw.

Można było się spodziewać zatem kiedyś czegoś tak przełomowego…

Portal zatrudni blogerów. Nie dziennikarzy. Nie komentatorów. Nie redaktorów. Blogerów…
Łza w oku się zakręciła. Co będzie kolejnym bastionem ? Może Word przestanie już zmieniać „blogera” na „Glogera” ?

Moim zdaniem równie wspaniałe co skoki Blanika, są jego wypowiedzi dla mediów. Pisze o tym na swoim blogu Jakub Ciastoń. Takie wypowiedzi zmieniają mistrzów w legendy:

„LESZEK BLANIK

Dziennikarze: - A co pan tam robi z tym stołem gimnastycznym przed skokiem? Czymś go pan smaruje?

LB: - Najpierw miodem, potem magnezją. Dla poprawienia przyczepności.

Dziennikarze: - Miodem? Jakimś specjalnym smarem znaczy się? Tak mówicie w gimnastycznym slangu, tak?

LB: - Nie. Zwykłym miodem.

Dziennikarze: Eeee…. (totalna konsternacja, wszyscy sądzą, że Blanik żartuje, brakuje odważnych, by pytać dalej)

Odważny dziennikarz: - No ale, jak to… miodem? Takim zwykłym, ze sklepu?

LB: - Tak.

Dziennikarze: - Pszczelim?! To co to za miód jest, jaki gatunek?

LB: - A nie wiem nawet dokładnie, żona kupiła przed wyjazdem.

Dziennikarze: - O kurde, ale to ciekawe!”

No i proszę. Wystarczy trochę dystansu do siebie i tego co się robi i już można zdobyć sympatię dziennikarzy (o którą podobno tak trudno):)

Gratulacje dla Blanika! Człowieka, który robi takie cuda: