BlogERS - blog agencji PR Euro RSCG Sensors » news

Kotleta lepiej popijać wodą

akrol — Mon, 25 May 2009 11:39:00 +0000

Wydaje się, że na temat zmieniających się nawyków żywieniowych Polaków już niewiele można nowego powiedzieć. Owszem, nawyki zmieniają się. To wiemy. Na przykład, według danych GUS w ciągu ostatniej dekady zmalało spożycie ziemniaków - jemy ich o 1 kg mniej w ciągu miesiąca (hmm, swoją drogą, jedząc ziemniaki raz na pół roku muszę mieć spory wpływ na obniżenie tej średniej). Z drugiej strony to, że panowie na lunch najczęściej jedzą kotleta, ewentualnie makaron zatopiony w tonie sosu nie trudno jest zauważyć. Ja W naszym „stołówkowym” Jazz Bistro ze składu menu można w ułamku sekundy poznać fascynacje kulinarne szefa kuchni. I pozostaje pozazdrościć tym, którzy sałatki omijają z poczuciem wyższości…
Trochę inne spojrzenie na temat zmieniających się przyzwyczajeń przynoszą badania przeprowadzone niedawno przez markę Żywiec Zdrój Smako-Łyk (Badanie Omnibus n=1001, MB SMG/KRC dla Żywiec Zdrój Smako-Łyk, marzec 2009). W badaniu można na przykład znaleźć informacje, że mamy coraz bardziej wysublimowane podejście do komponowania codziennych posiłków jako całości, a także do świadomego wyboru nie tylko dania głównego, czy deseru, ale i …napoju. Co to znaczy? Ponad 25% ankietowanych uważa, że smak napoju, którym popijamy kotleta, czy rzeczony już makaron powinien pasować do wybranego dania. Co to znaczy pasować? Po pierwsze nie zakłócać smaku wybranego posiłku, po drugie nie odwracać od niego uwagi, po trzecie nie obciążać żołądka i nie spowodować, że zaśniemy natychmiast po powrocie z lunchu do biurka. Wyniki pokazują, że najchętniej sięgamy po coś co nie jest ani super zdrowe, ani bardzo niezdrowe. Takie wybory są bezpieczne i dla zdrowia i diety i nie powodują wyrzutów sumienia. Ale i nie przypominają nam nieustannie o diecie. No tak. Mamy 21 wiek. Wszystko zaczyna być możliwe. Możemy jednocześnie pić wodę i cieszyć się smakiem soku. Odżywiać się zdrowo i być zadowolonym. Zjeść ciasteczko i mieć ciasteczko:) Dlaczego z tego nie skorzystać?
Zainteresowanych większą ilością szczegółów odsyłam tu.

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

“Są kobiety…:)”

akrol — Fri, 24 Oct 2008 09:45:57 +0000

O kobietach mówi się nieustannie. O kobietach konsumentkach, o kobietach matkach, o kobietach robiących karierę w zmaskulizowanym świecie biznesu. W kinach można właśnie oglądać film pod znaczącym tytułem „Kobiety”, opowiadający po trosze o wszystkich tych tematach jednocześnie. Amerykańska komedia, bez głębszych point i filozoficznych przemyśleń, zadający to samo od wieków zadawane przez media pytanie: czego, tak naprawdę pragną kobiety? Amerykanki zdają się pragnąć bardzo wiele. Bywają zagubione i skołowane otaczającym je światem, ale najczęściej tylko przez chwilę. Zaraz potem okazuje się, że są świadome, wygajacie ze sprecyzowanym światopoglądem i oczekiwaniami. A My? Polki? Ostatnio ktoś mnie zapytał: czy to prawda, że polskie kobiety cierpią na „kompleks Kopciuszka”? Chodzi, o ich aspiracje często ograniczające się do biernego oczekiwania na kogoś (czytaj bogatego, z gestem mężczyzny) kto spełni za nie ich aspiracje do luksusu, wygodnego życia etc. Czy na podstawie polskich mediów dla Pań można potwierdzić taką opinię? Odpowiadam zatem, że raczej nie. Polki są tak samo ambitne, często lepiej wykształcone i z większymi oczekiwaniami niż ich zachodnie koleżanki. Młode kobiety wyrastają dziś w przeświadczeniu, że jest to ich czas i mogą same sięgać po sukces. Oczywiście zdarzają się także kobiety, które wychowane w duchu patriarchalnego stylu życia wyniesionego z rodzinnego domu szukają szczęścia u boku mężczyzny, jako spełnienia, jedynego najważniejszego pragnienia. Ale mówienie o „kompleksie Kopciuszka” to stereotyp. Kulturowe zakorzenienie, które równie widoczne może być dziś w Meksyku, w Polsce, czy Rosji. Zdecydowane różnice można by zauważyć dopiero porównując styl życia i oczekiwania kobiet ze świata zachodniego, np. z muzułmankami. Te drugie żyją zgodnie z zasadami określanymi przez wieki przez społeczność, kulturę i religię, które nierzadko wypalają piętno definiując i programując ich całe przyszłe życie. Amerykanki czy Europejki, w tym Polki, są naprawdę bardzo niezależne.

Ania Król

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Informacyjny monopol na Sundarbans Islands

akrol — Tue, 19 Aug 2008 07:16:28 +0000

Wydawalo mi sie do niedawna, ze wszyscy ludzie na swiecie sa juz dzis tak czy inaczej poddawani dzialaniu mediow, reklamy, czy tez innych narzedzi, poprzez ktore mozna na nich wywierac wplyw. Od zeszlego tygodnia, mam juz pewnosc, ze rzeczywiscie wszyscy. Ostatnie kilka dni spedzilam na koncu swiata, a dokladnie w delcie Gangesu, na wyspach o nazwie Sundarbans. Wyspy sa czesciowo zamieszkale przez ludzi, jednak nie wszystkie. Czesc terytorium nalezy do Indii, czesc do sasiedniego Bangladeszu. Czesc z nich porastaja jedynie najwieksze na swiecie lasy mangrowe, zyje na wolnosci najwieksze skupisko tygrysowbengalskich, ktore niestety czesto daja o sobie znac mieszkancom. Dostajac sie na wyspe, juz po chili mozna sie zorientowac, ze trafia sie do innego swiata, takiego, ktory rownie dobrze moglby funkcjonowac w niezmienionym stanie 200-300 lat temu. Mieszkancy Sudarbans mieszkaja tam, gdzie pozwalaja im bardzo trudne warunki panujace na miejscu (mokre, gliniaste podloze), czyli w 95% w chatkach z gliny. Domy skladaja sie z jednej, czy dwoch izb, w ktorych miesci sie caly ich dobytek, oczywiscie bez dostepu do wody, kanalizacji czy elektrycznosci. Publiczny generator pradu, pozwala cieszyc sie nim przez pare godzin dziennie. Po 22 elektrycznosci na miejscu juz nie ma. Niektorzy zapalaja wowczas naftowe lampy. Wyjatek stanowia nieliczne domki zbudowane dla przybywajacych na miejsce turystow, czy przyrodnikow. Tam, gdzie mieszkaja prywane generatory, daja mozliwosc uzywania swiatla chwile dluzej. Po przyjezdzie na miejsce, mozna pospaceowac po wiosce, gdzie oblepiaja nas radosne dzieciaki, ktorym nie pszyszloby do glowy plakac z jakigokolwiek powodu. Po zmroku jednak nie wiele da sie juz zdzialac, po zmroku bardzo szybko zapda noc. Wtedy ma sie ochote przez chwile chociaz odpoczac od upalu, choc wrazenie bycia w srodku prymitywnej wioski, wsrod niznanej przyrody jest przedziwne.

Kiedy po ciezkiej, wigotnej nocy, z trudem udalo mi sie otworzyc oczy, okazuje sie, ze jest dopiero godzina 5-ta, a na zewnatrz jeszcze bardziej wilgotno niz dzien wczesniej, wiatrak nad glowa nie dziala juz pewne od paru godzin, wiec wszystkie rzeczy wokol sa praktycznie mokre. Nie budzi nas jednak upal, ale bardzo glosna muzyka dochodzaca gdzies z zewnatrz, przerywana czyms, co przy odrobinie znajomosci jezyka lokalnego moznaby uznac, za przemowienia partyjnych dzialaczy. Wszystko to dobiega z zawieszonego na drzewie tuz nad naszym domkiem glosnika. Upal wymusza otwarie drzwi, co oznacza koniec spania. Zreszta juz po chwili, wszystko jest jasne. Rozpoczal sie dzien, ktory dla mieszkancow Indii ma znaczenie fundamntalne – Dzien Niepodleglosci (15.08). Obchody nie bylyby zatem niczym dziwnym, gdyby mialy miejsce w Delhi, Bombaju, czy Kalkucie. Ale w miejscu, gdzie nieliczni mieszkancy jedyna lacznosc ze swiatem utrzymuja przez radiowezel wioskowy, moze sie wydawac dosc dziwne. Ten radiowezel – ktory ma dwa glosniki na cala wioske, wiec glosnosc musi byc naprawde wysoka, zeby dzwiek dotarl w najdalsze jej zakatki- stanowi dla mieszkancow tego miejsca to, czego my szukamy w codziennej prasie, w radio, w telewizji. Jeden glosnik, wlaczony na wysoki regulator w Dzien Niepodleglosci daje wystarczajaca dawke informacji na wiele dni. Mozna dzieki niemu przypomniec sobie, ze jest sie czescia wiekszej calosci, ze jest sie czescia bardzo niejednoliego kraju, w ktorym zyje ponad miliard osob. Wiekszosc z osob, ktore z ogromna oczywiscoscia sluchaja wiesci z glosnika, nie ma zielonego pojecia o tym, co dzieje sie poza ich otoczeniem, nie ma dostepu do zadnych informacji, co tu duzo mowic, wiekszosc z nich nie ma nawet butow. Nie chodzi o to, ze sa nieszczesliwi, wrecz przeciwnie, dawno nie widzialam tylu usmiechnietych, sympatycznych, radosnyh osob. Chodzi o to, ze dzieki niewiedzy, jaka reprezentuja, sa wyjatkowo sklonni wierzyc we wrzystko, co im sie powie. A to, co im sie mowi 15 sierpnia przez glosnik umieszczony w wiosce, bez mozliwosci wylaczenia, to na przyklad przemowienia lokalnych dzialaczy partyjnych (notabene, najpopuraniejsze sa partie komunityczne czy socjalizujace), a nie reklamy mydla czy pasty do zebow, produktow, ktorych wiekszosc z nich nie oglada nigdy na oczy. Czy to zle? Pewnie nie. Moze jedynie troche strasznie, przeciez tak wiele zalezy od tego, co powiedza mieszkancom wielu podobnych wiosek w radiowezle…
pozdrawiam
Ania Krol, jeszcze przez chwile z Kalkuty

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Rozsadek nie uczucie, czyli krotki przeglad indyjskiej prasy.

akrol — Sat, 09 Aug 2008 07:12:14 +0000

O czym pisze indyjska prasa? Wydawany w New Delhi dziennik Mail Today moznaby porównać do naszego Źycia Warszawy, czy moze bardziej Dziennika. Wsrod informacji, na ktorych koncentruje sie wydanie, ktore mam przed soba prym wioda wiadomosci lokalne – troche polityki, toche o wypadkach, kolumna na temat wydazen z bollywood. Obok tego, najwaźnniejsza czesc wydania zajmuje oczywiscie tekst o olimpiadzie w Pekinie. Pod tym wzgledem indyjskie gazety nie roznia sie niczym od wiekszosci zachodnich tytulow. Mnie jednak zaciekawily strony poswiecone tematom bardziej spolecznym. Na stronach, w srodkowej czesci gazety mozna przeczytac o mlodych wyksztaconych hinduskach, ktore jeszcze niedawno buntowaly sie przeciwko aranzowanym malzenstwom, jako jednemu z przejawow skostnialego, niedzisiejszego podejscia do zycia. Dzis, co moze poczatkowo zdumiewac, ponownie coraz czesciej przyznaja, ze z ulga korzystaja z tradycyjnej pomocy rodzicow. W miare czytania tektu, zdumienie ustepuje logicznemu zrozumieiu tego pragmatycznego podejscia. Artykul pod tytulem “Arrange me a marriage dad”, z tegotygodniowego wydania Mail Today opowiada o wspolczesnych, mlodych mieszkankach Indii, przewaznie z dosc zamoznych rodzin, ktore coraz bardziej docceniaja wklad rodzicow w ukladanie im zycia. Coraz swiadomiej okresajac aranzowane malzenstwa, jako wygodna alternatywa dla samodzielnego „randkowania”, a nie jak dotchczas po prostu rodzinny obowiazek. Same zainteresowane na ogol sa bardzo samodzielne, wyksztalcone, zarabiajace. Pracuja, studiuja, prowadza zycie towarzyskie. W calej tej ukladance nie zawsze juz starcza czasu na znalezienie odpowiedniego kandydata na meza. I tu z pomocaq przychodza indyjskie, interentowe strony matrymonialne, bardzo popularne w calym kraju. Gdzie mozna po analizie zamieszczonego profilu odnalezc kandydata najbardziej nam odpowiadajacego, nastepnie zaprezentowac go rodzicom, zyskac ich akceptacje i … pozostawic im sprawe do zamkniecia. To rodzice podejmuja juz wlasciwe, dalsze kroki. Zajma sie nawiazaniem kontaktu z rodzina, umowieniem spotkania, sprawdzeniem horoskopu, organizacja wesela. System tylez prosty, co genialny. Moze, gdyby zaadaptowac go Europie, mniej mowiloby sie o tym, jak trudno mlodym ludziom, ktorzy poswiecaja sie karierze zawodowej znalezc czas na szukanie partnera czy zakladanie rodziny. Mniej byloy smutnych historii samotnych trzydziestolatkow, spedzajacych samotnie kolejne swieta. Tylko, o czym pisalyby wowczas nasze gazety na stronach poswieconych sprawom spolecznym?:))
pozdrawiam z wyjatkowo dzis gorącej Kalkuty
Ania Król

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!