- Kontrola (w public relations)?
- Jaka kontrola?

Rys.: http://www.piercemattiepublicrelations.com/social_media_clutter.jpg

Dlatego z dużym zaciekawieniem przeczytałam wpis na blogu Steffana Postaera, szefa i dyrektora kreatywnego agencji reklamowej Euro RSCG Chicago, w którym pada stwierdzenie: „Public Relations is about control, internally and externally”. Pewnie jest tak, że z perspektywy public relations (ja) to  reklama jest dyscypliną kontrolowalną, z perspektywy reklamy (Steffan) na odwrót

Co jednak stanowi o braku kontroli, charakteryzującym zdaniem wielu media społecznościowe? Czy jest tym zasięg komunikacji? Jej widoczność i trwałość? A może coraz częstszy brak anonimowości, zwiększający wiarygodność samych dyskusji?

Moim zdaniem w mediach społecznościowych częściej łatwiej i szybciej o „kontrolowany” przekaz, jaki zapewnia komunikacja bezpośrednia. A jeśli nie braku kontroli, to czego możemy się obawiać?

Po pierwsze niezrozumienia nowego modelu komunikacji. Nie rozumiejąc oczekiwań użytkowników mediów społecznościowych tracimy okazję, aby do nich dotrzeć. W tym przypadku jeszcze mamy proste rozwiązanie -  można się tej komunikacji nauczyć. Trudniej w sytuacji, kiedy nasza komunikacja w social media jest oceniana przez osoby ignorujące nową rzeczywistość, a z pewnością dziś można mówić o dwóch światach i podzielonych opiniach na temat mediów społecznościowych.

Po drugie, obawiajmy się chaosu na własnym podwórku. Cytowałam już kiedyś na naszym blogu Tony Hsieha, CEO firmy Zappos, który powiedział: “@zappos: If you don’t trust your employees to tweet freely, it’s an employee or leadership issue, not an Twitter Policy issue”. Sukces wizerunkowy w mediach społecznościowych buduje się w dużej mierze poza nimi.

Warto przyglądać się zmianom w komunikacji i przygotowywać do aktywnego w niej uczestnictwa.

Poniżej zdjęcie gwiazdy, która teraz będzie błyszczeć w naszej sali konferencyjnej!

A my ponucimy sobie za Marylą Rodowicz

Miłośnicy tych samochodów będą mogli je podziwiać już wiosną przyszłego roku. Na stałe w salonie wystawionych będzie sześć modeli tych ekskluzywnych aut. Na naszym blogu macie „sneak preview” :

Na zdjęciu od lewej: Michał Orłowski (Menolly Poland), John Geoghegan (Menolly Poland),
Dariusz Wysocki (Bentley Warszawa), Jacek Przedpełski (Bentley Warszawa).

Po wczorajszych wydarzeniach opisanych szczegółowo przez Jacka Gadzinowskiego myślę, że refren „to nie wypada, tak być nie może, trudna rada” powinni powtarzać wszyscy, którzy zajmują się mediami i komunikacją, i lekceważą social media. I absolutnie nie rozumiem przez to, że każdy powinien prowadzić mikroblog Każdy powinien wiedzieć, jakimi prawami rządzą się social media oraz sprawdzić, co się dzieje w tych mediach  z własną marką, tak komercyjną jak i osobistą.

Zasady i standardy komunikacji w social media kształtują się na co dzień, trochę na zasadzie akcja-reakcja. Jaka będzie reakcja na fikcyjne konto ma Twitter.com Pana Prezydenta Polski? Czy ktoś zainteresuje się kontem Pana Premiera Polski (również fikcyjnym, i w tym samym serwisie)?

Wiarygodność informacji to jedno z większych wyzwań social media.

W zeszłym tygodniu na serwisie Muck Rack pojawiła się płatna usługa wysyłania tweet-press-release.

Za jedynie (?) 1 dolar za znak (minimum 50$) można wysłać informację prasową w standardzie wpisu na Twitter.com (140 znaków), która ma dotrzeć do kluczowych dziennikarzy. Idea jest dla mnie zastanawiająca, ale z założenia nietrafiona. Dlaczego? Po pierwsze przeczy istocie dwustronnej komunikacji, która odróżnia social media od znanej wcześniej komunikacji. Po drugie grozi spamem – jedyną barierą wysłania informacji prasowej jest 50$. Nikt (nie znalazłam takiej informacji) nie sprawdza  treści i nie gwarantuje, że jej nadawca faktycznie kieruje ją do właściwych dziennikarzy. Sama subskrypcja dziennikarzy czy blogerów też jest dowolna. Twórcy wskazują, że jednym z celów wysłania tweet-press-relase może być poinformowanie dziennikarzy o założeniu nowego konta na Twitterze. Czy taka droga na skróty może przynieść sukces? Według mnie nie.

O branży public relations różnie się mówi. Często pojawia się zarzut spamowania mediów i blogerów informacjami prasowymi. Wiem, że nie zawsze i nie wszystko wygląda idealnie – PR to jednak zarządzanie komunikacją i sprawdzone źródło informacji. Jeżeli news o koncie Pana Prezydenta Polski na serwisie mikroblogowym wyjdzie z biura prasowego, nie będzie wątpliwości, że jest ono prawdziwe.

Bezpośrednią inspiracją do napisania tego posta był blog Bhupendra Khana, który nie tak dawno podsumował swoje 82 dni na Twitterze. A zatem, na jednym wydechu, o to moja wyliczanka prywatnych i zawodowych korzyści z zanurzenia się w media społecznościowe  – a dokładnie pojawienia się, około 3 miesięcy temu, na Facebooku, Blipie i Twitterze:

1) niezły fun! Internet (historycznie i z szacunku pisany przeze mnie zawsze przez wielkie „i”,  choć to podobo już nie wypada) zawsze był dla mnie medium elektryzującym i wciągającym. Dobrze powiedział Scott Monty, ze Twitter to cocktail party, najważniejsze, aby znaleźć sie na właściwym. Z wielką przyjemnościa zatem korzystam z tej nowej konwersacji z zaniedbanymi znajomymi z branży interaktywnej (szczęśliwe tu licznie obecnymi), znajomymi z pracy i wszystkimi nowopoznanymi, z którymi łącza wspólne zainteresowania. W mediach społecznościowych zawsze ktoś jest i coś się dzieje, niezależnie, czy czekamy na samolot o 5:00 rano, czy kończymy dzień, kiedy pozostali domownicy dawno już poszli spać… Poza tym, teoretycznie możliwa pogawedka z Oprah Winfrey czy Gov. Schwarzeneggerem, też dodaje pikanterii;

2) dostęp do globalnego monitoringu mediów – na temat naszej sieci można się dowiedzieć z Twittera więcej i szybciej, niż z newsletterów rozsyłanych przez dział Communications . Kiedyś  monitoring internet nazywany był systemem wczesnego ostrzegania. Dziś tę funkcję przejmuje obserwowanie serwisów mikroblogowych;

3) nowy kanał promocji – o Digital Dialogue pisała na Twitterze Jeri Dennniston z San Diego, ciesząca się ponad 1600 obserwującymi; społeczność na Twitterze czy Blipie nie jest przypadkowa, podobnie jak każda inna społeczność online; umiejętne ich odnajdywanie i komunikowanie się, zapewni każdej marce sukces;

4) after-work meetings – trochę już na ten temat było w punkcie pierwszym – work-life balance jest istotny, ale skoro w pracy często spędzamy więcej czasu niż w domu, to dobra atmosfera jest ważna, a na nią pozwala lepsze poznanie zespołu z pokoju obok; w tym Facebook nie ma sobie równych.

5) agregacja informacji – jeśli na Blipa czy Twittera popatrzymy faktycznie jak na mikroblog, a nie komunikatory (którymi te serwisy nie są, choć wiele osób tak je używa), to okazuje się, że są świetną platformą do przechowywania „ciekawych znalezisk w sieci”; gdyby nie ta funkcja, nie odnalazłabym teraz adresów www ww. stron. Poza tym mam nadzieję, że przestałam zasypywać skrzynki pocztowe osób z ERS inspirującymi materiałami – teraz myślę sobie, że jak ktoś ma ochotę, przeczyta na mikroblogu. Klienci czasem pytają, czy nie tracimy (nie ja jedna z agencji na Blipie), dzieląc się wiedzą ze wszystkimi – nie ma nic bardziej twórczego, niż dyskusja i wymiana myśli;

6) odkrywanie inspiracji i przyjemności -  piosenka „Un rayon de Soleil” Williama Baldé, dzieki Last.fm, stała się jedną z moich ulubionych, słuchanie radia Macy Gray też na Last.fm, obok RMF Francais, już mi nie wyjdzie z nawyku; a do tego inspirujące blogi i blogerzy, w tym http://www.baekdal.com/ (online magazine abort the great experience),  który raz jeszcze gorąco wszystkim polecam!

7) nauka nauka nauka - napisze krótko, ciekawe, czy w pozycji „wykształcenie” można napisać „od paru lat obserwuję licznych guru na Twitterze”; takiej ilości materiałów, tak trudnych, i tak różnych, w tak krótkim czasie jak ostatnio, dawno nie przeczytałam;

8 ) zamówienie trzech różnych skarpetek trzeba mieć czas, aby buszować po sieci i znajdywać wyjątkowe miejsca; ja znalazłam trzyskarpetki.pl dzieki Blipowi – dwa komplety (już nie pary ) kolorowych skarpetek, które podobno są  dla 16,  i >30 dają dużo radości;

9) zapożyczenie (za Blipowiczem) nowego określenia dla męża – mugol ) – Ok, przynajmniej czyta nasz blog

10) a na koniec wywrócenie do góry nogami konsumpcji mediów … my, pracujący w PR, obawiamy się, że media społecznościowe „zapewnią” nam więcej pracy, ale według mnie, po prostu ją zmienią.

Podsumowując.  Osobiście bardzo się cieszę z powrotu online.

Ponadto uważam, że media społecznościowe to wielkie wyzwanie i szansa dla public relations. Musimy się tylko jeszcze tych mediów pouczyć oraz nie ulec pokusie wchodzenia w role kreatorów, którzy tu byli przed nami. I oby ta „druga strona” miała trochę cierpliwości dla naszych poszukiwań i zmagań, bo pewnie nie raz jesteśmy takim słoniem w składzie porcelany, przepraszam, społecznościowym mugolem )

ps. mogłabym uatrakcyjnić ten wpis licznymi multimediami,  ale i tak jest chyba najdłuższy w mojej historii !

Jeśli nawet Twitter to mówienie w próżnię, to czasem w tej próżni warto się znaleźć i posłuchać.  Można wprawić się w dobry humor, zbudować sobie dystans do „wszystkowiedzących o PR” oraz przekonać się, że Twitter to … nie taka zmowu próżnia. Na tytułowe pytanie szybko uzyskałam odpowiedź – okazało się, że m.in. obserwuję dyskusję studentów fakultetu PR z Georgia Southern University.  Osoby te miały podać argumenty za korzystaniem z Twittera. O to kilka odpowiedzi:

LindseyBowers: #PRCA2330 Twitter is a great way to make connections and learn what is going on in the PR world.
evoyd: #prca2330 twitter can be a valuable resource for many things — news, events, and contacts
jkeith012: #PRCA2330 the world is watching…why not take advantage?
erynbpond: #PRCA2330 you will make great networking connections and learn from current professionals on twitter
karnwinepr: #PRCA2330 you can find future jobs or itnernships

Miłego ćwierkania i jeszcze milszej pracy w public relations życzę