W takiej sytuacji warto pomóc odbiorcom prezentując wielkość rynku i udziały w nim w postaci wykresu. Z danych, które prezentujemy, najważniejsze są proporcje poszczególnych regionów, zwłaszcza jeśli w komentarzu wskazujemy, w których kierunkach eksportujemy nasz produkt. Globalna wartość rynku daje jednocześnie pojęcie o naszym potencjalnym rozwoju, a wnikliwym czytelnikom pozwoli obliczyć wartość rynku poszczególnych regionów.

Pozdrawiam,

Piotr Biernacki

1. Zapisuję sobie cel prezentacji
Ok, cel jest jasny: sprzedać. Każda prezentacja ma coś sprzedawać. Staram się doprecyzować co (nowy produkt? akcje spółki? strategię rozwoju? plan restrukturyzacji?) i komu (inwestorom? pracownikom? klientom? społeczności lokalnej?).

2. Czytam wszystko co mogę na temat, o którym ma być prezentacja
Nie robię notatek – to mnie rozprasza; zresztą na tym etapie nie są ważne dla mnie konkretne fakty i liczby, tylko zrozumienie całości zjawiska/przedmiotu/tematu. Nie czytam do momentu, gdy zrozumiem, tylko do chwili, gdy mam poczucie, że przestaję rozumieć. Wtedy jestem dopiero gotowy do trzeciego etapu.

3. Rozmawiam z osobą, która rozumie.
Zwykle jest to mój klient. Czasami menedżer produktu, prawnik, dyrektor finansowy. Proszę tę osobę o to, by opowiedziała mi prostymi słowami o zjawisku/przedmiocie/temacie. Słuchając zadaję dużo pytań – bardzo szczegółowych i konkretnych dzięki temu, czego dowiedziałem się czytając. Często zadaję też banalne, „dziecinne” pytania, które (jak pisze Jan Schultink) pozwalają na uchwycenie świeżego spojrzenia z zewnątrz.

4. Piszę historię, którą chcę opowiedzieć.
Na czystej kartce papieru (jednej – opowieść ma być krótka, w kilku zdaniach), na tablicy, gdziekolwiek. Czytam na głos. Poprawiam. Czytam. Poprawiam. Aż do momentu, gdy czuję, że chcę tę historię komuś opowiedzieć, gdy wierzę, że jest przekonująca. Wtedy opowiadam ją osobie, która nie miała styczności z tym zjawiskiem/przedmiotem/tematem. Jeśli opowieść „nie chwyta”, to poprawiam ją do skutku. Jeśli „chwyta”, to…

5. Szkicuję slajdy, uruchamiam Keynote’a lub PowerPoint’a i zaczynam je tworzyć.

Większość czasu poświęcona na ten pierwszy etap prac nad prezentacją wymaga spokoju, skupienia i bycia samemu. Interakcje z innymi są ważne, ale staram się od nich nie zaczynać, bo będą one owocne tylko wtedy, gdy będę do nich przygotowany.

Pozdrawiam,

Piotr Biernacki

Dotychczas w przypadku naruszenia obowiązków informacyjnych Komisja musiała najpierw przeprowadzić postępowanie administracyjne zakończone karą dla spółki, a dopiero potem mogła – w przypadku najpoważniejszych naruszeń – nałożyć karę na członka zarządu spółki. Pierwsza kara obciążała spółkę, a w efekcie także jej akcjonariuszy. Nauczka dla osób odpowiedzialnych za wypełnianie obowiązków informacyjnych następowała z dużym opóźnieniem w stosunku do przewinienia i nie była zbyt dotkliwa. Od stycznia do września 2011 roku ukaranych zostało w ten sposób 5 osób.

Podstawą skuteczności kar jest ich nieuchronność. Sądzę, że proponowana przez KNF zmiana może spowodować, że zarządy spółek zaczną bardziej dbać o prawidłowe wykonywanie obowiązków informacyjnych. Oczywiście z obawy przed karą, które będzie im groziła nie tylko w przypadku najpoważniejszych przewinień, ale także przy mniejszych błędach, istotnych jednak dla zaufania inwestorów do spółek. Połączona z tym większa dotkliwość finansowa kary także przyczyni się do poprawy sytuacji.

Minie jeszcze dużo czasu, zanim zmiany zostaną wdrożone. Na razie o propozycjach zmian wspomniał Robert Wąchała, Dyrektor Departamentu Nadzoru Obrotu w KNF podczas konferencji „Obowiązki informacyjne spółek publicznych” (4-5 października 2011). Propozycje muszą zmienić się w inicjatywę legislacyjną, przejść całą drogę każdej ustawy i po wejściu w życie obrosnąć praktyką nadzorczą KNF w zakresie kar. Wierzę, że potem zobaczymy stopniową, wyraźną poprawę jakości wypełniania obowiązków informacyjnych.

Pozdrawiam,

Piotr Biernacki

I tak i nie – zależy od motywów i sposobu postępowania. Jeśli jedyną przyczyną wydania takiego uspokajającego komunikatu są obawy zarządu lub głównego akcjonariusza spowodowane spadkiem kursu i chęć wpłynięcia na jego wysokość to tego typu działanie niebezpiecznie zbliża się do pojęcia manipulacji kursem. Ważne, żeby oświadczenie miało podstawę w rzeczywistej sytuacji spółki, a nie w zamierzeniach i planach zarządu.

Czasem przyczyną oświadczenia są liczne pytania akcjonariuszy, zwłaszcza indywidualnych, którzy po prostu niepokoją się spadkiem kursu i zaczynają szukać jego przyczyn w podstawach fundamentalnych, a nie w samej grze popytu i podaży na giełdzie. W takim przypadku wierzę, że racjonalny komunikat zbierający w jednym miejscu wszystkie ostatnie fakty potwierdzające stabilną sytuację biznesową spółki jest uzasadniony.

Rozważając, czy warto wydać takie oświadczenie, warto też zastanowić się, w jaki sposób możemy pomóc inwestorom racjonalnie oceniać wartość spółki. Może potrzebują oni od nas regularnych informacji o sytuacji na rynku, na którym działamy? Może powinniśmy lepiej tłumaczyć wpływ na finanse spółki takich czynników jak zmiany w konsumpcji krajowej lub kursy walutowe? Tłumacząc inwestorom jak działa spółka – bo przecież każda działa inaczej – dajemy im narzędzie, którego sami w przyszłości będą mogli użyć, gdy zechcą sprawdzić w jakiej sytuacji jest spółka.

Pozdrawiam,

Piotr Biernacki