BlogERS - blog agencji PR Euro RSCG Sensors » society

Berlusconi, Abramowicz i ja

spogorzelski — Sun, 21 Sep 2008 22:06:00 +0000

O tym, że w Polsce mamy 40 milionów mechaników, lekarzy i znawców futbolu nie trzeba nikogo przekonywać. Byle mecz reprezentacji i rady sypią się jak z rękawa. Aż dziw, że tej zbiorowej mądrości jeszcze nikt nie spożytkował. Nie wiedzieć czemu selekcjonerzy nie wsłuchiwali się w „głos ludu”.

Jest oto szansa by utrzeć nosa niedowiarkom, pokazać że Polak potrafi, że „polska myśl szkoleniowa” to nie anegdotka. A na dodatek wskazać jaka siła drzemie w społecznościach sieciowych.

Pomysł wygląda tak: grupka angielskich kibiców postanowiła kupić klub. Kibice raczej niezamożni więc jest właścicieli jest aż 30 tys. I rządzą, robią transfery, trenują, awansują… A wszystko kolegialnie i przez sieć.

Pozazdrościli rodzimi kibice i oto mamy: www.kupimyklub.pl

Zarejestruję się z kilku powodów. Oczywiście jednym z nich jest fakt, żę podczas towarzyskich spotkań od niechcenia rzucone „A, tak jestem współwłaścicielem klubu piłkarskiego. Ot, taki trend: Berlusconi, Abramowicz i ja…”. Robi wrażenie ?

Drugi równie ważny powód to dowód. To otwieranie oczu niedowiarkom, że sieć nie ogranicza się do wirtualnej rzeczywistości. To dowód, że sieć potrafi (zbiorowym wysiłkiem!) wygenerować pomysł w realnym świecie.

Jest jeszcze jedna przyczyna. Chcę się przekonać jak będą wyglądały przedmeczowe odprawy z udziałem 50 tysięcy polskich trenerów… Może tak jak analizy Jacka Gmocha ?

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Gwiazdy z Euro RSCG oczami paparazzi

dtuszynska — Wed, 20 Aug 2008 12:14:59 +0000

Do pracowników Grupy Euro RSCG Poland trafił film, na którym ci “przyłapani przez obiektyw” zdają się upodabniać do gwiazd. Jak popularne jest ostatnio wykorzystanie celebrities do promowania marki, wiedzą wszyscy. Sporo oczywiście głosów o małej atrakcyjności tych działań. Tak czy inaczej, także Euro RSCG ma swoją “twarz” i, jak widać nie jedną i wcale nie mniej interesującą, jak te formatu światowego.

Wszystko oczywiście z duuuuuużym przymrużeniem oka:-))))))) Nie dla śmiertelnie poważnych!!!

Tymczasem polecam:

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Informacyjny monopol na Sundarbans Islands

akrol — Tue, 19 Aug 2008 07:16:28 +0000

Wydawalo mi sie do niedawna, ze wszyscy ludzie na swiecie sa juz dzis tak czy inaczej poddawani dzialaniu mediow, reklamy, czy tez innych narzedzi, poprzez ktore mozna na nich wywierac wplyw. Od zeszlego tygodnia, mam juz pewnosc, ze rzeczywiscie wszyscy. Ostatnie kilka dni spedzilam na koncu swiata, a dokladnie w delcie Gangesu, na wyspach o nazwie Sundarbans. Wyspy sa czesciowo zamieszkale przez ludzi, jednak nie wszystkie. Czesc terytorium nalezy do Indii, czesc do sasiedniego Bangladeszu. Czesc z nich porastaja jedynie najwieksze na swiecie lasy mangrowe, zyje na wolnosci najwieksze skupisko tygrysowbengalskich, ktore niestety czesto daja o sobie znac mieszkancom. Dostajac sie na wyspe, juz po chili mozna sie zorientowac, ze trafia sie do innego swiata, takiego, ktory rownie dobrze moglby funkcjonowac w niezmienionym stanie 200-300 lat temu. Mieszkancy Sudarbans mieszkaja tam, gdzie pozwalaja im bardzo trudne warunki panujace na miejscu (mokre, gliniaste podloze), czyli w 95% w chatkach z gliny. Domy skladaja sie z jednej, czy dwoch izb, w ktorych miesci sie caly ich dobytek, oczywiscie bez dostepu do wody, kanalizacji czy elektrycznosci. Publiczny generator pradu, pozwala cieszyc sie nim przez pare godzin dziennie. Po 22 elektrycznosci na miejscu juz nie ma. Niektorzy zapalaja wowczas naftowe lampy. Wyjatek stanowia nieliczne domki zbudowane dla przybywajacych na miejsce turystow, czy przyrodnikow. Tam, gdzie mieszkaja prywane generatory, daja mozliwosc uzywania swiatla chwile dluzej. Po przyjezdzie na miejsce, mozna pospaceowac po wiosce, gdzie oblepiaja nas radosne dzieciaki, ktorym nie pszyszloby do glowy plakac z jakigokolwiek powodu. Po zmroku jednak nie wiele da sie juz zdzialac, po zmroku bardzo szybko zapda noc. Wtedy ma sie ochote przez chwile chociaz odpoczac od upalu, choc wrazenie bycia w srodku prymitywnej wioski, wsrod niznanej przyrody jest przedziwne.

Kiedy po ciezkiej, wigotnej nocy, z trudem udalo mi sie otworzyc oczy, okazuje sie, ze jest dopiero godzina 5-ta, a na zewnatrz jeszcze bardziej wilgotno niz dzien wczesniej, wiatrak nad glowa nie dziala juz pewne od paru godzin, wiec wszystkie rzeczy wokol sa praktycznie mokre. Nie budzi nas jednak upal, ale bardzo glosna muzyka dochodzaca gdzies z zewnatrz, przerywana czyms, co przy odrobinie znajomosci jezyka lokalnego moznaby uznac, za przemowienia partyjnych dzialaczy. Wszystko to dobiega z zawieszonego na drzewie tuz nad naszym domkiem glosnika. Upal wymusza otwarie drzwi, co oznacza koniec spania. Zreszta juz po chwili, wszystko jest jasne. Rozpoczal sie dzien, ktory dla mieszkancow Indii ma znaczenie fundamntalne – Dzien Niepodleglosci (15.08). Obchody nie bylyby zatem niczym dziwnym, gdyby mialy miejsce w Delhi, Bombaju, czy Kalkucie. Ale w miejscu, gdzie nieliczni mieszkancy jedyna lacznosc ze swiatem utrzymuja przez radiowezel wioskowy, moze sie wydawac dosc dziwne. Ten radiowezel – ktory ma dwa glosniki na cala wioske, wiec glosnosc musi byc naprawde wysoka, zeby dzwiek dotarl w najdalsze jej zakatki- stanowi dla mieszkancow tego miejsca to, czego my szukamy w codziennej prasie, w radio, w telewizji. Jeden glosnik, wlaczony na wysoki regulator w Dzien Niepodleglosci daje wystarczajaca dawke informacji na wiele dni. Mozna dzieki niemu przypomniec sobie, ze jest sie czescia wiekszej calosci, ze jest sie czescia bardzo niejednoliego kraju, w ktorym zyje ponad miliard osob. Wiekszosc z osob, ktore z ogromna oczywiscoscia sluchaja wiesci z glosnika, nie ma zielonego pojecia o tym, co dzieje sie poza ich otoczeniem, nie ma dostepu do zadnych informacji, co tu duzo mowic, wiekszosc z nich nie ma nawet butow. Nie chodzi o to, ze sa nieszczesliwi, wrecz przeciwnie, dawno nie widzialam tylu usmiechnietych, sympatycznych, radosnyh osob. Chodzi o to, ze dzieki niewiedzy, jaka reprezentuja, sa wyjatkowo sklonni wierzyc we wrzystko, co im sie powie. A to, co im sie mowi 15 sierpnia przez glosnik umieszczony w wiosce, bez mozliwosci wylaczenia, to na przyklad przemowienia lokalnych dzialaczy partyjnych (notabene, najpopuraniejsze sa partie komunityczne czy socjalizujace), a nie reklamy mydla czy pasty do zebow, produktow, ktorych wiekszosc z nich nie oglada nigdy na oczy. Czy to zle? Pewnie nie. Moze jedynie troche strasznie, przeciez tak wiele zalezy od tego, co powiedza mieszkancom wielu podobnych wiosek w radiowezle…
pozdrawiam
Ania Krol, jeszcze przez chwile z Kalkuty

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Alior 2.0

mmakuszewski — Thu, 14 Aug 2008 08:44:50 +0000

Nie ma jeszcze Alior Banku w wersji z żelaza i betonu (nie widziałem żadnej placówki), ale bank nie próżnuje. Już tworzy bazę klientów, którą nazywa “społecznością”. Na stronie konkursowej można założyć swój profil i doradzić Aliorowi jak ma działać w Polsce. Za każdą radę dostajemy od banku wirtualne 10 zł, które może stać się realną dychą jeśli po wejściu Aliora założymy w nim rachunek. Maksymalnie, 1 użytkownik może zbić majątek wysokości 100 zł.

Projekt ma bardzo fajne założenia. Chyba żaden bank w Polsce w ten sposób nie wchodził na rynek. Mam tylko jedno “ale”. I założę się, że większość specjalistów od społeczności podzieli moje zdanie.

Mianowicie: dlaczego “marchewką” za rady są pieniądze? Największe i najbardziej zwarte społeczności na świecie (Facebook, Bebo, MySpace) powstawały bazując na ludzkich emocjach i głębokiej potrzebie socjalizacji. Dlatego więzi między użytkownikami są silne i serwisy wciąż się rozrastają. W przypadku Aliora “społeczność” zniknie zaraz po tym jak kilka tysięcy osób odbierze swoją stówę za rady udzielone bankowi. Chyba, że bank ma jeszcze jakiś plan:)

P.S. Szkoda, że nie widać jakich rad udzielają użytkownicy bankierom. Dell i Starbucks pokazują (i co najważniejsze, wdrażają!!!!) pomysły swoich użytkowników. I to jest prawdziwe zawiązywanie społeczności!!

P.S. 2. Wszystkim tym, którzy interesują się społecznościami polecam zagłębienie się w konkurs Aliora, a potem lekturę badania na temat społeczności przygotowanego przez Beeline Labs, Deloitte i Society For New Communications Resarch. O badaniu pisze na swoim blogu Artegence czyli agencja, która tworzyła kampanię Aliora.

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

Po raz kolejny: Namaste India

akrol — Wed, 13 Aug 2008 06:53:51 +0000

Indie sa krajem w ktorym ponad miliard ludzi stara sie znalezc dla siebie jakis skrawek powierzchi i budowac na nim swoje zycie. Skrawki Hindusow sasiadaja z miejscem zajmowanym przez Muzulmanow. Zderzenie swiatopogladow nie jest tak bolesne w miastach, gdzie wyksztalceni mieszkancy Subkontynentu potrafia ze soba zyc w jakiej takiej zgodzie, lub przynajmniej nie wchodzic sobie w droge. Gorzej bywa w wioskach czy mniejszych miasteczkach. Tam bardzo widoczne sa tradycyjne podzialy, nie tylko religijne, ale przede wszystkim kastowe.
Co ciekawe, w tym wszystkim funkcjonuja normalnie wszelkie znane nam dzis kanaly komunikacji, ktore moglyby wplywac na postrzeganie rzeczywistosci. Na kazdym kroku mozna spotkac rozne rodzaje mediow trafiajacych do poszczegolnycvh grup, jest tu bardzo duzo reklamy, ktora, informuje, promuje, sprzedaje. Indie, nie sa bezludna wyspa, nawet, jesli sa bardzo niejednorodne i trudne do integracji. Czy istnieja tu, w szeroko pojmowanych mediach jakies uniwersalia? Czy jest cos, co buduje relacje w spolczenstwie, poczucie przynaleznosci, wspolnoty? Podstawowa roznica, pomiedzy postrzeganiem roli mediow w Europie i Indiach polega na roznym rozumieniu roli czlowieka jako jednostki. W Europie jednostka jest najwazniejsza.W Indiach jej dostrzeganie jest niemal rowne zeru. Dobre jest to, co akceptuje wspolnota, w ktorej zyjesz. Nie ma miejsca na indywidualne wybory i spelnianie indywidualnych potrzeb. Indie sa krajem wspolnot i tylko taki ton komunikacji, ktory odwoluje sie do spraw waznych dla poszczegolnych grup moze byc zaakceptowany. A akceptacja w tym przypadku oznacza skutecznosc. Wczorajszy wieczor spedzony w towarzystkie Muzulmanow mieszkajacych w Kalkucie uswiadomil mi ponownie, bardzo wyraznie, oprocz wszystkich oczywisctych roznic kulturowych, jedna podstawowa rzecz. My, Europejczycu myslimy o swiecie przez pryzmat wlasnego ja, tu mysli sie o nim przez pryzmat wlasnej rodziny, grupy, wspolnoty, srodowiska, w ktorym sie dorasta. Nie ma spraw, ktore dotycza tylko i wylacznie jednostki. Oczywiscie gazety pisza o hisoriach ludzkich, o pojedynczych przypadkach, ale tak naprawde ma sie wrazenie, ze kazda pojedyncza histora jest zawsze po to, by pokazac otoczenie. Jesli pisze sie o malzenstwach, to traktuje sie je, jako kwestie spoleczna. Jesli pisze sie o przestepstwach, to niekogo nie obchodza motywy jednostki, ale wplyw wywarty na wspolnote itd, itd. Ciekawe, jak takie spojrzenie moze pomoc zyskac duzo szersza perspektywe.
Jesli macie ochote spojrzec szerzej, polecam lekture

http://www.indiatoday.com

Pozdrawiam,
nadal z Kalkuty, tym razem plynacej monsunowym deszczem:)
Ania Krol
PS. przepraszam za brak polskich znakow w tekscie.

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!

PRoto.pl docenia kampanię Ważą się losy psów i kotów!

dtuszynska — Tue, 12 Aug 2008 13:29:02 +0000

PRoto.pl, portal branży PR, przeprowadza aktualnie subiektywny Ranking Kampanii Społecznych. Wśród kandydatów do miana najlepszych znalazły się dwie, w które zaangażowane były (Zróbmy dobry klimat) i są aktualnie (Ważą się losy psów i kotów) agencje Grupy Euro RSCG.

“Ważą się losy psów i kotów”, to akcja, której początek miał miejsce wiosną. Euro RSCG Sensors wraz z Euro RSCG Life dzielnie walczyły z otyłością u zwierzaków domowych! Projekt, z uwagi na skalę problemu trwa, więc zapewne wkrótce znów zacznie się odchudzanie pupili.

Głosować można TU!

Podoba ci się ten post? Podaj go dalej!