Od kilku lat dwie dyscypliny szczególnie intensywnie zabiegają o włączenie (powrót) do olimpijskiej rodziny: golf i rugby. Szczególnie rugby sięga po cały wachlarz środków komunikacji by zdobyć upragnioną nominację.

Wzbudzenie społecznej dyskusji, edukacja, programy CSR, epatowanie liczbami, wyjątkowo sprawna komunikacja z mediami, jasne kryteria rozwoju na najbliższe lata. Jednym słowem: komunikacja „od dołu”. To kiedyś musi przynieść efekt. Chyba ?

Inną drogę wybrało polo, które jeszcze przed II wojną było w programie olimpijskim. Szybko postawili na ekskluzywne eventy, a przy ich okazji lobbing kierowany do działaczy, polityków, celebrities i przedstawicieli biznesu. Jaki efekt ? W krótkiej sondzie wśród decydentów MKOL, polo jest… faworytem w wyścigu o pięć kolorowych kółeczek.

Ładne, ale jak to się ma do prawdziwego sportu i rywalizacji ?

Jest oto szansa by utrzeć nosa niedowiarkom, pokazać że Polak potrafi, że „polska myśl szkoleniowa” to nie anegdotka. A na dodatek wskazać jaka siła drzemie w społecznościach sieciowych.

Pomysł wygląda tak: grupka angielskich kibiców postanowiła kupić klub. Kibice raczej niezamożni więc jest właścicieli jest aż 30 tys. I rządzą, robią transfery, trenują, awansują… A wszystko kolegialnie i przez sieć.

Pozazdrościli rodzimi kibice i oto mamy: www.kupimyklub.pl

Zarejestruję się z kilku powodów. Oczywiście jednym z nich jest fakt, żę podczas towarzyskich spotkań od niechcenia rzucone „A, tak jestem współwłaścicielem klubu piłkarskiego. Ot, taki trend: Berlusconi, Abramowicz i ja…”. Robi wrażenie ?

Drugi równie ważny powód to dowód. To otwieranie oczu niedowiarkom, że sieć nie ogranicza się do wirtualnej rzeczywistości. To dowód, że sieć potrafi (zbiorowym wysiłkiem!) wygenerować pomysł w realnym świecie.

Jest jeszcze jedna przyczyna. Chcę się przekonać jak będą wyglądały przedmeczowe odprawy z udziałem 50 tysięcy polskich trenerów… Może tak jak analizy Jacka Gmocha ?

Projekt Energia Lecha, jest pięknym przykładem dyskontowania popularności klubu i przekładania tego na zyski finansowe. Strasznie mało takich przykładów w Polsce.

Ale poznaniacy poszli dalej. Klub stał się inicjatorem akcji S-O-S SAVE WATER, mającej na celu uświadomienie ludziom rangi problemu jakim jest brak wody na świecie (CSR/CR i sport – ile takich projektów się widzi?). Lech jak zwykle dał przykład sprawnego wykorzystanie różnych narzędzi – a to sms, a to schludna strona internetowa, koszulki, duża impreza muzyczna jako partner, zawodnicy zaangażowani w projekt. Nic rewolucyjnego, ale jakże profesjonalnie. Nie trzeba od razu big idea, wystarczy skorzystać z rozwiązań które już są, działają i nie są drogie. Dlaczego więc tylko Lech ?

Rugby oglądają m i l i a r d y widzów – tak było podczas ubiegłorocznych mistrzostw świata rozgrywanych we Francji, gdzie transmisje z imprezy oglądało ponad 4,5 mld kibiców). Największe marki wykorzystują rugby w swojej komunikacji jak np. Adidas w tej zgrabnej reklamie.

czy Nike

Mimo powyższych oczywistych oczywistości rugby nadal nie wróciło do programu olimpijskiego – wróciło, podkreślam bo już kilka razy było. Owalnej piłki nie będzie w Pekinie, ale i w 2012 w Londynie, gdzie miejsce dla triumfalnego powrotu światowej dyscypliny dwa byłoby odpowiednie.

Medale nadal zdobywać więc będą zawodnicy z tak widowiskowych dyscyplin jak siedemnaście odmian strzelectwa (w tym tak emocjonujące jak karabinek małokalibrowy czy strzelba śrutowa), pływanie synchroniczne, piłka wodna czy uprawiany w dwóch krajach świata baseball. Kto to ogląda oprócz rodzin zawodników ?

Ja rozumiem, że trend metroseksualności, że trzeba być wrażliwym, tolerancyjnym, mieć uczucia, być empatycznym etc. Dlatego nie chcę oficjalnego zakazu pływania synchronicznego, piłki nożnej czy innych „twardych” dyscyplin. Mimo takich np. kwiatków:

I mimo  że nie rozumiem, że kobiety (podobno) wolą mężczyzn piłkarzy:

Niż mężczyzn rugbistów:

Dlaczego więc rugby nie ma na olimpiadzie skoro pasjonuje się nim trzy czwarte świata? Dlaczego Anglicy, Francuzi, Australijczycy itd. nie lobbują, nie tłumaczą, nie walczą, nie gryzą trawy jak na boisku ? Bo nie muszą i nie chcą…

Mają najlepszych zawodników na świecie, najlepsze ligi, najlepsze (i najstarsze!) rozgrywki pucharowe. Czy wybredny znawca/kibic z Londynu, zyska coś, że obejrzy na olimpiadzie pojedynek Kenia – Polska ? Węgry – Peru ? Nie…

Brief to musi więc przyjść chyba z Warszawy…

Zostały nam jeszcze dwa dni na Euro, dwa dni masowego dopingu i prawie narodowej histerii. Wydawać by się mogło, że kibicowanie mamy we krwi – wszyscy, nawet z asportowym prezydentem. Rzeczywistość jest jednak wyraźnie inna, jeśli na oglądalność imprez sportowych spojrzymy bez różowych okularów mistrzostw Europy i świata.

W przeprowadzonym przez Iris Network badaniu, respondentom z różnych nacji zadano m.in. takie pytanie: Czy oglądanie imprez sportowy jest według ciebie dobrą formą spędzania czasu ?

I tu dwie niespodzianki. Nie zdobyliśmy 100% odpowiedzi twierdzących. Co więcej nie jesteśmy nawet w pierwszej pięćdziesiątce zapalonych kibiców… Biało-czerwonych fanów z wynikiem 40 % (zdecydowanie akceptujących) wyprzedzili m.in. Holendrzy, Australijczycy, Japończycy i zwycięzcy rankingu Grecy (78%). Co więcej, mamy wyjątkowo niski odsetek kibiców „czynnych”, czyli takich którzy w piłkę (lub inną formę aktywności) znają nie tylko z telewizora, ale i z treningów…

p.s Oranje boven!