To kolejny ciekawy wniosek z lektury Buzzmarketing: Get People to Talk About Your Stuff, która to książka już po raz drugi inspiruje mnie [...]]]> Prawdziwi, hardcore’owi specjaliści ds. marketingu / PR nie muszą targetować. Zbudują taki przekaz, który sam trafi do grupy docelowej. W dodatku trafi do niej z najbardziej wiarygodnego źródła – od znajomych.

To kolejny ciekawy wniosek z lektury Buzzmarketing: Get People to Talk About Your Stuff, która to książka już po raz drugi inspiruje mnie do napisania posta.

Targetowanie często sprawia problemy. Ile razy mieliście genialny pomysł na kampanię, który zabiliście bo nie pasował jak ulał do grupy docelowej? Albo jeszcze gorzej: ile razy zdarzyło się wam że mieliście genialny pomysł, który waszym zdaniem pasował do grupy docelowej, ale zdaniem klienta ‘nie za bardzo’? Ten drugi przypadek jest chyba bardziej bolesny… Z wielu względów – nie tylko finansowych:-)

Dawniej myślałem, że jedyne co można zrobić w takich sytuacjach to wrzucić nasze genialne pomysły do prywatnego “idea boxu”, który już po kilku tygodniach wyglądał mniej więcej tak:

Teraz trochę szerzej otworzyły mi się oczy. Zastanów się! Jeśli kampania, którą wymyśliłeś ma w sobie “to coś” o czym będą mówić ludzie przy piwie, w pracy i w domu przy rodzinnym obiedzie, to może lepiej nie wyrzucać pomysłu do boxa? Może lepiej uargumentować szefowi / klientowi, że nasza kampania wpłynie na ludzi, którzy potem wpłyną na swoich znajomych. Na przyjaciół, matki, ojców, dzieci i wnuki.

Ktoś spyta: “No i co z tego? To córka ma kupić moje masło a nie jej ojciec”. Ano to, że od wielu lat, niezmiennie wszyscy twierdzimy w badaniach, że najbardziej wiarygodnym źródłem informacji o produktach i usługach są dla nas znajomi. W tej materii akurat instytuty badawcze są zgodne: wg. ostatniego raportu Forrester Research 77% Amerykanów ufa rekomendacjom e-mail od znajomych. Wskaźnik ten jest jeszcze wyższy w przypadku raportu “Trust in Advertising” Nielsena i wynosi 78% (badanie przeprowadzono na internautach z 47 krajów z całego świata – brano pod uwagę wszystkie formy rekomendacji).

A więc targetujmy bardzo dokładnie… ale wtedy gdy naprawdę nie mamy nic genialnego do powiedzenia:) Jeśli jednak mamy super pomysł, na super kampanię, która w sobie ma potencjał ‘buzzowy’, ale nie trafia wprost do grupy docelowej… to idźmy z tą kampanią do ‘osób towarzyszących’! Nie rezygnujmy z genialnego pomysłu tylko dlatego, że nasz klient nie jest jego odbiorcą. Bo może jest nim syn tego klienta, który ochoczo mu o naszej marce opowie… jeśli odpowiednio go do tego zmotywujemy:-)

polecam książkę Buzzmarketing: Get People to Talk About Your Stuff Marka Hughes’a. Autor książki jest jednocześnie pomysłodawcą i realizatorem jednej z najgłośniejszych buzzmarketingowych kampanii na świecie. Polegała ona na… zmianie [...]]]> Jeśli chcecie wiedzieć jak się robi kampanie takie jak ta, o której pisała wczoraj Hatalska, albo takie jak ta kampania Mini sprzed paru lat,

polecam książkę Buzzmarketing: Get People to Talk About Your Stuff Marka Hughes’a. Autor książki jest jednocześnie pomysłodawcą i realizatorem jednej z najgłośniejszych buzzmarketingowych kampanii na świecie. Polegała ona na… zmianie nazwy miasteczka Halfway w stanie Oregon na Half.com – czyli nazwę start-upu, który wszedł na rynek w 2000 roku. Więcej o przedsięwzięciu czytajcie tutaj.

Lektura wspomnianej książki skłoniła mnie do dwóch refleksji.

Pierwsza: Zacznijmy popularyzować nowy sposób pomiaru efektywności kampanii komunikacyjnych. Jeśli wiesz, że ktoś powiedział o Twojej kampanii swojemu znajomemu mniej więcej coś takiego: “Słyszałeś, że ta firma zrobiła …”. Albo widziałeś taką opinię na blogach / forach – znaczy, że kampania jest udana i prędzej czy później wpłynie na Twoją sprzedaż.

Druga: Żeby być dobrym marketerem lub PRowcem, trzeba: sporo się uczyć, dużo pracować i być  kreatywnym. Ale żeby być genialnym marketerem/PRowcem, trzeba mieć ‘ciut’ nierówno pod sufitem.

P.S. Podsumowując wywód i trzymając się “nowego” sposobu pomiaru efektywności kampanii komunikacyjnych, pozwolę sobie na refleksję związaną z tegorocznymi Złotymi Spinaczami. W kulminacyjnym momencie kampanii “Ważą się losy psów i kotów“ nawet moja babcia przy niedzielnym obiedzie opowiadała mi o tym, że widziała w Faktach materiał o otyłych zwierzętach.  Z kolei o zwycięskiej kampanii Microsoftu usłyszałem w dniu rozdania spinaczy, podczas PR Forum. A dzisiaj dowiedziałem się, że ‘Partnerstwo dla Przyszłości’ jest adaptacją kampanii zrobionej wcześniej w USA…

Żeby było jasne – uważam, że kampania Microsoftu jest bardzo szczytna i przydatna. Podziwiam firmę, za jej działania i gratuluję nagród za projekt (nie tylko Spinacza). Ale moim zdaniem, na koniec dnia, powinno liczyć się to czy ludzie chcą o naszych przedsięwzięciach rozmawiać z własnej, nieprzymuszonej woli… Wiem, że setki tysięcy mówiły o psach i kotach. Czy mówili o ‘Partnerstwie dla Przyszłości’? Nie kojarzę.

Wiem, że już jest po wyborach. Wiem, że nie mogę głosować. Wiem, że bardzo możliwe, że profil Baracka Obamy mocno się [...]]]> Wczoraj, po przeczytaniu posta Natalii Hatalskiej o najlepszej kampanii zintegrowanej roku z ogromną przyjemnością wszedłem na Facebook i dołączyłem do grona ponad 3 mln sympatyków, których Barack Obama znalazł właśnie w tym portalu.

Wiem, że już jest po wyborach. Wiem, że nie mogę głosować. Wiem, że bardzo możliwe, że profil Baracka Obamy mocno się zdezaktualizuje zaraz po tym jak zacznie być prezydentem. Mimo to wszedłem tam i kliknąłem “Support Obama” manifestując poparcie dla słusznej sprawy.

Budowania komunikacji bezpośredniej z ludźmi w social media.

Ryzykuję tezę, że Obama nie wygrał wyborów dzięki półgodzinnym spotom emitowanym w największych mediach parę dni przed wyborami (za które zapłacił zresztą prawie 5 mln USD). Wygrał je dzięki temu, że był bliżej ludzi niż McCain. Jeśli chodzi o liczbę wieców, to było ich mniej więcej tyle samo. Ale różnica między Obamą a McCainem była taka, że McCain mógł być na raz tylko w 1 miejscu, a Obama był wszędzie i to zawsze:

Podczas gdy sztab Obamy i on sam szalał po Facebooku, MySpace, Youtube, Flickr i LinkedIn, McCain otwarcie mówił, że dopiero uczy się obsługiwać komputer.

Dzięki sieci i serwisom społecznościowym dowiedziałem się, że Obama lubi słuchać Miles’a Davies’a i Boba Dylana. Jego ulubione filmy to Casablanca, Ojciec Chrzestny, Lot nad kukułczym gniazdem i Lawrence z Arabii.

Mogłem dać Barackowi znać, że go popieram na Facebook’u i dodać go do znajomych na LinkedIn i MySpace. Wiem o Obamie więcej niż o niektórych znajomych z naszej-klasy czy Goldenline.pl. Dlaczego miałbym na kogoś takiego nie zagłosować?

Tak się wygrywa wybory w USA. Ciekawe czy za parę lat będę mógł sobie dodać premiera Tuska do znajomych na LinkedIn?:)

Wybory w USA od czasów debaty Nixon-Kennedy były zawsze lekcją marketingu i PRu dla firm. Miejmy nadzieję, że teraz też tak będzie. Kampania mojego kumpla z MySpace, Baracka Obamy:), raz na zawsze rozwiała wątpliwości pt. “czy opłaca się inwestować w komunikację w nowych mediach?”.

Dziś od rana ludzie pytają mnie “I jak było?”. A ja od rana odpowiadam im, że fajnie. Ale to, że było fajnie nie oznacza, że nie czuję niedosytu. Bo czuję. I to ogromny. Lait motive’m [...]]]> Wczorajszym popołudnio-wieczorem brałem (czynny!) udział w TUBIE 03. TUBA to cykliczne spotkania ludzi, którzy zawodowo, lub z pasji, zajmują się internetem.

Dziś od rana ludzie pytają mnie “I jak było?”. A ja od rana odpowiadam im, że fajnie. Ale to, że było fajnie nie oznacza, że nie czuję niedosytu. Bo czuję. I to ogromny. Lait motive’m wczorajszej TUBY było zarabianie na blogach. A tymczasem w toku dyskusji blogerów, ludzi z domów mediowych, PRowców i innych (grubo ponad 70 osób! – GRATULACJE) obecnych wczoraj w ursynowskim Multikinie okazało się, że chyba nie za bardzo wiemy dlaczego reklama na blogach ma się sprzedawać.

Spotkanie zdominowane było przez prezentacje ludzi związanych z reklamą i jej blogową odmianą. No właśnie. “ODMIANĄ” jest tu kluczowym słowem. Bo jak zauważył kolega (nie pamiętam imienia – przepraszam) z domu mediowego MindShare, reklama na blogach, o której wczoraj rozmawialiśmy, niczym nie różni się od reklamy w serwisach i portalach. Rozmawialiśmy o displayach, o ilości kliknięć itd. Rozmawialiśmy o reklamie dnia wczorajszego w mediach jutra.

Nikt wczoraj nie pokusił się o użycie słowa “buzz”. Nikt nie pokusił się o nadanie blogom miejsca w media mixie i komunikacji zintegrowanej firm. Nie mówiliśmy o blogger relations. Również dlatego, że prezentacja (a może prowokacja?:) Norberta Kilena z OnBoard’u sklasyfikowała bloggerów jako ludzi niegodnych zainteresowania PRowców i brand managerów (tak naprawdę do tej pory nie wiem dlaczego są niegodni, bo wydawało mi się że cała argumentacja pana Kilena została zrównana z ziemią).

Wiele się za to mówiło o tym, że firmy oferujące reklamę na blogach edukują domy mediowe. Moim zdaniem zupełnie nie tędy droga (dałem zresztą temu wyraz podczas panelu dyskusyjnego). Po co edukować domy mediowe na temat reklamy na blogach, skoro te domy największą korzyść i tak mają z kupowania miejsc reklamowych w TV i na portalach? Kto zrezygnuje z pewnej i, bądź co bądź dużej kasy, żeby przekonać klienta do czegoś nowego. Do czegoś, do czego wiadomo, że klient ma awersję? Bo przecież blogger to człowiek nieprzewidywalny. Nie mówiąc już o tym co się dzieje w komentarzach na jego blogu – totalna dzicz.

Panowie z yellowgreen przekonywali też, że droga do umysłów brand managerów wiedzie przez agencje PR. Temat o tyle ciekawy co surrealistyczny. Bo przecież nastawienie większości agencji PR do bloggerów i blogów jest mniej więcej takie jak widzieliśmy w prezentacji wspomnianego Norberta Kilena. Starał się on porównywać opiniotwórczość blogów z opiniotwórczością mediów tradycyjnych zestawiając liczbę cytowań mediów tradycyjnych w innych mediach tradycyjnych z liczbą cytowań blogów w tychże mediach.

Bardzo wiele myśli kołacze mi się w głowie po wczorajszej TUBIE. Mam dzięki niej więcej argumentów do tego aby przekonywać naszych obecnych i przyszłych klientów do inwestowania w komunikację w blogosferze i w social media. Co więcej – wiem też jakich argumentów nie używać.

Podsumowując, myślę że warto przytoczyć cytat Macieja Budzicha z początku TUBY 03 (jeśli będzie nieprecyzyjny, również przepraszam:): “Dziś nie będziemy mówić o tym, że blogi to już nie są blogaski nastolatek. Nie będziemy mówić, że są fajne bo to wszyscy wiedzą. Dziś pójdziemy o krok dalej – porozmawiamy o zarabianiu na blogach!”.

Wczorajsza dyskusja pokazała, że faktycznie nie musimy mówić, że blogi są fajne. Większość ludzi już wie, że nie są domeną nastolatków. Ale wątki przewijające się podczas panelu na TUBIE 03 pokazały, też że musimy mówić JAK blogi mogą przysłużyć w budowaniu brandów produktowych i korporacyjnych! Tylko wtedy inwestycja w uwzględnienie blogów w komunikacji firm będzie racjonalna.

Okazuje się, że jestem jednym z dziesięciu szczęśliwców, którzy dostąpili zaszczytu surfowania po serwisie i lżenia go bezgranicznie “do uszu” twórców.

Tak to jest z beta testowaniem. Z jednej strony jest blogger / użytkownik, któremu daje się poczuć, że jest [...]]]> Od kilku dni testuję nowy serwis społecznościowy, który nie wiem kiedy będzie dostępny dla wszystkich użytkowników sieci:)

Okazuje się, że jestem jednym z dziesięciu szczęśliwców, którzy dostąpili zaszczytu surfowania po serwisie i lżenia go bezgranicznie “do uszu” twórców.

Tak to jest z beta testowaniem. Z jednej strony jest blogger / użytkownik, któremu daje się poczuć, że jest wyjątkowy. Do tego dziękuje się mu za jak największą liczbę uwag krytycznych wobec naszego internetowego dziecka. (Chyba nie może być nic lepszego niż narzekać i w zapłacie dostawać prestiż).

A jakie korzyści odnosi z beta-testingu twórca start-upu? Poza feedbackiem od ludzi, którzy naprawdę znają się na internecie (przynajmniej tak sądzi twórca:), otrzymuje lojalność. W przypadku serwisu, który teraz testuję, jego twórcy mogą być pewni, że zaproszenie, roześlę wszystkim 100 znajomym z Gadu-Gadu. Do tego dochodzą koledzy i koleżanki z pracy. I jeszcze lista mailinogwa z poczty. Razem około 200 kontaktów. Z tego co najmniej 10 z tych osób zaprosi do nowego serwisu co najmniej 100 znajomych. Razem, w ciągu kilku godzin informacja o nowym serwisie dotrze do, ostrożnie szacując, 3000 osób. A to dopiero początek łańcuszka…

Wszystko dlatego, że jestem 1 z 10 testerów.

Co to ma wspólnego z PRem? Wyobraźcie sobie, że tak krąży w sieci informacja o waszej firmie (negatywna jeszcze szybciej…).

Już wkrótce więcej o nowym, tajemniczym serwisie społecznościowym, który wiadomo że będzie ale nie wiadomo kiedy, po co i dla kogo:) Jak się pewnie domyślacie będziemy jednym z pierwszych blogów, które o nim napiszą.

Bądźcie cierpliwi. Warto:)

Autor: Karol Jedliński. Źródło: Puls Biznesu. Data: 8 maja 2006. Tekst nosi tytuł “Blog zamawiam” i zaczyna się od słów: “Blogująca firma — w Polsce rzadkość. Tymczasem to coraz istotniejszy element biznesu.”

Spojrzałem na datę na pasku [...]]]> Wczoraj surfując po sieci w poszukiwaniu choćby kilku blogów prezesów jakichkolwiek firm z jakichkolwiek zakamarków globu, natrafiłem na genialny artykuł.

Autor: Karol Jedliński. Źródło: Puls Biznesu. Data: 8 maja 2006. Tekst nosi tytuł “Blog zamawiam” i zaczyna się od słów: “Blogująca firma — w Polsce rzadkość. Tymczasem to coraz istotniejszy element biznesu.”

Spojrzałem na datę na pasku zadań. Był 27 sierpnia 2008 r. Złapałem się za głowę i pomyślałem: “Cholera, jest prawie 2,5 roku później. Zmienia się świat. Zmienia się komunikacja. Nawet władza się zmieniła. Ale nastawienie do blogów korporacyjnych w tym kraju ani drgnęło”. Dzisiaj, gdybyśmy poszli z propozycją założenia bloga korporacyjnego do 99 ze 100 największych firm w Polsce, usłyszelibyśmy to samo co usłyszał Karol Jedliński w Prokom Software ponad 2 lata temu: “O czym mielibyśmy tam pisać? Wydaje mi się, że obszar naszej działalności jest zbyt specjalistyczny i blog nie cieszyłby się zbytnią popularnością”

Jedliński w swoim artykule doskonale demaskuje wszystko to co kryje się za pustym sloganem pt. “Po co mamy zakładać bloga skoro nie mamy o czym tam mówić i nikt nas nie będzie słuchał?”. Pisze o problemie drzemiącego w nas homo sovieticus. W pracy, Polak wciąż czuje się “poddanym”. Dlatego nie będzie pisał nic od siebie bo jeszcze powie o 2 słowa za dużo. Szef mu obetnie premię, albo wyrzuci na bruk i koniec radosnej twórczości. Natomiast firma, czyli zarząd, nie otworzy bloga aby nie dopuścić krytyki z zewnątrz i z wewnątrz. Firma lepiej czuje się żyjąc w świecie iluzji, w którym jej wizerunek jest czysty jak strój Agnieszki Radwańskiej wyprany w Arielu.

Czy coś wam to przypomina? Chyba ktoś musi przeskoczyć jakiś płot:)

P.S. Zapewne wielu zszokuje to, że wizerunek Microsoftu znacznie się poprawił odkąd Robert Scoble, pracownik firmy, zaczął pisać bloga, w którym otwarcie krytykował Billa Gates’a i korporację. Po raz kolejny potwierdza się to, że uwielbiamy rzeczy, które mają ludzkie cechy. Czyli popełniają błędy, ale też potrafią z nich wyciągać wnioski.

Rzecznik banku już kilkadziesiąt razy musiał tłumaczyć się przed mediami z tego co zaszło. Wychodziło to mniej więcej tak:

Przepraszamy, za błąd naszego dostawcy usług internetowych. Staliśmy się ofiarami ataku hackerów. Wszyscy, którzy ściągali dane osobowe z felernej strony zostaną pociągnięci do [...]]]> O odkrytej przez internautów wpadce Pekao pisano już wzdłuż, wszerz i w poprzek. Przypominam tylko:

Rzecznik banku już kilkadziesiąt razy musiał tłumaczyć się przed mediami z tego co zaszło. Wychodziło to mniej więcej tak:

Przepraszamy, za błąd naszego dostawcy usług internetowych. Staliśmy się ofiarami ataku hackerów. Wszyscy, którzy ściągali dane osobowe z felernej strony zostaną pociągnięci do odpowiedzialności karnej.

Wszystko jasne. Winę ponosi podwykonawca. CV były na jego serwerach. Serwery Pekao, na których są dane klientów są bezpieczne.

No i fajnie. Ale czy to kończy kryzys?

Bank na swojej stronie, w sekcji kariera pisze, że “(…) naszą siłę tworzą wszyscy pracownicy (…)”. Skoro tak to Pekao zostanie mocno osłabione. Bądźmy szczerzy. Czy wysłalibyście CV do firmy wiedząc, że zaraz może się ono pojawić gdzieś w sieci? Przecież jak zobaczy to wasz pracodawca (choć szansa jest niewielka:) to koniec (swoją drogą w normalnym kraju pracownik nie boi się powiedzieć pracodawcy, że szuka pracy).

Powyższy tok myślenia przyjął dziennikarz Metra, który popełnił tekst na wczorajszą pierwszą stronę. Artykuł “Tajne dane firm znajdziesz w Google” wieszczy Pekao kolejny kryzys. Tym razem z naborem kandydatów. Zdziwiłbym się gdyby do niego nie doszło.

Ale do rzeczy. W artykule pt. “Koniec blogowej rewolucji w marketingu?” czytamy, że Forrester [...]]]> Redakcja Think-a-Head donosi, że zainteresowanie firm blogami mogło być tylko PRową bańką. Już podobno są na tym świecie ludzie, którzy wieszczą, że “moda” na corporate blogging się kończy. Jest to ciekawa teza. Zwłaszcza, że w np. Polsce tej mody nigdy nie było:)

Ale do rzeczy. W artykule pt. “Koniec blogowej rewolucji w marketingu?” czytamy, że Forrester przygotował raport “How to derive value from B2B blogging” w którym wytknął kilku sporym firmom z Fortune 500 błędy w prowadzeniu blogów korporacyjnych. Okazało się, że największe grzechy to:

• zła koncepcja bloga, która wyraża się w nieodpowiednim stylu,
• traktowanie bloga jako kolejnego kanału dystrybucji informacji prasowych,
• brak odpowiedniego języka,
• problem z osobami, które mają pisać bloga.

W ten sposób 56% przebadanych blogów firmowych ograniczała się do komentarzy na temat życia firmy pisanych w corporate talk członków zarządu.

No cóż – nie wszystkim blogi się udają. Ale jest chyba zbyt wcześnie aby mówić o końcu rewolucji. Te firmy, które badał Forrester zapłaciły cenę, którą płaci 99% pionierów w każdej branży na świecie. Jest to rachunek wystawiany przez życie za innowacyjność i odkrywanie nowych “lądów”.

Dzięki tym firmom wszyscy możemy się uczyć jak NIE blogować. Dlatego wielki RESPECT i powodzenia w kolejnych blogowych przedsięwzięciach.